WAT MOEI D'R MET Columns van Harm Jan Geugies 2009-08-30T18:47:36+02:00 janet http://www.txtweb.nl/weblog/index.php janet@txtweb.nl tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet Pivot Copyright (c) 2009, Authors of WAT MOEI D'R MET Friesland 2009-08-30T18:47:00+02:00 2009-08-30T14:23:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.77 Toch wel makkelijk zo'n ding. Geeft aan wanneer je welke rijbaan moet kiezen en herhaalt nog eens dat je nu links of rechts moet afslaan. En zit je fout, dan wordt je verzocht om te keren. Ons ding praat met een vriendelijke vrouwenstem en daarom heet ons ding Miep. Janet heeft Miep gekocht om haar de weg te wijzen naar Oscarhamn in Zweden, waar ze mij kwam ophalen na een zeiltocht van drie weken op de Oostzee en in de Golf van Riga. Ze was laaiend enthousiast over Miep en ik deel dat enthousiasme sinds Miep ons een paar dagen later dwars door Stockholm loodste, tot ze op een bepaald moment met haar vriendelijke stem zei: 'bestemming bereikt'. We stonden pal voor het hotel van onze keuze. Geweldig. En vanaf dat moment nemen we Miep mee, als we ergens heen gaan waar we de weg niet weten. Afgelopen zaterdag ook. Mijn moeder was onlangs jarig en ter gelegenheid daarvan gingen we met de hele familie een dagje varen in Friesland. De opstapplaats is Koudum. Voor we vertrekken geeft Janet Miep de nodige instructies en rijden maar. Tot Heerenveen weten we het zelf ook wel, maar toch betrekken we Miep er vanaf het begin bij omdat we dat wel gezellig vinden. 'Op de rotonde de eerste afslag nemen', zegt Miep. Ze klinkt vrolijk en heeft, zo te horen, wel zin om vandaag mee naar Koudum te gaan. We gaan eerst richting Drachten. Dat is steeds dezelfde weg volgen en dus heeft Miep niet veel te doen en kan ze lekker onderuitgezakt genieten van de omgeving, want bij mijn weten is ze hier nog nooit geweest. 'Pas op', zegt ze af en toe. Dat doet ze als ik 10 km harder rijd dan de toegestane snelheid. Superstreng is ze niet, maar een marge van 10 km is bij haar de limiet. Soms test ik even of ze nog wel zit op te letten. 'Pas op', hoor ik dan. Op weg naar Drachten dus ook. 115..120, maar geen Miep. Hoe kan dat nou? Is ze niet goed geworden misschien? 'We hebben geen signaal', zegt Janet. Dat is lastig, want zonder GPS-signaal geen Miep. 'Weet jij waar we precies zijn?', vraag ik. 'Ja, we rijden net Friesland binnen', is het antwoord. nu links of rechts moet afslaan. En zit je fout, dan wordt je verzocht om te keren. Ons ding praat met een vriendelijke vrouwenstem en daarom heet ons ding Miep. Janet heeft Miep gekocht om haar de weg te wijzen naar Oscarhamn in Zweden, waar ze mij kwam ophalen na een zeiltocht van drie weken op de Oostzee en in de Golf van Riga. Ze was laaiend enthousiast over Miep en ik deel dat enthousiasme sinds Miep ons een paar dagen later dwars door Stockholm loodste, tot ze op een bepaald moment met haar vriendelijke stem zei: 'bestemming bereikt'. We stonden pal voor het hotel van onze keuze. Geweldig. En vanaf dat moment nemen we Miep mee, als we ergens heen gaan waar we de weg niet weten. Afgelopen zaterdag ook. Mijn moeder was onlangs jarig en ter gelegenheid daarvan gingen we met de hele familie een dagje varen in Friesland. De opstapplaats is Koudum. Voor we vertrekken geeft Janet Miep de nodige instructies en rijden maar. Tot Heerenveen weten we het zelf ook wel, maar toch betrekken we Miep er vanaf het begin bij omdat we dat wel gezellig vinden. 'Op de rotonde de eerste afslag nemen', zegt Miep. Ze klinkt vrolijk en heeft, zo te horen, wel zin om vandaag mee naar Koudum te gaan. We gaan eerst richting Drachten. Dat is steeds dezelfde weg volgen en dus heeft Miep niet veel te doen en kan ze lekker onderuitgezakt genieten van de omgeving, want bij mijn weten is ze hier nog nooit geweest. 'Pas op', zegt ze af en toe. Dat doet ze als ik 10 km harder rijd dan de toegestane snelheid. Superstreng is ze niet, maar een marge van 10 km is bij haar de limiet. Soms test ik even of ze nog wel zit op te letten. 'Pas op', hoor ik dan. Op weg naar Drachten dus ook. 115..120, maar geen Miep. Hoe kan dat nou? Is ze niet goed geworden misschien? 'We hebben geen signaal', zegt Janet. Dat is lastig, want zonder GPS-signaal geen Miep. 'Weet jij waar we precies zijn?', vraag ik. 'Ja, we rijden net Friesland binnen', is het antwoord. ]]> admin Vakantie 2009-07-28T12:50:00+02:00 2009-07-28T12:25:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.76 Ik zit in het restaurant van de jachthaven van Kuressaare. Een aardig meisje brengt een cappuccino. Buiten giert de storm. Op de kade trekken vlaggen masten krom en de boten in de haven dansen aan de steiger. Het is windkracht 8 met uitschieters naar 9. Ik vaar mee op de Super Nova in de Golf van Riga. Terwijl ik in het restaurant zit te schrijven aan deze column, zitten Jan, Herman en Auke op de boot. Die ligt met de achterkant naar de steiger en met de punt schuin in de wind verankerd aan een mooring. 'We hadden gisteren toch nog een extra lijn moeten aanleggen', zei Jan de kapitein vanmorgen bezorgd. De boot ligt aan de voorkant namelijk maar met één lijn vast en de vraag is of die het houdt. Zo niet dan waaien we tegen de buurboot aan en moet er snel worden gehandeld om schade aan beide boten te voorkomen. Op dit moment nog een lijn aanbrengen kan niet meer en dus is het afwachten en vooral hopen dat het goed gaat. Zij op de boot en ik in het restaurant. Maar voorlopig is er niets aan de hand. Vanaf mijn plek heb ik zicht op het stormachtige tafereel en kan ik zien dat de boot nog steeds keurig aan de lijn danst. Kuressaare ligt in Estland op het eiland Saaremaa. Gisteren hebben we met een huurauto een tocht over het eiland gemaakt. In tegenstelling tot vandaag was het windstil. We bezochten ondermeer Saaremaa Sadam aan de noordkant van het eiland. Saaremaa Sadam is een compleet nieuwe haven, aangelegd met geld van de Europese Gemeenschap en opgeleverd in 2005. De bedoeling was dat hier grote ferryboten zouden afmeren. Hier zou het dus moeten bruisen van activiteit. Maar het tegendeel is waar. De haven is afgesloten met een rood-witte ketting. Geen grote ferryboten, maar slechts een klein jacht ligt er eenzaam aan een steiger afgemeerd. Met een kop koffie en een kipsandwich genieten we van de onwerkelijke stilte in deze prachtige haven, waar alleen de kiosk die deze spullen verkoopt goede zaken doet. Want hoewel er niets te beleven is, rijden toeristen er af en aan, om met eigen ogen te zien hoe de Europese Gemeenschap kosten nog moeite spaart om een sandwichverkoper in Estland aan een boterham te helpen. (geschreven voor Sleen.nu) Kuressaare ligt in Estland op het eiland Saaremaa. Gisteren hebben we met een huurauto een tocht over het eiland gemaakt. In tegenstelling tot vandaag was het windstil. We bezochten ondermeer Saaremaa Sadam aan de noordkant van het eiland. Saaremaa Sadam is een compleet nieuwe haven, aangelegd met geld van de Europese Gemeenschap en opgeleverd in 2005. De bedoeling was dat hier grote ferryboten zouden afmeren. Hier zou het dus moeten bruisen van activiteit. Maar het tegendeel is waar. De haven is afgesloten met een rood-witte ketting. Geen grote ferryboten, maar slechts een klein jacht ligt er eenzaam aan een steiger afgemeerd. Met een kop koffie en een kipsandwich genieten we van de onwerkelijke stilte in deze prachtige haven, waar alleen de kiosk die deze spullen verkoopt goede zaken doet. Want hoewel er niets te beleven is, rijden toeristen er af en aan, om met eigen ogen te zien hoe de Europese Gemeenschap kosten nog moeite spaart om een sandwichverkoper in Estland aan een boterham te helpen.

(geschreven voor Sleen.nu) ]]> hajage Poliklinisch onwel 2009-04-25T19:39:00+02:00 2009-04-25T16:08:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.75 De laatste tijd kom ik regelmatig in de polikliniek, volgens de Van Dale 'een inrichting voor geneeskundige hulp aan niet-bedlegerige patiënten'. Niet als patiënt, maar als begeleider van mijn ouders die zich daar regelmatig moeten melden bij verschillende specialisten. Als de toegang tot de kliniek niet was voorzien van een elektrisch aangedreven draaideur, zou je kunnen zeggen dat we daar de deur zo'n beetje plat lopen. Gisteren was ik er ook weer. Mijn moeder had een afspraak bij de uroloog. Het waarom van die afspraak was ons niet helemaal duidelijk, want ze was volgens haar nog nooit bij deze man geweest. Waarschijnlijk had een collega het nodig geacht om haar ook eens naar de uroloog te sturen. Wellicht uit mededogen, omdat deze de klandizie de laatste tijd drastisch zag teruglopen. Ik weet het niet, maar de uroloog wist het ook niet. 'Hebt u na uw operatie ook antibiotica gehad?', was de vraag aan mijn moeder. Mijn moeder slikt dagelijks meerdere pilletjes en of daar nu eentje bijgekomen was wist ze niet precies, dus moest ze het antwoord op de vraag schuldig blijven. 'Maar dat kunt u toch op uw beeldscherm zien', sprak ik de arts aan. Het lijkt me namelijk logisch dat je zoiets in het dossier bijhoudt. In dit geval is dat blijkbaar niet zo, want een concreet antwoord kreeg ik niet. Wel begreep ik uit de woorden van de arts, dat er een nieuw urineonderzoek gedaan moest worden en dat we ons daarvoor maar gelijk moesten melden bij het laboratorium. Ik nam aan dat er met het eerste plasje iets fout was gegaan en dat er dus een tweede plasje nodig is om te kijken of er in de blaas van mijn moeder micro-organismen voorkomen die er niet thuis horen en dus bestreden moeten worden. Er gaat wel eens vaker wat fout in de inrichting voor niet-bedlegerige patiënten. Vorige keer kreeg ze medicijnen mee die een averechts effect hadden op het beoogde resultaat. Dat bleek bij een controlebezoek. Blijkbaar stond dat ook niet in de computer, want mijn vader werd thuis gebeld met de vraag om de tekst op het etiket van het doosje luid en duidelijk voor te lezen. We melden ons enige tijd later bij het lab en gelukkig hoeven we daar niet lang te wachten. Tenminste, we zijn redelijk snel aan de beurt, maar je moet maar op elk moment van de dag kunnen plassen. Bij navraag kan het ritueel ook gewoon thuis plaatsvinden. Daarvoor krijgen we een klein doorzichtig potje mee, dat maandag in mijn moeders woonplaats om de hoek in het multifunctioneel centrum moet worden ingeleverd. Geweldig. Zo kan het dus ook. We hadden hier achteraf gezien eigenlijk helemaal niet hoeven zijn. Een telefoontje met de mededeling 'maandag even urine inleveren in Sleen' was voldoende geweest. En daarvoor zijn we met z'n tweeën een kleine twee uur op pad. Je zou bijna wensen dat je bedlegerig was, dan hoef je in ieder geval niet voor de kat z'n keutel naar de inrichting voor specialisten die niet-bedlegerige patiënten laten opdraven om hun inkomen op te krikken. De laatste tijd kom ik regelmatig in de polikliniek, volgens de Van Dale 'een inrichting voor geneeskundige hulp aan niet-bedlegerige patiënten'. Niet als patiënt, maar als begeleider van mijn ouders die zich daar regelmatig moeten melden bij verschillende specialisten. Als de toegang tot de kliniek niet was voorzien van een elektrisch aangedreven draaideur, zou je kunnen zeggen dat we daar de deur zo'n beetje plat lopen. Gisteren was ik er ook weer. Mijn moeder had een afspraak bij de uroloog. Het waarom van die afspraak was ons niet helemaal duidelijk, want ze was volgens haar nog nooit bij deze man geweest. Waarschijnlijk had een collega het nodig geacht om haar ook eens naar de uroloog te sturen. Wellicht uit mededogen, omdat deze de klandizie de laatste tijd drastisch zag teruglopen. Ik weet het niet, maar de uroloog wist het ook niet. 'Hebt u na uw operatie ook antibiotica gehad?', was de vraag aan mijn moeder. Mijn moeder slikt dagelijks meerdere pilletjes en of daar nu eentje bijgekomen was wist ze niet precies, dus moest ze het antwoord op de vraag schuldig blijven. 'Maar dat kunt u toch op uw beeldscherm zien', sprak ik de arts aan. Het lijkt me namelijk logisch dat je zoiets in het dossier bijhoudt. In dit geval is dat blijkbaar niet zo, want een concreet antwoord kreeg ik niet. Wel begreep ik uit de woorden van de arts, dat er een nieuw urineonderzoek gedaan moest worden en dat we ons daarvoor maar gelijk moesten melden bij het laboratorium. Ik nam aan dat er met het eerste plasje iets fout was gegaan en dat er dus een tweede plasje nodig is om te kijken of er in de blaas van mijn moeder micro-organismen voorkomen die er niet thuis horen en dus bestreden moeten worden. Er gaat wel eens vaker wat fout in de inrichting voor niet-bedlegerige patiënten. Vorige keer kreeg ze medicijnen mee die een averechts effect hadden op het beoogde resultaat. Dat bleek bij een controlebezoek. Blijkbaar stond dat ook niet in de computer, want mijn vader werd thuis gebeld met de vraag om de tekst op het etiket van het doosje luid en duidelijk voor te lezen.

