Poliklinisch onwel

25 04 09 - 16:08

De laatste tijd kom ik regelmatig in de polikliniek, volgens de Van Dale 'een inrichting voor geneeskundige hulp aan niet-bedlegerige patiënten'. Niet als patiënt, maar als begeleider van mijn ouders die zich daar regelmatig moeten melden bij verschillende specialisten. Als de toegang tot de kliniek niet was voorzien van een elektrisch aangedreven draaideur, zou je kunnen zeggen dat we daar de deur zo'n beetje plat lopen. Gisteren was ik er ook weer. Mijn moeder had een afspraak bij de uroloog. Het waarom van die afspraak was ons niet helemaal duidelijk, want ze was volgens haar nog nooit bij deze man geweest. Waarschijnlijk had een collega het nodig geacht om haar ook eens naar de uroloog te sturen. Wellicht uit mededogen, omdat deze de klandizie de laatste tijd drastisch zag teruglopen. Ik weet het niet, maar de uroloog wist het ook niet. 'Hebt u na uw operatie ook antibiotica gehad?', was de vraag aan mijn moeder. Mijn moeder slikt dagelijks meerdere pilletjes en of daar nu eentje bijgekomen was wist ze niet precies, dus moest ze het antwoord op de vraag schuldig blijven. 'Maar dat kunt u toch op uw beeldscherm zien', sprak ik de arts aan. Het lijkt me namelijk logisch dat je zoiets in het dossier bijhoudt. In dit geval is dat blijkbaar niet zo, want een concreet antwoord kreeg ik niet. Wel begreep ik uit de woorden van de arts, dat er een nieuw urineonderzoek gedaan moest worden en dat we ons daarvoor maar gelijk moesten melden bij het laboratorium. Ik nam aan dat er met het eerste plasje iets fout was gegaan en dat er dus een tweede plasje nodig is om te kijken of er in de blaas van mijn moeder micro-organismen voorkomen die er niet thuis horen en dus bestreden moeten worden. Er gaat wel eens vaker wat fout in de inrichting voor niet-bedlegerige patiënten. Vorige keer kreeg ze medicijnen mee die een averechts effect hadden op het beoogde resultaat. Dat bleek bij een controlebezoek. Blijkbaar stond dat ook niet in de computer, want mijn vader werd thuis gebeld met de vraag om de tekst op het etiket van het doosje luid en duidelijk voor te lezen.

We melden ons enige tijd later bij het lab en gelukkig hoeven we daar niet lang te wachten. Tenminste, we zijn redelijk snel aan de beurt, maar je moet maar op elk moment van de dag kunnen plassen. Bij navraag kan het ritueel ook gewoon thuis plaatsvinden. Daarvoor krijgen we een klein doorzichtig potje mee, dat maandag in mijn moeders woonplaats om de hoek in het multifunctioneel centrum moet worden ingeleverd. Geweldig. Zo kan het dus ook. We hadden hier achteraf gezien eigenlijk helemaal niet hoeven zijn. Een telefoontje met de mededeling 'maandag even urine inleveren in Sleen' was voldoende geweest. En daarvoor zijn we met z'n tweeën een kleine twee uur op pad. Je zou bijna wensen dat je bedlegerig was, dan hoef je in ieder geval niet voor de kat z'n keutel naar de inrichting voor specialisten die niet-bedlegerige patiënten laten opdraven om hun inkomen op te krikken.