We melden ons enige tijd later bij het lab en gelukkig hoeven we daar niet lang te wachten. Tenminste, we zijn redelijk snel aan de beurt, maar je moet maar op elk moment van de dag kunnen plassen. Bij navraag kan het ritueel ook gewoon thuis plaatsvinden. Daarvoor krijgen we een klein doorzichtig potje mee, dat maandag in mijn moeders woonplaats om de hoek in het multifunctioneel centrum moet worden ingeleverd. Geweldig. Zo kan het dus ook. We hadden hier achteraf gezien eigenlijk helemaal niet hoeven zijn. Een telefoontje met de mededeling 'maandag even urine inleveren in Sleen' was voldoende geweest. En daarvoor zijn we met z'n tweeën een kleine twee uur op pad. Je zou bijna wensen dat je bedlegerig was, dan hoef je in ieder geval niet voor de kat z'n keutel naar de inrichting voor specialisten die niet-bedlegerige patiënten laten opdraven om hun inkomen op te krikken.

]]> hajage Gukeleku 2009-02-21T15:38:00+02:00 2009-02-21T13:26:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.74 Buren. Iedereen heeft ze. Je kunt er niet onderuit, tenzij je in de polder woont of in de outback van Australië. Er zijn leuke buren, vervelende buren, hulpvaardige buren en buren die hun conflicten voorleggen aan de rijdende rechter, omdat ze er zelf in goed overleg niet meer uitkomen. Wij hebben nieuwe buren. Een gezin bestaande uit: man, vrouw, zoon, twee honden, een toggel kippen en een haan. Overdag scharrelen die kippen en de haan hun kostje bij elkaar in een territorium dat is afgezet met gaas. 's Nachts trekken ze zich terug in een hok, dat een centrale plaats inneemt in dat kippenterritorium waar de haan de baas is. En dat wil hij weten ook, want 's morgens, als er nog maar nauwelijks een streepje licht waarneembaar is, maakt hij het hele hok wakker met een luid gekukeleku waar je als kip echt niet doorheen kunt slapen. Janet vindt het wel leuk. Die houdt wel van dit soort landelijke geluiden. Ik vind het prima, want als ik er al wakker van word, dan draai ik me om en slaap ook zo weer verder. Behalve vorige week. Het was nog pikdonker en de haan was hoorbaar nog niet eens goed bij stem. Gukeleku en Kukelehu ging het, terwijl hij tussendoor z'n keel schraapte. Ik geloof dat het half vijf was. Kijk, op dat moment had ik die klotenkip wel even bij z'n strot willen pakken. hajage Help 2008-12-09T02:09:00+02:00 2008-12-09T02:09:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.73 Winter. Ik heb het er niet zo op. Ben eigenlijk een mooi-weer-mens. Als het kwik beneden de tien graden zakt, krijg ik koude handen en zakt mijn hoofd tot over de oren in mijn kraag. Kou beïnvloedt ook mijn humeur. Ik word er chagarijnig van. Ben ineens minder sociaal en meer met mezelf en met overleven bezig. Ik heb dat altijd al gehad. Sneeuwhutten bouwen en schaatsen behoorden nooit tot mijn favoriete bezigheden. Misschien had bobsleeën mij over de streep getrokken, omdat ik wel van snelheid houd, maar in Drenthe waren er vroeger niet van die speciale faciliteiten, die je net even de winter door konden helpen. Het was eerder behelpen en dat is het eigenlijk nog. Ik begrijp die mensen die zich druk maken over het opwarmen van de aarde dan ook niet. Wat is er nou op tegen dat het kwik hier in januari blijft hangen op elf graden. Mijn handen blijven daardoor mooi op temperatuur en mijn oren blijven voor iedereen zichtbaar, wat qua aanblik toch aantrekkelijker moet zijn. Niki Lauda zou hier als voorbeeld kunnen dienen. Nee, winter? Van mij hoeft het niet. Net zo min als aan de winter gekoppelde synoniemen, zoals daar zijn: Sinterklaas, kerst en oud en nieuw. Sinterklaas bestaat niet en heeft nooit bestaan, maar wij blijven met z'n allen in Nederland maar stug volhouden dat dat wel zo is. Voor kerst wordt er wild geschoten en met kerst schieten mensen in oorlogssituaties elkaar tijdens het diner niet voor de kop, omdat dat zonde is van het eten en omdat ze dat hebben afgesproken. En oud en nieuw schiet ook al niet op, want nieuwjaarsdag is gewoon weer een nieuwe dag en welk jaartal daarbij hoort maakt toch in feite helemaal niets uit? Vrienden van ons overwinteren ergens in het zuiden, dichter bij de evenaar dan wij hier zitten. Vorstvrij en zonder alle decemberverplichtingen. Ik zit hier. Sinterklaas was jarig, de herders liggen inmiddels al weer bij nachte en de winter en het vuurwerk liggen op de loer. Help! hajage Snor 2008-10-21T17:04:00+02:00 2008-10-21T16:51:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.72 Een goede vriend van mij is schilder. Niet van kozijnen en deuren, maar van prachtige doeken. Kijk maar op www.hermankolker.nl. Naast deze bezigheden geeft hij les aan mensen die graag verven en van hem is de uitspraak op een vraag van een leerling wat Herman van zijn schilderij vond: Ik vind het mooi van verre, maar verre van mooi. Ik weet niet of deze meneer de cursus heeft afgemaakt en helemaal niet of hij het resterende deel van het lesgeld wel heeft betaald, maar het is natuurlijk een geweldige uitspraak. De laatste tijd worstelt Herman een beetje met z'n rechter arm. Een paar jaar geleden is hij lelijk op z'n schouder gevallen en naar nu blijkt is er iets mis met de aanhechting van de spieren rechtsboven. Vervelend en zeker als je het als ambachtsman allemaal met je rechter arm moet doen. Afgelopen weekend kwam ik hem tegen en het ging niet goed met de schouder. 'Volgende week ga ik naar Geert Lalkens', zei hij resoluut. Geert Lalkens is fysiotherapeut. 'Ik hoop dat die er wat aan kan doen. Kijk maar eens.' Hij stond op van z'n barkruk en probeerde z'n arm gestrekt naar voren boven schouderhoogte te manouvreren. Het lukte niet. 'Zie je wel', zei hij. Ik zag het. 'Nou?', vroeg hij. 'Ik zie het probleem niet', zei ik. 'Ik denk alleen dat je snor eraf moet.' Een goede vriend van mij is schilder. Niet van kozijnen en deuren, maar van prachtige doeken. Kijk maar op www.hermankolker.nl. Naast deze bezigheden geeft hij les aan mensen die graag verven en van hem is de uitspraak op een vraag van een leerling wat Herman van zijn schilderij vond: Ik vind het mooi van verre, maar verre van mooi. Ik weet niet of deze meneer de cursus heeft afgemaakt en helemaal niet of hij het resterende deel van het lesgeld wel heeft betaald, maar het is natuurlijk een geweldige uitspraak. De laatste tijd worstelt Herman een beetje met z'n rechter arm. Een paar jaar geleden is hij lelijk op z'n schouder gevallen en naar nu blijkt is er iets mis met de aanhechting van de spieren rechtsboven. Vervelend en zeker als je het als ambachtsman allemaal met je rechter arm moet doen. Afgelopen weekend kwam ik hem tegen en het ging niet goed met de schouder. 'Volgende week ga ik naar Geert Lalkens', zei hij resoluut. Geert Lalkens is fysiotherapeut. 'Ik hoop dat die er wat aan kan doen. Kijk maar eens.' Hij stond op van z'n barkruk en probeerde z'n arm gestrekt naar voren boven schouderhoogte te manouvreren. Het lukte niet. 'Zie je wel', zei hij. Ik zag het. 'Nou?', vroeg hij. 'Ik zie het probleem niet', zei ik. 'Ik denk alleen dat je snor eraf moet.'

]]> hajage Nieuwslezejs 2008-12-09T14:12:00+02:00 2008-09-23T15:33:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.71 Het valt me de laatste tijd op dat er bijna geen nieuwslezer meer in staat is om een fatsoenlijke r te produceren. Een fatsoenlijke r is de r zoals de jongens van Radio Veronica die uitspraken toen ze nog uitzonden vanaf de Noordzee. Rob Out en Lex Harding bedoel ik. Die hadden een prachtige rollende r zoals het hoort. Dit in tegenstelling tot Jan Brusse, correspondent voor radio en tv in Parijs, die zichzelf steevast aankondigde met: hiew Pawijs, hiew Jan Bwusse. Lijkt er niet op. Maaj het kan nog gekkej. De gemiddelde Gooise nieuwslezer maakt van de r een g of een j. Aan het begin van het woord wordt het een grommende g. Ergens tussenin een grommende g of een j en aan het eind sowieso een j. Een Gooise brandweerauto is dan ook geen brandweerauto maar een bgandweejauto. Laatst zag ik in een pgaat (sorry) praatprogramma acteur, zanger en regisseur Willem Nijholt. Hij vindt dat de acteurs van tegenwoordig lui zijn. Taallui wel te verstaan. Ze spreken de woorden binnensmonds uit. Niet duidelijk. Daar moeten ze volgens Nijholt aan werken. En dan bedoelt hij ook werken en niet wejke. Voor nieuwslezers geldt wat mij betreft hetzelfde. Dan krijgen we tot slot eindelijk eens het weerrr met Marrrjon de Hond. Het valt me de laatste tijd op dat er bijna geen nieuwslezer meer in staat is om een fatsoenlijke r te produceren. Een fatsoenlijke r is de r zoals de jongens van Radio Veronica die uitspraken toen ze nog uitzonden vanaf de Noordzee. Rob Out en Lex Harding bedoel ik. Die hadden een prachtige rollende r zoals het hoort. Dit in tegenstelling tot Jan Brusse, correspondent voor radio en tv in Parijs, die zichzelf steevast aankondigde met: hiew Pawijs, hiew Jan Bwusse. Lijkt er niet op. Maaj het kan nog gekkej. De gemiddelde Gooise nieuwslezer maakt van de r een g of een j. Aan het begin van het woord wordt het een grommende g. Ergens tussenin een grommende g of een j en aan het eind sowieso een j. Een Gooise brandweerauto is dan ook geen brandweerauto maar een bgandweejauto.

Laatst zag ik in een pgaat (sorry) praatprogramma acteur, zanger en regisseur Willem Nijholt. Hij vindt dat de acteurs van tegenwoordig lui zijn. Taallui wel te verstaan. Ze spreken de woorden binnensmonds uit. Niet duidelijk. Daar moeten ze volgens Nijholt aan werken. En dan bedoelt hij ook werken en niet wejke. Voor nieuwslezers geldt wat mij betreft hetzelfde. Dan krijgen we tot slot eindelijk eens het weerrr met Marrrjon de Hond.

]]> hajage Moppie 2008-08-27T14:30:00+02:00 2008-08-27T14:30:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.70 Wij wonen in het bos en in dat bos wonen ook konijnen. Moppie is er één van. Moppie is een wild-tam konijn. Haar moeder kennen we ook. Dat is een verwilderd tam konijn. Waarschijnlijk is zij door vakantiegangers die haar kwijt wilden in ons bos achtergelaten, waar ze op brute wijze verkracht is door een autochtoon wild konijn, met als resultaat: Moppie. Ze is wit met een lichtbruine tekening op haar rug en op haar neusje. Net als haar moeder is Moppie niet bang voor mensen. En zeker niet als er wat te halen valt. Konijnen eten doorgaans gras en blaadjes, maar zouden ze ook een wortel lusten, vroeg Janet zich af. Nou, ik zal je vertellen: Ze zijn er gek op. En sinds die eerste wortel woont Moppie zo'n beetje in onze tuin. Haar moeder is waarschijnlijk ergens anders gaan wonen, want die zien we de laatste tijd niet meer. Moppie heeft ook een wild vriendje. Tenminste, ik weet niet hoe monogaam wilde konijnen zijn, maar als we ze samen zien lijkt het toch steeds dezelfde. Dat vriendje is een klootzak. Laatst zat Moppie lekker in het gras van zijn wortel te genieten, kwam hij ineens aanrennen, maakte een rondje om haar heen terwijl hij haar nat piste, griste de wortel onder haar neus vandaan en ging hem een eindje verderop zitten opeten. Vuile klootzak, dacht ik. Iemand z'n wortel afpakken, dat doe je niet en over iemand heen pissen al helemaal niet. Laat staan in mijn tuin. Moppie eet uit de hand en als ze 's morgens als we op het terras koffie drinken haar wortel komt halen, eet ze die nu vlakbij ons op. Moppie is wel slim, want ze weet dat haar zogenaamde vriendje niet dichtbij ons durft te komen. De klootzak. Eigenlijk is het helemaal geen konijn, maar een angsthaas. mijn tuin. Moppie eet uit de hand en als ze 's morgens als we op het terras koffie drinken haar wortel komt halen, eet ze die nu vlakbij ons op. Moppie is wel slim, want ze weet dat haar zogenaamde vriendje niet dichtbij ons durft te komen. De klootzak. Eigenlijk is het helemaal geen konijn, maar een angsthaas. ]]> hajage Respect 2008-07-16T13:01:00+02:00 2008-07-15T15:12:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.69 Vanaf 1 juli kom ik nauwelijks meer in het café. Dat wil zeggen: ik ga er nog wel naar toe, maar verder dan het terras kom ik niet. Behalve om te pissen dan, hoewel dat ook op het terras zou kunnen, want op mijn stamterras staan een paar dikke bomen. Het rookverbod voor de horeca heeft het leven van een roker er niet gemakkelijker op gemaakt. En ook niet gezonder. Op het terras is het fijnstofgehalte in de lucht door de uitstoot van het verkeer waarschijnlijk vele malen hoger dan rond de bar en vorige week telden we de eerste gevallen van zware verkoudheid al, omdat je je het als roker niet meer kunt permitteren om zonder jas naar het café te gaan. Paria's zijn we geworden. Het uitschot van de samenleving. Verbannen naar de periferie, waar mensen ons minachtend aankijken. Zoals vorige week vrijdag toen een gezin, bestaande uit vader, moeder en twee kindertjes, onze terrastafel passeerde op weg naar een ongetwijfeld vegetarische maaltijd. 'Het stinkt hier naar rook', riep moeder afkeurend, terwijl ze haar neus optrok tot boven haar wenkbrauwen. Op hetzelfde moment begon haar geconditioneerde broedsel amechtig te hoesten alsof het zojuist de kwalm had opgesnoven van een optrekkende stadsbus uit de jaren '60. Geïndoctrineerde wijsneusjes! Hier was respect op z'n plaats geweest. Respect omdat wij rokers, tegen de verdrukking in, een substantiële bijdrage leveren aan het economisch welzijn van Nederland. Tenslotte hoesten wij, in de vorm van accijns, een aanmerkelijk deel van het belastinggeld op. Vanaf 1 juli kom ik nauwelijks meer in het café. Dat wil zeggen: ik ga er nog wel naar toe, maar verder dan het terras kom ik niet. Behalve om te pissen dan, hoewel dat ook op het terras zou kunnen, want op mijn stamterras staan een paar dikke bomen. Het rookverbod voor de horeca heeft het leven van een roker er niet gemakkelijker op gemaakt. En ook niet gezonder. Op het terras is het fijnstofgehalte in de lucht door de uitstoot van het verkeer waarschijnlijk vele malen hoger dan rond de bar en vorige week telden we de eerste gevallen van zware verkoudheid al, omdat je je het als roker niet meer kunt permitteren om zonder jas naar het café te gaan. Paria's zijn we geworden. Het uitschot van de samenleving. Verbannen naar de periferie, waar mensen ons minachtend aankijken. Zoals vorige week vrijdag toen een gezin, bestaande uit vader, moeder en twee kindertjes, onze terrastafel passeerde op weg naar een ongetwijfeld vegetarische maaltijd. 'Het stinkt hier naar rook', riep moeder afkeurend, terwijl ze haar neus optrok tot boven haar wenkbrauwen. Op hetzelfde moment begon haar geconditioneerde broedsel amechtig te hoesten alsof het zojuist de kwalm had opgesnoven van een optrekkende stadsbus uit de jaren '60. Geïndoctrineerde wijsneusjes! Hier was respect op z'n plaats geweest. Respect omdat wij rokers, tegen de verdrukking in, een substantiële bijdrage leveren aan het economisch welzijn van Nederland. Tenslotte hoesten wij, in de vorm van accijns, een aanmerkelijk deel van het belastinggeld op.

]]> hajage Umwelt 2008-06-25T14:08:00+02:00 2008-06-25T13:10:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.68 Als we uit het hotel komen, lopen we langs onze auto die in de straat voor het hotel staat geparkeerd. We hebben een parkeerkaart van het hotel op het dashboard achter de voorruit liggen en toch ontdekken we een bon achter de rechter ruitenwisser. Hoe kan dat nou? We staan toch goed geparkeerd? Na inspectie blijkt het geen echte bon te zijn, maar een waarschuwing. Waarvoor? Om in de binnenstad van Berlijn te mogen rijden moet je auto zijn voorzien van een Umweltsticker op de voorruit en bij ons ontbreekt dat ding. We kunnen twee dingen doen. De auto buiten de binnenstad parkeren of zorgen dat we een Umweltsticker krijgen. We kiezen voor het laatste. Een vriendelijke meneer van het tankstation een eindje verderop in de straat vertelt mij waar ik voor dit belangrijke document terecht kan. Ongeveer vijf minuten rijden hier vandaan is een keuringsstation en op een kaart tekent hij de te volgen route. 'Waanzin', reageert de chef van het keuringsstation. 'Dat kunnen jullie toch ook niet weten'. Ik had een soortgelijke tekst in mijn hoofd, maar hij is me een slag voor. 'Wacht maar', zegt hij. Hij loopt mee naar de auto, werpt een blik onder de motorkap, vraagt om de autopapieren en zet zich achter een computer om de nodige gegevens in te voeren. Binnen tien minuten heb ik mijn sticker. 'Hoeveel kost dat?', vraag ik. Met een gulle lach geeft hij me een ferme klap op m'n schouder. 'Veel plezier in Berlijn.'  We waren ooit in Berlijn geweest toen de muur er nog stond. Om in Oost-Berlijn te komen was toen een hele toer, omdat strenge grenscontroles zorgden voor langdurig oponthoud. We gingen met de trein naar Bahnhof Friedrichstrasse. In de straten pruttelden Trabantjes een hoop rotzooi de lucht in. Nu, ruim twintig jaar later, rijden we er zonder oponthoud in onze eigen auto naar toe, in het gelukkige bezit van een Umweltsticker. Als we uit het hotel komen, lopen we langs onze auto die in de straat voor het hotel staat geparkeerd. We hebben een parkeerkaart van het hotel op het dashboard achter de voorruit liggen en toch ontdekken we een bon achter de rechter ruitenwisser. Hoe kan dat nou? We staan toch goed geparkeerd? Na inspectie blijkt het geen echte bon te zijn, maar een waarschuwing. Waarvoor? Om in de binnenstad van Berlijn te mogen rijden moet je auto zijn voorzien van een Umweltsticker op de voorruit en bij ons ontbreekt dat ding. We kunnen twee dingen doen. De auto buiten de binnenstad parkeren of zorgen dat we een Umweltsticker krijgen. We kiezen voor het laatste.

Een vriendelijke meneer van het tankstation een eindje verderop in de straat vertelt mij waar ik voor dit belangrijke document terecht kan. Ongeveer vijf minuten rijden hier vandaan is een keuringsstation en op een kaart tekent hij de te volgen route. 'Waanzin', reageert de chef van het keuringsstation. 'Dat kunnen jullie toch ook niet weten'. Ik had een soortgelijke tekst in mijn hoofd, maar hij is me een slag voor. 'Wacht maar', zegt hij. Hij loopt mee naar de auto, werpt een blik onder de motorkap, vraagt om de autopapieren en zet zich achter een computer om de nodige gegevens in te voeren. Binnen tien minuten heb ik mijn sticker. 'Hoeveel kost dat?', vraag ik. Met een gulle lach geeft hij me een ferme klap op m'n schouder. 'Veel plezier in Berlijn.'

We waren ooit in Berlijn geweest toen de muur er nog stond. Om in Oost-Berlijn te komen was toen een hele toer, omdat strenge grenscontroles zorgden voor langdurig oponthoud. We gingen met de trein naar Bahnhof Friedrichstrasse. In de straten pruttelden Trabantjes een hoop rotzooi de lucht in. Nu, ruim twintig jaar later, rijden we er zonder oponthoud in onze eigen auto naar toe, in het gelukkige bezit van een Umweltsticker.

]]> hajage Da's nou Drenthe 2008-03-31T23:30:00+02:00 2007-12-25T16:11:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.65 Met deze slogan probeert de toeristensector in de provincie Drenthe klandizie te trekken. Maar, wa’s nou eigenlijk Drenthe? Drenthe is vooral bekend om de hunebedden. Op elkaar gestapelde stenen die ouder zijn dan de piramides van Egypte. Je zou het niet zeggen, maar het is echt waar. Drieduizend jaar voor Christus woonden hier al mensen die zich de moeite getroosten om grote, zware stenen op elkaar te stapelen. Hunebedbouwers worden ze nog steeds genoemd. Alsof dat hun beroep was. Onzin natuurlijk. Die mensen trokken echt niet door Drenthe om overal hunebedden te bouwen. Het waren boeren die op kleine schaal akkerbouw en veeteelt bedreven. Drenthe is dus eigenlijk een provincie met een onnoemelijk lange traditie op het gebied van akkerbouw en veeteelt. Maar in de jaren tussen de steentijd en nu is er wel het één en ander veranderd. Zo ontstonden er al in de ijzertijd nieuwe landbouwmethodes en maakten vele jaren later schaalvergroting en de Rabobank een einde aan het kleinschalig boeren in de dorpen. Met als gevolg dat er in de huidige dorpen in Drenthe bijna geen boer meer te bekennen is. Hij woont nu buiten het dorp in een gewoon huis met daarachter een enorme schuur met daarin een grote trekker. De boerderijen in het dorp worden bewoond door de ‘nouveau riche’. Het zijn eigenlijk geen boerderijen meer, maar in oude stijl gerestaureerde huizen. In andere gevallen hebben ze een bestemming gekregen als restaurant, tandartsenpraktijk, bed & breakfast of galerie. Ja, er is in vijfduizend jaar toch heel wat veranderd op het Drentse platteland en dat geldt zeker ook voor het aandeel van de boer in de Drentse samenleving. In tussentijd werd gelukkig ook de fiets uitgevonden en nog weer later komt iemand op het slimme idee om speciaal voor fietsers verharde paden aan te leggen. Drenthe gooit het over een andere boeg. De mensen hebben meer vrije tijd gekregen en meer geld te besteden. Het fenomeen recreatie doet zijn intrede. In Drenthe worden de bossen belegd met smalle strookjes asfalt en door middel van gedegen promotiewerk krijgt Drenthe als fietsprovincie een prominente plaats op de toeristische kaart van Nederland. Fietsen door de Drentse bossen en langs weilanden en korenvelden wordt een geliefde vakantiebezigheid van veel Nederlanders, waar uitbaters van campings, terrassen, hotels, recreatieparken en wat dies meer zij, langs de route een graantje meepikken. En dat is nou Drenthe, waar hunebedden verleden tijd zijn en boeren een minderheid vormen. Waar turf, jenever en achterdocht plaats gemaakt hebben voor een nuchtere, doch vriendelijke zakelijkheid. Waar Bartje tegenwoordig Bart heet. Waar cultuur niet meer alleen bestaat uit boerenoubolligheid. Want weet u wat het beste is dat Drenthe ooit heeft voortgebracht? De Blues.  U moet de groeten uit Grolloo hebben! (Geschreven voor Drenthe Magazine) Met deze slogan probeert de toeristensector in de provincie Drenthe klandizie te trekken. Maar, wa’s nou eigenlijk Drenthe? Drenthe is vooral bekend om de hunebedden. Op elkaar gestapelde stenen die ouder zijn dan de piramides van Egypte. Je zou het niet zeggen, maar het is echt waar. Drieduizend jaar voor Christus woonden hier al mensen die zich de moeite getroosten om grote, zware stenen op elkaar te stapelen. Hunebedbouwers worden ze nog steeds genoemd. Alsof dat hun beroep was. Onzin natuurlijk. Die mensen trokken echt niet door Drenthe om overal hunebedden te bouwen. Het waren boeren die op kleine schaal akkerbouw en veeteelt bedreven. Drenthe is dus eigenlijk een provincie met een onnoemelijk lange traditie op het gebied van akkerbouw en veeteelt.

Maar in de jaren tussen de steentijd en nu is er wel het één en ander veranderd. Zo ontstonden er al in de ijzertijd nieuwe landbouwmethodes en maakten vele jaren later schaalvergroting en de Rabobank een einde aan het kleinschalig boeren in de dorpen. Met als gevolg dat er in de huidige dorpen in Drenthe bijna geen boer meer te bekennen is. Hij woont nu buiten het dorp in een gewoon huis met daarachter een enorme schuur met daarin een grote trekker. De boerderijen in het dorp worden bewoond door de ‘nouveau riche’. Het zijn eigenlijk geen boerderijen meer, maar in oude stijl gerestaureerde huizen. In andere gevallen hebben ze een bestemming gekregen als restaurant, tandartsenpraktijk, bed & breakfast of galerie. Ja, er is in vijfduizend jaar toch heel wat veranderd op het Drentse platteland en dat geldt zeker ook voor het aandeel van de boer in de Drentse samenleving. In tussentijd werd gelukkig ook de fiets uitgevonden en nog weer later komt iemand op het slimme idee om speciaal voor fietsers verharde paden aan te leggen. Drenthe gooit het over een andere boeg. De mensen hebben meer vrije tijd gekregen en meer geld te besteden. Het fenomeen recreatie doet zijn intrede. In Drenthe worden de bossen belegd met smalle strookjes asfalt en door middel van gedegen promotiewerk krijgt Drenthe als fietsprovincie een prominente plaats op de toeristische kaart van Nederland. Fietsen door de Drentse bossen en langs weilanden en korenvelden wordt een geliefde vakantiebezigheid van veel Nederlanders, waar uitbaters van campings, terrassen, hotels, recreatieparken en wat dies meer zij, langs de route een graantje meepikken.

En dat is nou Drenthe, waar hunebedden verleden tijd zijn en boeren een minderheid vormen. Waar turf, jenever en achterdocht plaats gemaakt hebben voor een nuchtere, doch vriendelijke zakelijkheid. Waar Bartje tegenwoordig Bart heet. Waar cultuur niet meer alleen bestaat uit boerenoubolligheid. Want weet u wat het beste is dat Drenthe ooit heeft voortgebracht? De Blues.

U moet de groeten uit Grolloo hebben!

(Geschreven voor Drenthe Magazine)

]]> hajage Tok tok 2008-09-23T16:24:00+02:00 2007-11-01T16:14:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.64 Omdat ik windkracht 8 bestendig ben en een beetje kan koken, hoor ik tegenwoordig bij de vaste bemanning van de Super Nova van kapitein Jan Withaar. Windkracht 8 hadden we van de zomer op de Noordzee tijdens een tocht van Cuxhaven naar Nordernei. Best pittig, maar niet onoverkomelijk. 'Heb je zin om nog een weekje mee te gaan?', vroeg de kapitein. 'Een rondje IJsselmeer en Markermeer.' De laatse trip van het seizoen is altijd eind oktober en daarna wordt de boot winterklaar gemaakt. Natuurlijk heb ik daar zin in en Janet vond het niet erg om een weekje alleen voor zichzelf te koken. Enkhuizen, Volendam, Marken, Amsterdam, Muiden, Urk en terug naar Lemmer, de thuishaven. In al die plaatsen ben ik ooit wel geweest, maar dat is heel lang geleden. Amsterdam stond altijd bovenaan het lijstje 'Jaarlijks Uitstapje' bij groepen op het vormingscentrum, waar ik als vormingswerker probeerde werkende jongeren enig maatschappelijk bewustzijn bij te brengen. In die tijd probeerde je dat nog. Amsterdam was altijd wel leuk en eigenlijk droeg Amsterdam ook wel bij aan het ontwikkelen van een bredere kijk op de dingen des levens. Het Anne Frankhuis was bijvoorbeeld verplichte kost. Dat moest vooral van de inspecteur, omdat de overheid deelsponsor was van het uitstapje. Het eigen budget van de cursisten werd door de meiden voornamelijk verbrast in de Kalverstraat, terwijl de jongens hun geld  in de peepshow staken. Weken later hadden ze het er nog over. De grote stad had blijkbaar z'n sporen nagelaten. Amsterdam is wat dat betreft niet echt veranderd. In plaats van werkende jongeren staan er nu rijen Japanners en Chinezen voor de panden, waar peepshows zijn geëvolueerd tot live pornoshows. En de O-Z Voorburgwal is 's avonds onderdeel van een late night sightseeing tour, omdat je Amsterdam niet gezien hebt als je de meisjes niet gezien hebt. Schaars gekleed achter het glas. Lonkend naar mannen proberen ze met hun wijsvinger klanten naar binnen te lokken. Zo van: jij daar lekker ding, jouw moet ik hebben. Het doet me denken aan een tv-reclame van een tijdje terug. Daarin zegt een kip tegen mij dat het ultieme genot dat een kip kan hebben is om gebakken te worden in Croma. Alleen het wijsvingertje ontbrak eraan. Omdat ik windkracht 8 bestendig ben en een beetje kan koken, hoor ik tegenwoordig bij de vaste bemanning van de Super Nova van kapitein Jan Withaar. Windkracht 8 hadden we van de zomer op de Noordzee tijdens een tocht van Cuxhaven naar Nordernei. Best pittig, maar niet onoverkomelijk. 'Heb je zin om nog een weekje mee te gaan?', vroeg de kapitein. 'Een rondje IJsselmeer en Markermeer.' De laatse trip van het seizoen is altijd eind oktober en daarna wordt de boot winterklaar gemaakt. Natuurlijk heb ik daar zin in en Janet vond het niet erg om een weekje alleen voor zichzelf te koken.

Enkhuizen, Volendam, Marken, Amsterdam, Muiden, Urk en terug naar Lemmer, de thuishaven. In al die plaatsen ben ik ooit wel geweest, maar dat is heel lang geleden. Amsterdam stond altijd bovenaan het lijstje 'Jaarlijks Uitstapje' bij groepen op het vormingscentrum, waar ik als vormingswerker probeerde werkende jongeren enig maatschappelijk bewustzijn bij te brengen. In die tijd probeerde je dat nog. Amsterdam was altijd wel leuk en eigenlijk droeg Amsterdam ook wel bij aan het ontwikkelen van een bredere kijk op de dingen des levens. Het Anne Frankhuis was bijvoorbeeld verplichte kost. Dat moest vooral van de inspecteur, omdat de overheid deelsponsor was van het uitstapje. Het eigen budget van de cursisten werd door de meiden voornamelijk verbrast in de Kalverstraat, terwijl de jongens hun geld in de peepshow staken. Weken later hadden ze het er nog over. De grote stad had blijkbaar z'n sporen nagelaten.

Amsterdam is wat dat betreft niet echt veranderd. In plaats van werkende jongeren staan er nu rijen Japanners en Chinezen voor de panden, waar peepshows zijn geëvolueerd tot live pornoshows. En de O-Z Voorburgwal is 's avonds onderdeel van een late night sightseeing tour, omdat je Amsterdam niet gezien hebt als je de meisjes niet gezien hebt. Schaars gekleed achter het glas. Lonkend naar mannen proberen ze met hun wijsvinger klanten naar binnen te lokken. Zo van: jij daar lekker ding, jouw moet ik hebben. Het doet me denken aan een tv-reclame van een tijdje terug. Daarin zegt een kip tegen mij dat het ultieme genot dat een kip kan hebben is om gebakken te worden in Croma. Alleen het wijsvingertje ontbrak eraan.

]]> hajage Kunst 2007-09-19T16:40:00+02:00 2007-09-18T13:23:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.63 'Is het eigenlijk wel vandaag?', zegt Janet. 'Volgens mij wel', zeg ik. 'Ik heb het er van de week nog met Herman over gehad.' We staan voor Galerie Wiek XX in Nieuweschans. Er staan weinig auto's voor de deur en binnen lijkt het uitgestorven. Hier is de opening van de expositie waar onze vriend en kunstschilder Herman Kolker zijn nieuwste werk aan de muur heeft hangen. Hij exposeert hier samen met Folkert de Graaf. Toegegeven, we zijn een uur te laat, maar de vorige keer stonden we er ook nog om vijf uur met een glas wijn in de hand. Mijn horloge geeft aan dat het twee minuten voor vier is. De deur blijkt niet op slot te zitten en als we naar binnen gaan treffen we daar een handjevol mensen aan. De galerie kent verschillende vertrekken. In één daarvan staat bij openingen altijd een tafel opgesteld, bedekt met een wit laken, waarop glazen, flessen wijn en keurig opgemaakte hapjes staan uitgestald. Iets ordinairs als bier wordt er in een galerie niet geschonken. Begrijpelijk. Bier heeft geen stijl, tenminste niet in Nederland. Doorgaans kan dit vertrek zich verheugen in een grote belangstelling, maar deze keer treffen we er slechts twee mensen aan: Herman en de galeriehoudster. Beide nippend aan een wijntje. Ja, de belangstelling valt deze keer een beetje tegen. 'Het is natuurlijk ook mooi zonnig weer vandaag en misschien hebben veel mensen besloten om daar nog maar even van te genieten. Het is ten slotte al weer september', zegt de galeriehoudster. Tja, zou kunnen. Ik weet het niet. We nemen nog een paar hapjes, schenken onze glazen nog eens vol en verkassen naar het zonnige terras in de tuin. Sigaretje erbij. Toch een perfecte dag voor de kunst, zou je zeggen. 'Is het eigenlijk wel vandaag?', zegt Janet. 'Volgens mij wel', zeg ik. 'Ik heb het er van de week nog met Herman over gehad.' We staan voor Galerie Wiek XX in Nieuweschans. Er staan weinig auto's voor de deur en binnen lijkt het uitgestorven. Hier is de opening van de expositie waar onze vriend en kunstschilder Herman Kolker zijn nieuwste werk aan de muur heeft hangen. Hij exposeert hier samen met Folkert de Graaf. Toegegeven, we zijn een uur te laat, maar de vorige keer stonden we er ook nog om vijf uur met een glas wijn in de hand. Mijn horloge geeft aan dat het twee minuten voor vier is. De deur blijkt niet op slot te zitten en als we naar binnen gaan treffen we daar een handjevol mensen aan.

De galerie kent verschillende vertrekken. In één daarvan staat bij openingen altijd een tafel opgesteld, bedekt met een wit laken, waarop glazen, flessen wijn en keurig opgemaakte hapjes staan uitgestald. Iets ordinairs als bier wordt er in een galerie niet geschonken. Begrijpelijk. Bier heeft geen stijl, tenminste niet in Nederland.
Doorgaans kan dit vertrek zich verheugen in een grote belangstelling, maar deze keer treffen we er slechts twee mensen aan: Herman en de galeriehoudster. Beide nippend aan een wijntje. Ja, de belangstelling valt deze keer een beetje tegen. 'Het is natuurlijk ook mooi zonnig weer vandaag en misschien hebben veel mensen besloten om daar nog maar even van te genieten. Het is ten slotte al weer september', zegt de galeriehoudster. Tja, zou kunnen. Ik weet het niet. We nemen nog een paar hapjes, schenken onze glazen nog eens vol en verkassen naar het zonnige terras in de tuin. Sigaretje erbij.

Toch een perfecte dag voor de kunst, zou je zeggen.

]]> hajage Bekend 2007-08-13T00:40:00+02:00 2007-08-12T23:50:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.62 Lekker zo'n zondag. Vooral na veel regendagen en kippenvel. Ontbijtje in de zon, kopje koffie, krantje. Blote kont in de zon. Wat wil je nog meer. Niks eigenlijk, gewoon genieten van de warmte. Aan het eind van de middag een verfrissende douche en dan een terrasje pakken. Biertje en nog een biertje en dan ergens gaan eten. Zullen we naar 'De Gulle Gans' in Assen? Goed idee, want daar waren we al een tijdje niet geweest. 'De Gulle Gans' is een klein restaurant. Eigenlijk is smal en lang een betere omschrijving. Kleine tafeltjes langs een lange bank tegen een evenlange muur. Stoelen aan de andere kant van de tafeltjes. Dan een gangpad en weer een lange muur met daartegen de bar, de trap naar boven en een buffetkast met daarop het belangrijkste attribuut van een restaurant: de kassa. Privacy is er nauwelijks. Als je de conversatie aan je eigen tafeltje niet op gang kunt houden, word je al gauw afgeleid door conversaties aan de tafeltjes naast je. Aan het tafeltje rechts naast mij was, toen wij onze plaatsen innnamen, geen sprake van een conversatie. De oorzaak daarvan was dat het hoofdgerecht zojuist was geserveerd. De man en de vrouw aan het kleine tafeltje zaten smakelijk te eten en lieten het bij af en toe een opmerking, waarbij de ontvangende partij volstond met een knikje of een binnensmonds geluidje ter instemming. De man, waar ik diagonaal het zicht op had, droeg een wit overhemd op een blauwe spijkerbroek, waar nieuwe ouwe gympies onderuit staken. Een sportief type van middelbare leeftijd. Ik had al een paar keer schuin uit m'n ooghoeken naar hem gekeken en op een bepaald moment dacht ik: die man ken ik. Toen wij ons voorgerecht hadden weggewerkt en zij met nog wat restjes op hun bord en een voldaan gevoel een poging deden de conversatie weer nieuw leven in te blazen, wist ik waarvan. 'Mag ik je wat vragen?', sprak ik hem aan. 'Natuurlijk', zei hij. 'Heb jij in Emmen bij het KMBO-Drenthe gewerkt?' Ik heb daar ook gewerkt.  'Dat klopt' reageert hij, 'maar dat is al heel wat jaren geleden.' Ik noem een paar namen uit die tijd: Jan Veen, Henk van Buiten, Gerard Brouwer. 'Ja, die ken ik', zegt hij.  'Maar dan ben jij Hilbert van der Duim', zeg ik. 'Ja', zegt hij enigszins verbaasd. Lekker zo'n zondag. Vooral na veel regendagen en kippenvel. Ontbijtje in de zon, kopje koffie, krantje. Blote kont in de zon. Wat wil je nog meer. Niks eigenlijk, gewoon genieten van de warmte. Aan het eind van de middag een verfrissende douche en dan een terrasje pakken. Biertje en nog een biertje en dan ergens gaan eten. Zullen we naar 'De Gulle Gans' in Assen? Goed idee, want daar waren we al een tijdje niet geweest. 'De Gulle Gans' is een klein restaurant. Eigenlijk is smal en lang een betere omschrijving. Kleine tafeltjes langs een lange bank tegen een evenlange muur. Stoelen aan de andere kant van de tafeltjes. Dan een gangpad en weer een lange muur met daartegen de bar, de trap naar boven en een buffetkast met daarop het belangrijkste attribuut van een restaurant: de kassa. Privacy is er nauwelijks. Als je de conversatie aan je eigen tafeltje niet op gang kunt houden, word je al gauw afgeleid door conversaties aan de tafeltjes naast je.

Aan het tafeltje rechts naast mij was, toen wij onze plaatsen innnamen, geen sprake van een conversatie. De oorzaak daarvan was dat het hoofdgerecht zojuist was geserveerd. De man en de vrouw aan het kleine tafeltje zaten smakelijk te eten en lieten het bij af en toe een opmerking, waarbij de ontvangende partij volstond met een knikje of een binnensmonds geluidje ter instemming. De man, waar ik diagonaal het zicht op had, droeg een wit overhemd op een blauwe spijkerbroek, waar nieuwe ouwe gympies onderuit staken. Een sportief type van middelbare leeftijd. Ik had al een paar keer schuin uit m'n ooghoeken naar hem gekeken en op een bepaald moment dacht ik: die man ken ik. Toen wij ons voorgerecht hadden weggewerkt en zij met nog wat restjes op hun bord en een voldaan gevoel een poging deden de conversatie weer nieuw leven in te blazen, wist ik waarvan. 'Mag ik je wat vragen?', sprak ik hem aan. 'Natuurlijk', zei hij. 'Heb jij in Emmen bij het KMBO-Drenthe gewerkt?' Ik heb daar ook gewerkt. 'Dat klopt' reageert hij, 'maar dat is al heel wat jaren geleden.' Ik noem een paar namen uit die tijd: Jan Veen, Henk van Buiten, Gerard Brouwer. 'Ja, die ken ik', zegt hij. 'Maar dan ben jij Hilbert van der Duim', zeg ik. 'Ja', zegt hij enigszins verbaasd.

]]> hajage Achterlijk 2008-09-23T16:25:00+02:00 2007-06-12T14:46:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.61 In 2010 wordt in Zuid-Afrika het wereldkampioenschap voetbal gehouden. Dat is in ieder geval de bedoeling. Maar de vraag is of de Zuid-Afrikanen tegen die tijd alles rond hebben om als gastland van het WK te kunnen optreden. FIFA bobo's Blatter en Beckenbauer hebben daar zo hun twijfels over en die hebben ze onlangs openbaar gemaakt. Het probleem schijnt ondermeer te zijn dat het bouwen van nieuwe stadions niet opschiet. Vijf nieuwe stadions moeten er verrijzen, waaronder een nieuw stadion op Green Point in Kaapstad. Het gekke is dat er op Green Point al een stadion staat. Een stadion waar genoeg clubs uit de eredivisie jaloers op zouden zijn. Een modern stadion dat voldoet aan de WK eisen. De bobo's hebben er echter een probleem mee. Een luxeprobleem. Bobo's zijn namelijk gewend om ten volle te genieten van de geneugten des levens. En een van die geneugten is dat je tijdens een voetbalwedstrijd in Kaapstad, met een goed glas wijn in de hand, kunt uitkijken op de Tafelberg, het wereldberoemde aanzicht van de stad. Het huidige stadion biedt dat uitzicht niet. Dus wat moet er van de FIFA gebeuren? Het bestaande stadion moet tegen de vlakte en enkele honderden meters verderop moet een nieuw stadion worden gebouwd, dat dat uitzicht wel aan de bobo's verschaft. Bobo's zetten graag de dingen naar hun hand. Ze denken dat de wereld om hen draait. Dat zij in het middelpunt staan en dat ze daar nog recht op hebben ook. Bobo's zijn dus per definitie wereldvreemd.  Maar bobo's zijn vooral dom. Ze kijken niet verder dan de Tafelberg. Wat daar achter zit zien ze niet of willen ze niet zien. Achter de Tafelberg is het namelijk niet zo leuk. Achter de Tafelberg schuilt een hoop ellende. Daar vind je de townships waar zwarte mensen wonen onder erbarmelijke omstandigheden en waar armoede heerst. Waar kinderen niet genoeg te eten krijgen en geen kansen krijgen op een betere toekomst, omdat er onvoldoende onderwijsfaciliteiten zijn. Waar dagelijks honderden mensen sterven aan aids, omdat er geen geld is voor medicijnen. Geen geld voor medicijnen. Geen geld voor medicijnen. Geen geld voor medicijnen. Maar daar hoor je FIFA bobo's niet over. Apartheid? Dat bestaat toch niet meer in Zuid-Afrika? En de regering van Mbeki is toch zwart? Ja, beste FIFA bobo's, apartheid bestaat nog steeds in Zuid-Afrika en de regering van Mbeki is corrupt. En jullie zijn achterlijk omdat jullie tijdens een lullig potje voetbal, met een glas wijn in je hand, naar de Tafelberg bij zonsondergang willen gaan zitten kijken. In 2010 wordt in Zuid-Afrika het wereldkampioenschap voetbal gehouden. Dat is in ieder geval de bedoeling. Maar de vraag is of de Zuid-Afrikanen tegen die tijd alles rond hebben om als gastland van het WK te kunnen optreden. FIFA bobo's Blatter en Beckenbauer hebben daar zo hun twijfels over en die hebben ze onlangs openbaar gemaakt. Het probleem schijnt ondermeer te zijn dat het bouwen van nieuwe stadions niet opschiet. Vijf nieuwe stadions moeten er verrijzen, waaronder een nieuw stadion op Green Point in Kaapstad.

Het gekke is dat er op Green Point al een stadion staat. Een stadion waar genoeg clubs uit de eredivisie jaloers op zouden zijn. Een modern stadion dat voldoet aan de WK eisen. De bobo's hebben er echter een probleem mee. Een luxeprobleem. Bobo's zijn namelijk gewend om ten volle te genieten van de geneugten des levens. En een van die geneugten is dat je tijdens een voetbalwedstrijd in Kaapstad, met een goed glas wijn in de hand, kunt uitkijken op de Tafelberg, het wereldberoemde aanzicht van de stad. Het huidige stadion biedt dat uitzicht niet. Dus wat moet er van de FIFA gebeuren? Het bestaande stadion moet tegen de vlakte en enkele honderden meters verderop moet een nieuw stadion worden gebouwd, dat dat uitzicht wel aan de bobo's verschaft. Bobo's zetten graag de dingen naar hun hand. Ze denken dat de wereld om hen draait. Dat zij in het middelpunt staan en dat ze daar nog recht op hebben ook. Bobo's zijn dus per definitie wereldvreemd.

Maar bobo's zijn vooral dom. Ze kijken niet verder dan de Tafelberg. Wat daar achter zit zien ze niet of willen ze niet zien. Achter de Tafelberg is het namelijk niet zo leuk. Achter de Tafelberg schuilt een hoop ellende. Daar vind je de townships waar zwarte mensen wonen onder erbarmelijke omstandigheden en waar armoede heerst. Waar kinderen niet genoeg te eten krijgen en geen kansen krijgen op een betere toekomst, omdat er onvoldoende onderwijsfaciliteiten zijn. Waar dagelijks honderden mensen sterven aan aids, omdat er geen geld is voor medicijnen. Geen geld voor medicijnen. Geen geld voor medicijnen. Geen geld voor medicijnen.

Maar daar hoor je FIFA bobo's niet over. Apartheid? Dat bestaat toch niet meer in Zuid-Afrika? En de regering van Mbeki is toch zwart? Ja, beste FIFA bobo's, apartheid bestaat nog steeds in Zuid-Afrika en de regering van Mbeki is corrupt. En jullie zijn achterlijk omdat jullie tijdens een lullig potje voetbal, met een glas wijn in je hand, naar de Tafelberg bij zonsondergang willen gaan zitten kijken.

]]> hajage Gezond 2007-05-20T17:59:00+02:00 2007-05-20T17:46:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.60 Is het nuttig om de krant te lezen? Niet altijd. Nieuws veroudert al snel en vaak heb je het idee iets soortgelijks al eens gelezen te hebben. Maar soms stuit je ook onverwacht op nieuwe inzichten. Zoals vorige week in de Volkskrant. Een wetenschapper had onderzoek gedaan naar de hoeveelheid vitamine C in verschillende fruitsoorten en dat vergeleken met het vitamine C gehalte in kroketten. De uitkomst was schokkend. In het artikel dat hij had geschreven, las ik dat je beter een kroket kunt nuttigen dan een appel. In een appel zit hoegenaamd geen vitamine C. Ook het gehalte in sinaasappels valt zwaar tegen. Kiwi's kwamen geloof ik nog het best uit de bus, maar kunnen de concurrentiestrijd met de kroket ook maar nauwelijks aan. We hebben dus altijd klakkeloos aangenomen dat fruit vreselijk gezond is, sinds zeelieden door het eten ervan geen scheurbuik meer kregen. Twee stuks fruit per dag op z'n minst. Eeuwenlang zijn we dus op het verkeerde been gezet. Net als met het verhaal dat melk zo gezond is. Melk de witte motor. Bedoeld om de Europese melkplas leeg te drinken, die met veel Europese subsidie was volgelopen. In landen zonder melkcultuur zijn de mensen niet zieker dan bij ons en welk volwassen zoogdier drinkt er eigenlijk melk? De fruitschaal kan dus naar de rommelmarkt. Fruit hoeft niet meer. Mag natuurlijk wel, want een appel is altijd nog beter dan een stuk boterkoek, volgens de wetenschapper, want daarin wil geen enkele vitamine zich ophouden. Het is dus eigenlijk gewoon een kwestie van eetgewoontes, denk ik dan maar. En van het moderniseren van die eetgewoontes. In het vervolg neem ik dus wat vaker een kroket en, in het kader van de geleidelijkheid, voorlopig nog gewoon twee stuks fruit per dag. Maar goed dat er druiven zijn. Is het nuttig om de krant te lezen? Niet altijd. Nieuws veroudert al snel en vaak heb je het idee iets soortgelijks al eens gelezen te hebben. Maar soms stuit je ook onverwacht op nieuwe inzichten. Zoals vorige week in de Volkskrant. Een wetenschapper had onderzoek gedaan naar de hoeveelheid vitamine C in verschillende fruitsoorten en dat vergeleken met het vitamine C gehalte in kroketten. De uitkomst was schokkend. In het artikel dat hij had geschreven, las ik dat je beter een kroket kunt nuttigen dan een appel. In een appel zit hoegenaamd geen vitamine C. Ook het gehalte in sinaasappels valt zwaar tegen. Kiwi's kwamen geloof ik nog het best uit de bus, maar kunnen de concurrentiestrijd met de kroket ook maar nauwelijks aan. We hebben dus altijd klakkeloos aangenomen dat fruit vreselijk gezond is, sinds zeelieden door het eten ervan geen scheurbuik meer kregen. Twee stuks fruit per dag op z'n minst. Eeuwenlang zijn we dus op het verkeerde been gezet. Net als met het verhaal dat melk zo gezond is. Melk de witte motor. Bedoeld om de Europese melkplas leeg te drinken, die met veel Europese subsidie was volgelopen. In landen zonder melkcultuur zijn de mensen niet zieker dan bij ons en welk volwassen zoogdier drinkt er eigenlijk melk?

De fruitschaal kan dus naar de rommelmarkt. Fruit hoeft niet meer. Mag natuurlijk wel, want een appel is altijd nog beter dan een stuk boterkoek, volgens de wetenschapper, want daarin wil geen enkele vitamine zich ophouden. Het is dus eigenlijk gewoon een kwestie van eetgewoontes, denk ik dan maar. En van het moderniseren van die eetgewoontes. In het vervolg neem ik dus wat vaker een kroket en, in het kader van de geleidelijkheid, voorlopig nog gewoon twee stuks fruit per dag. Maar goed dat er druiven zijn.

]]> hajage Koninginnedag 2007-05-04T10:14:00+02:00 2007-05-01T17:30:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.59 Koninginnedag is, met uitzondering van het weer, altijd hetzelfde en dat moet ook altijd zo blijven. Aan tradities moet je niet tornen. Slechts een kleine variatie mag. Bijvoorbeeld op welke wijze het koninklijk gezelschap zich laat vervoeren naar de plek waar oranjeverenigingen de koningin en haar familie een programma voorschotelen, waaraan drie maanden van voorbereiding vooraf is gegaan. Verder niet. Koek happen moet vooral koek happen blijven. Vis happen, zoals dit jaar in Brabant, mag dan innovatief zijn, het moet toch worden afgekeurd. Het eind is zoek als elke oranjevereniging zomaar van alles verzint. Stel je voor, dat de vorstin volgend jaar een plaats bezoekt, waar de plaatselijke economie draait op het vervaardigen van tuinslangen en de oranjevereniging aldaar verzint een partijtje tuinslang-trekken tussen twee buurtverenigingen, beiden versterkt met koninklijk bloed in driedelig grijs. Ik moet er niet aan denken. Het eind van de monarchie is nabij als er niet streng wordt ingegrepen. Koninginnedag is niet bedoeld om ludiek te doen, koninginnedag is vooral een dag van folklore. Dat houdt het overzichtelijk en je hoeft er niet bij na te denken. Gisteren was ik in Sleen en daar verzinnen ze ook geen gekke dingen. Ter gelegenheid van de officiele opening van de website www.sleen.nu stonden er kinderen op een podium met allemaal een bordje in de hand, dat ze, nadat de burgemeester tot drie had geteld, allemaal tegelijk met de goede kant naar voren de lucht in staken, zodat de naam van de site leesbaar werd. Daarna werden er ballonnen opgelaten en was er champagne voor de genodigden. Niet moeilijk, lekker overzichtelijk en je hoeft er niet bij na te denken.  De rest van de dag verliep in dezelfde trant. Er stonden wat kraampjes op een veldje opgesteld, waarin verschillende vormen van huisvlijt uitgestald waren; er was muziek en er stond ergens een bierpomp te draaien dat het een lieve lust was. De mensen waren vrolijk, het was lekker overzichtelijk en niemand dacht ergens bij na. Zo hoort dat met koninginnedag. Koninginnedag is, met uitzondering van het weer, altijd hetzelfde en dat moet ook altijd zo blijven. Aan tradities moet je niet tornen. Slechts een kleine variatie mag. Bijvoorbeeld op welke wijze het koninklijk gezelschap zich laat vervoeren naar de plek waar oranjeverenigingen de koningin en haar familie een programma voorschotelen, waaraan drie maanden van voorbereiding vooraf is gegaan. Verder niet. Koek happen moet vooral koek happen blijven. Vis happen, zoals dit jaar in Brabant, mag dan innovatief zijn, het moet toch worden afgekeurd. Het eind is zoek als elke oranjevereniging zomaar van alles verzint. Stel je voor, dat de vorstin volgend jaar een plaats bezoekt, waar de plaatselijke economie draait op het vervaardigen van tuinslangen en de oranjevereniging aldaar verzint een partijtje tuinslang-trekken tussen twee buurtverenigingen, beiden versterkt met koninklijk bloed in driedelig grijs. Ik moet er niet aan denken. Het eind van de monarchie is nabij als er niet streng wordt ingegrepen. Koninginnedag is niet bedoeld om ludiek te doen, koninginnedag is vooral een dag van folklore. Dat houdt het overzichtelijk en je hoeft er niet bij na te denken. Gisteren was ik in Sleen en daar verzinnen ze ook geen gekke dingen. Ter gelegenheid van de officiele opening van de website www.sleen.nu stonden er kinderen op een podium met allemaal een bordje in de hand, dat ze, nadat de burgemeester tot drie had geteld, allemaal tegelijk met de goede kant naar voren de lucht in staken, zodat de naam van de site leesbaar werd. Daarna werden er ballonnen opgelaten en was er champagne voor de genodigden. Niet moeilijk, lekker overzichtelijk en je hoeft er niet bij na te denken. De rest van de dag verliep in dezelfde trant. Er stonden wat kraampjes op een veldje opgesteld, waarin verschillende vormen van huisvlijt uitgestald waren; er was muziek en er stond ergens een bierpomp te draaien dat het een lieve lust was. De mensen waren vrolijk, het was lekker overzichtelijk en niemand dacht ergens bij na. Zo hoort dat met koninginnedag.

]]> hajage VOC 2007-05-02T12:23:00+02:00 2007-03-19T18:44:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.58 Zondag zat ik naar Zembla te kijken. Een jongetje in India vertelde, dat hij 12 uur op een dag moet werken in een atelier van een Amerikaans kledingbedrijf. Voor heel weinig geld, samen met nog veel meer kinderen. Overwerk krijgen ze niet betaald en als ze te laat komen krijgen ze klappen. Dat jongetje had geen plezier. Zijn ogen waren dof en uitdrukkingsloos. Het lachen was hem vergaan. Hij was liever dood dan zo verder te moeten leven, zei hij. Uitgebuit worden en in armoede leven is niet leuk. Dood is beter. Omdat armoede niet leuk is, sparen Nederlanders extra voor hun pensioen. Met alleen AOW is het geen vetpot en onmogelijk om die overvloed aan vrije tijd, die er straks aan zit te komen, op een zo leuk mogelijke manier door te komen. En dat hebben we na jaren van hard werken wel verdiend, vinden we. Dat sparen doen we bij een pensioenfonds. Pensioenfondsen hebben veel geld. Dat geld wordt belegd in aandelen, met de bedoeling om er niet op achteruit te gaan. Ondermeer in aandelen van het Amerikaanse bedrijf waar dat Indiase jongetje van 12 jaar hard moet werken. Hard moet werken voor onze comfortabele oude dag. Iemand riep onlangs bevlogen, dat de VOC-mentaliteit in onze natie terug zou moeten keren. Dat werd hem niet in dank afgenomen. Hoe kon de minister-president dat nou zeggen. We zijn toch een fatsoenlijk volk geworden? We roven en plunderen toch niet meer? Maar, wat een misvatting. Die mentaliteit is blijkbaar nooit weggeweest!! Alleen de verpakking is anders. Zondag zat ik naar Zembla te kijken. Een jongetje in India vertelde, dat hij 12 uur op een dag moet werken in een atelier van een Amerikaans kledingbedrijf. Voor heel weinig geld, samen met nog veel meer kinderen. Overwerk krijgen ze niet betaald en als ze te laat komen krijgen ze klappen. Dat jongetje had geen plezier. Zijn ogen waren dof en uitdrukkingsloos. Het lachen was hem vergaan. Hij was liever dood dan zo verder te moeten leven, zei hij. Uitgebuit worden en in armoede leven is niet leuk. Dood is beter.

Omdat armoede niet leuk is, sparen Nederlanders extra voor hun pensioen. Met alleen AOW is het geen vetpot en onmogelijk om die overvloed aan vrije tijd, die er straks aan zit te komen, op een zo leuk mogelijke manier door te komen. En dat hebben we na jaren van hard werken wel verdiend, vinden we. Dat sparen doen we bij een pensioenfonds. Pensioenfondsen hebben veel geld. Dat geld wordt belegd in aandelen, met de bedoeling om er niet op achteruit te gaan. Ondermeer in aandelen van het Amerikaanse bedrijf waar dat Indiase jongetje van 12 jaar hard moet werken. Hard moet werken voor onze comfortabele oude dag.

Iemand riep onlangs bevlogen, dat de VOC-mentaliteit in onze natie terug zou moeten keren. Dat werd hem niet in dank afgenomen. Hoe kon de minister-president dat nou zeggen. We zijn toch een fatsoenlijk volk geworden? We roven en plunderen toch niet meer? Maar, wat een misvatting. Die mentaliteit is blijkbaar nooit weggeweest!! Alleen de verpakking is anders.

]]> hajage Loopfiets 2007-03-23T14:20:00+02:00 2007-03-05T19:04:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.57 In 1817 vond de Duitse uitvinder Karl von Drais de fiets uit. Deze fiets bestond uit een houten frame en houten wielen, die bekleed waren met leer. De fiets was verder uitgerust met een zadel en een stuur, eveneens van hout. De fiets had geen pedalen. Het was dus eigenlijk geen echte fiets, maar de voorloper ervan. Een loopfiets. Eerlijk gezegd denk ik niet dat Von Drais rijk geworden is van zijn uitvinding, want in 1850 kwam iemand op het idee om pedalen in het midden van het voorwiel te monteren en dat was een enorme sprong voorwaarts in de ontwikkeling van het vervoermiddel, dat hedentendage als fiets bekend staat. Toegegeven, de materiaalkeuze van Von Drais liet te wensen over. Maar toch, een loopfiets. Het idee blijft geweldig. Von Drais heeft het product alleen 200 jaar te vroeg op de markt gebracht. De tijd was er nog niet rijp voor. Sterker nog: die tijd moet nog komen. Maar ik denk dat dat niet meer zo lang duurt. Over een jaar of tien zijn, in het kader van de vergrijzing, alternatieve vervoermiddelen 'booming business'. Ik heb u onlangs gemeld, dat de brommobiel al een enorme facelift heeft gehad en ik zie om me heen, dat de rollatoren al lang niet meer alleen in de kleur grijs verkrijgbaar zijn. Straks wordt aan het assortiment 'vervoer voor ouderen' de loopfiets toegevoegd, speciaal voor diegenen, en dat zijn er nogal wat, die de jaren '60 hebben meegemaakt. Daarvoor hebben Herman Kolker en ik onlangs besprekingen gevoerd met de erfgenamen Von Drais. Na langdurige onderhandelingen hebben wij de rechten op de loopfiets verworven, waarvan er straks ultramoderne uitvoeringen op de markt komen.   Ik zal u een idee geven van de mogelijkheden, waarin de moderne loopfiets straks leverbaar is. Om te beginnen hebben we de loopfiets met hoog stuur en zweefzadel. Als extra kan er een ei-vormige fake-benzinetank worden gemonteerd en kan de fiets voor de vorm worden uitgerust met voetversnelling. Hetzelfde model wordt ook geleverd met buddysit. Deze alternatieve modellen komen op de markt onder de typenamen Von Drais Puch en Von Drais Tomos. Naast dit model brengen we de 'buikschuiver' op de markt onder de typenamen Von Drais Kreidler* en Von Drais Zundapp*. Kopers van laatstgenoemde typen raden we echter wel aan om minimaal twee keer per week de sportschool te bezoeken. * Valhelm voor deze typen verplicht! In 1817 vond de Duitse uitvinder Karl von Drais de fiets uit. Deze fiets bestond uit een houten frame en houten wielen, die bekleed waren met leer. De fiets was verder uitgerust met een zadel en een stuur, eveneens van hout. De fiets had geen pedalen. Het was dus eigenlijk geen echte fiets, maar de voorloper ervan. Een loopfiets. Eerlijk gezegd denk ik niet dat Von Drais rijk geworden is van zijn uitvinding, want in 1850 kwam iemand op het idee om pedalen in het midden van het voorwiel te monteren en dat was een enorme sprong voorwaarts in de ontwikkeling van het vervoermiddel, dat hedentendage als fiets bekend staat.

Toegegeven, de materiaalkeuze van Von Drais liet te wensen over. Maar toch, een loopfiets. Het idee blijft geweldig. Von Drais heeft het product alleen 200 jaar te vroeg op de markt gebracht. De tijd was er nog niet rijp voor. Sterker nog: die tijd moet nog komen. Maar ik denk dat dat niet meer zo lang duurt. Over een jaar of tien zijn, in het kader van de vergrijzing, alternatieve vervoermiddelen 'booming business'. Ik heb u onlangs gemeld, dat de brommobiel al een enorme facelift heeft gehad en ik zie om me heen, dat de rollatoren al lang niet meer alleen in de kleur grijs verkrijgbaar zijn. Straks wordt aan het assortiment 'vervoer voor ouderen' de loopfiets toegevoegd, speciaal voor diegenen, en dat zijn er nogal wat, die de jaren '60 hebben meegemaakt. Daarvoor hebben Herman Kolker en ik onlangs besprekingen gevoerd met de erfgenamen Von Drais. Na langdurige onderhandelingen hebben wij de rechten op de loopfiets verworven, waarvan er straks ultramoderne uitvoeringen op de markt komen.

Ik zal u een idee geven van de mogelijkheden, waarin de moderne loopfiets straks leverbaar is. Om te beginnen hebben we de loopfiets met hoog stuur en zweefzadel. Als extra kan er een ei-vormige fake-benzinetank worden gemonteerd en kan de fiets voor de vorm worden uitgerust met voetversnelling. Hetzelfde model wordt ook geleverd met buddysit. Deze alternatieve modellen komen op de markt onder de typenamen Von Drais Puch en Von Drais Tomos. Naast dit model brengen we de 'buikschuiver' op de markt onder de typenamen Von Drais Kreidler* en Von Drais Zundapp*.

Kopers van laatstgenoemde typen raden we echter wel aan om minimaal twee keer per week de sportschool te bezoeken.

* Valhelm voor deze typen verplicht!

]]> hajage Patat 2007-03-23T14:25:00+02:00 2007-02-18T18:39:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.55 'Heb je verder niks beleefd in Egypte?', vroeg iemand. 'Nee', antwoordde ik. In de woestijn is nou ook weer niet zoveel te beleven. Maar we gingen ook niet all inclusive naar Sharm el Sheik voor het avontuur. Als je het avontuur zoekt moet je juist niet in Sharm el Sheik zijn. We gingen voor een weekje zon. 'Heb je ook niet gedoken?' De koraalriffen bij Sharm el Sheik zijn wereldberoemd. 'Nee.' 'Waarom niet?' 'Ik ben nou eenmaal niet zo'n waterman.' Ik kan me nog goed herinneren dat Emmen, waar ik dichtbij woon, het eerste overdekte zwembad van Noord-Nederland had. Ik zat in de zesde klas van de lagere school en elke vrijdagmiddag kwam er een bus voorrijden, waarin wij naar het zwembad werden vervoerd om daar zwemles te krijgen. Let wel: niet 's zomers bij redelijke temperaturen, maar 's winters, want dat was het voordeel van een overdekt zwembad. Buiten vroor het dat het kraakte en dan liep jij met je zwemspulletjes in je zwemtas door de sneeuw naar de ingang. Binnen was het niet koud, maar ook niet behaaglijk warm. Ik heb mijn diploma gehaald, maar wat had ik de pest aan water in een seizoen dat dat water eigenlijk bevroren had moeten zijn. Tot overmaat van ramp gingen we, op voorstel van mijn vriendjes, ook nog wel eens op zaterdagmiddag, maar dan op de fiets. Schaatsmuts over de oren en handschoenen aan. Waarom ik dan meeging? Om dezelfde reden dat mensen tegenwoordig all inclusive op vakantie gaan: voor het eten, want na het zwemmen gingen we een grote zak patat halen bij de Bikbar!! 'Heb je verder niks beleefd in Egypte?', vroeg iemand. 'Nee', antwoordde ik. In de woestijn is nou ook weer niet zoveel te beleven. Maar we gingen ook niet all inclusive naar Sharm el Sheik voor het avontuur. Als je het avontuur zoekt moet je juist niet in Sharm el Sheik zijn. We gingen voor een weekje zon. 'Heb je ook niet gedoken?' De koraalriffen bij Sharm el Sheik zijn wereldberoemd. 'Nee.' 'Waarom niet?' 'Ik ben nou eenmaal niet zo'n waterman.' Ik kan me nog goed herinneren dat Emmen, waar ik dichtbij woon, het eerste overdekte zwembad van Noord-Nederland had. Ik zat in de zesde klas van de lagere school en elke vrijdagmiddag kwam er een bus voorrijden, waarin wij naar het zwembad werden vervoerd om daar zwemles te krijgen. Let wel: niet 's zomers bij redelijke temperaturen, maar 's winters, want dat was het voordeel van een overdekt zwembad. Buiten vroor het dat het kraakte en dan liep jij met je zwemspulletjes in je zwemtas door de sneeuw naar de ingang. Binnen was het niet koud, maar ook niet behaaglijk warm. Ik heb mijn diploma gehaald, maar wat had ik de pest aan water in een seizoen dat dat water eigenlijk bevroren had moeten zijn.

Tot overmaat van ramp gingen we, op voorstel van mijn vriendjes, ook nog wel eens op zaterdagmiddag, maar dan op de fiets. Schaatsmuts over de oren en handschoenen aan. Waarom ik dan meeging? Om dezelfde reden dat mensen tegenwoordig all inclusive op vakantie gaan: voor het eten, want na het zwemmen gingen we een grote zak patat halen bij de Bikbar!!

]]> hajage Verkooptechniek 2007-03-23T14:24:00+02:00 2007-02-11T20:21:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.54 Where are you from? Your first time here? En als ze denken dat je Duitser bent: bitte, eine Frage? Tot vervelens toe proberen Egyptische kooplieden jou in hun winkels te krijgen, waar je dan voor een 'special price for you' iets moet kopen wat je helemaal niet wilt hebben. Kruiden, juwelen, waterpijpen, lappen stof, leren jassen, what ever. 'Eine Frage?' Nou, vooruit dan maar. 'Where are you from?' 'From the Netherlands.' 'Germany?' 'No, from the Netherlands, Holland!' 'Ah, Holland, Amsterdam, nice people. Eine Frage, willen jullie iets in mijn boek schrijven?'  Hij loopt naar zijn winkel en gebaart ons hem te volgen. 'Thee?' 'Ja, doe maar.' 'Voor mij zonder suiker', zegt Janet. 'Wil je iets in mijn boek schrijven in het Nederlands? Mijn familie verkoopt parfum en we willen daarvoor in Nederland reclame gaan maken. Wil je daarvoor iets schrijven?' Janet krijgt een boek aangereikt, dat hij heeft opengeslagen bij Nederlandse teksten. Er staan ook Engelse, Duitse, Russische en Spaanse teksten in. Terwijl Janet schrijft dat we in een parfumwinkel zitten en het waarschijnlijk de bedoeling is dat we hier niet weggaan zonder iets gekocht te hebben, begint de jongeman zijn verkoopverhaal. De familie verkoopt niet alleen parfum, maar maakt het ook zelf. In Cairo hebben ze meerdere winkels en hij is belast met de verkoop in Sharm el Sheik. Na deze inleiding worden er monsters op tafel gezet en na tien minuten, zitten zowel Janet haar armen als de mijne onder de parfum. 'In jullie parfums zit alcohol en daardoor verdwijnt de geur al snel,' betoogt hij, 'maar deze bestaan uit zuiver bloemenextract. Daardoor blijft de geur veel langer behouden en heb je dus minder nodig.' Terwijl wij rustig onze thee drinken en ondertussen de ene na de andere geur op onze armen gesmeerd krijgen, wordt onze verkoper alleen maar drukker. Blijkbaar zijn wij niet enthousiast genoeg. We hadden natuurlijk al lang een keuze moeten maken uit die armen vol geuren, zodat hij naar de zakelijke afronding toe zou kunnen werken. Dat deed hij nu ook wel, maar hij had zichtbaar geen vertrouwen in een goede afloop.  'Wij verkopen deze parfums hier voor een 'special price'. Hij pakt drie flessen, die hij voor Janet neerzet. De kleinste heeft een inhoud van 150 ml. en de parfum naar keuze die daar in moet kost 75 euro. 'Wat moet ik daarmee?', vraagt Janet. 'You choose a bottle first', zegt de verkoper. 'Ik dacht het niet', zegt Janet. 'Jij vroeg of wij iets in jouw boek zouden willen schrijven, maar 'nur eine Frage': Waarom vraag je niet gewoon of ik parfum wil kopen?' Hij had het zien aankomen, want hij drong niet eens meer aan. Where are you from? Your first time here? En als ze denken dat je Duitser bent: bitte, eine Frage? Tot vervelens toe proberen Egyptische kooplieden jou in hun winkels te krijgen, waar je dan voor een 'special price for you' iets moet kopen wat je helemaal niet wilt hebben. Kruiden, juwelen, waterpijpen, lappen stof, leren jassen, what ever.

'Eine Frage?' Nou, vooruit dan maar. 'Where are you from?' 'From the Netherlands.' 'Germany?' 'No, from the Netherlands, Holland!' 'Ah, Holland, Amsterdam, nice people. Eine Frage, willen jullie iets in mijn boek schrijven?' Hij loopt naar zijn winkel en gebaart ons hem te volgen. 'Thee?' 'Ja, doe maar.' 'Voor mij zonder suiker', zegt Janet.

'Wil je iets in mijn boek schrijven in het Nederlands? Mijn familie verkoopt parfum en we willen daarvoor in Nederland reclame gaan maken. Wil je daarvoor iets schrijven?' Janet krijgt een boek aangereikt, dat hij heeft opengeslagen bij Nederlandse teksten. Er staan ook Engelse, Duitse, Russische en Spaanse teksten in. Terwijl Janet schrijft dat we in een parfumwinkel zitten en het waarschijnlijk de bedoeling is dat we hier niet weggaan zonder iets gekocht te hebben, begint de jongeman zijn verkoopverhaal. De familie verkoopt niet alleen parfum, maar maakt het ook zelf. In Cairo hebben ze meerdere winkels en hij is belast met de verkoop in Sharm el Sheik. Na deze inleiding worden er monsters op tafel gezet en na tien minuten, zitten zowel Janet haar armen als de mijne onder de parfum. 'In jullie parfums zit alcohol en daardoor verdwijnt de geur al snel,' betoogt hij, 'maar deze bestaan uit zuiver bloemenextract. Daardoor blijft de geur veel langer behouden en heb je dus minder nodig.' Terwijl wij rustig onze thee drinken en ondertussen de ene na de andere geur op onze armen gesmeerd krijgen, wordt onze verkoper alleen maar drukker. Blijkbaar zijn wij niet enthousiast genoeg. We hadden natuurlijk al lang een keuze moeten maken uit die armen vol geuren, zodat hij naar de zakelijke afronding toe zou kunnen werken. Dat deed hij nu ook wel, maar hij had zichtbaar geen vertrouwen in een goede afloop.

'Wij verkopen deze parfums hier voor een 'special price'. Hij pakt drie flessen, die hij voor Janet neerzet. De kleinste heeft een inhoud van 150 ml. en de parfum naar keuze die daar in moet kost 75 euro. 'Wat moet ik daarmee?', vraagt Janet. 'You choose a bottle first', zegt de verkoper. 'Ik dacht het niet', zegt Janet. 'Jij vroeg of wij iets in jouw boek zouden willen schrijven, maar 'nur eine Frage': Waarom vraag je niet gewoon of ik parfum wil kopen?' Hij had het zien aankomen, want hij drong niet eens meer aan.

]]> hajage Scheve Schaats 2007-03-23T14:26:00+02:00 2007-01-17T23:52:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.53 Schaatsen. Ik kan het niet. Sta niet recht op die dingen. Vroeger op houtjes ging het nog wel, maar later op 'hoge noren' was de lol er al snel af. Het valt namelijk niet mee om snelheid te maken, als je enkels in een hoek van 30 graden boven het ijs staan. Bart Veldkamp zou dat aan de hand van beelden, waarin hij pijltjes tekent, haarfijn kunnen uitleggen. Bart vind ik wel goed. Hij heeft verstand van de materie, gevoel voor humor en kan het nog aardig uitleggen ook. Ria Visser is ook niet slecht, maar als ik haar naar Mart Smeets zie kijken, terwijl ze een door hem gestelde vraag beantwoordt, dan dringen zich in mijn hoofd onweerstaanbaar andere beelden op dan de beelden waarin Bart Veldkamp pijltjes tekent. Schaatsen. Vroeger hielden we altijd de rondetijden bij. In het sportkatern van de krant stonden toen schema's afgedrukt, die je zelf kon invullen. Waarom we dat deden weet ik niet. Zowel mijn broers als ik hadden niet de ambitie om later schaatscoach te worden. Ik denk dat het meer een traditie was en het vergrootte natuurlijk de betrokkenheid, want je kon geen rit missen. Als het toernooi afgelopen was moesten alle vakjes ingevuld zijn. Ik heb dit weekend in mijn krant geen invulschema's gezien. Mijn betrokkenheid bij het schaatsen is dan ook niet meer wat het in vergelijking met vroeger geweest is. Ik kijk nog wel naar de belangrijke ritten, maar verder heb ik meer oog voor wat er omheen gebeurt. Zo ben ik bijvoorbeeld razend benieuwd naar de hoedanigheid van de man, die onze Ireen na haar 5 km indringend toesprak, terwijl hij haar dijen kneedde. Mart Smeets had dat toch even moeten navragen en melden, vind ik. Want, als je intieme shots maakt in de kantlijn van het ijs, mag je best even uitleggen wat er aan de hand is. Ook al is het alleen maar om misverstanden te voorkomen. Maar Mart deed er het zwijgen toe. Waarschijnlijk was hij even weggedroomd tussen de dijen van mevrouw Visser. Schaatsen. Ik kan het niet. Sta niet recht op die dingen. Vroeger op houtjes ging het nog wel, maar later op 'hoge noren' was de lol er al snel af. Het valt namelijk niet mee om snelheid te maken, als je enkels in een hoek van 30 graden boven het ijs staan. Bart Veldkamp zou dat aan de hand van beelden, waarin hij pijltjes tekent, haarfijn kunnen uitleggen.
Bart vind ik wel goed. Hij heeft verstand van de materie, gevoel voor humor en kan het nog aardig uitleggen ook. Ria Visser is ook niet slecht, maar als ik haar naar Mart Smeets zie kijken, terwijl ze een door hem gestelde vraag beantwoordt, dan dringen zich in mijn hoofd onweerstaanbaar andere beelden op dan de beelden waarin Bart Veldkamp pijltjes tekent.
Schaatsen. Vroeger hielden we altijd de rondetijden bij. In het sportkatern van de krant stonden toen schema's afgedrukt, die je zelf kon invullen. Waarom we dat deden weet ik niet. Zowel mijn broers als ik hadden niet de ambitie om later schaatscoach te worden. Ik denk dat het meer een traditie was en het vergrootte natuurlijk de betrokkenheid, want je kon geen rit missen. Als het toernooi afgelopen was moesten alle vakjes ingevuld zijn.
Ik heb dit weekend in mijn krant geen invulschema's gezien. Mijn betrokkenheid bij het schaatsen is dan ook niet meer wat het in vergelijking met vroeger geweest is. Ik kijk nog wel naar de belangrijke ritten, maar verder heb ik meer oog voor wat er omheen gebeurt. Zo ben ik bijvoorbeeld razend benieuwd naar de hoedanigheid van de man, die onze Ireen na haar 5 km indringend toesprak, terwijl hij haar dijen kneedde. Mart Smeets had dat toch even moeten navragen en melden, vind ik. Want, als je intieme shots maakt in de kantlijn van het ijs, mag je best even uitleggen wat er aan de hand is. Ook al is het alleen maar om misverstanden te voorkomen. Maar Mart deed er het zwijgen toe. Waarschijnlijk was hij even weggedroomd tussen de dijen van mevrouw Visser. ]]> hajage De avonden 2007-05-02T12:52:00+02:00 2007-01-17T23:51:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.51 Laat ik drie jaar geweest zijn. Ik drentel aan de ene kant aan de hand van mijn vader en aan de andere kant loopt mijn twee jaar oudere broertje. Het is aan het eind van de middag en het is al aardig donker. De straatklinkers zijn nat en glimmen onder het licht van spaarzame straatlantaarns. We hebben onze dikke jasjes aan en mijn vader heeft de kraag van zijn lange kakikleurige overjas opgezet. Op zijn vilten hoed glinsteren fijne druppeltjes. Dit zou het begin van een boek kunnen zijn. Het verhaal speelt zich af in de jaren 50 en het is herfst. November of misschien december. In het dorp staat slechts hier en daar een tv-antenne op het dak. Televisie is nog zwart-wit en zeker geen gemeengoed. ‘s Avonds kun je kiezen uit Nederland 1 en Nederland 2. Overdag wordt alleen het testbeeld uitgezonden. Ontbijt-tv is er niet en programma’s worden de volgende ochtend niet herhaald. Europees voetbal is een unicum en als je de gelukkige bezitter bent van een tv-toestel, zit je hele huiskamer op zo’n avond vol. De avonden waren toen lang. Dat zijn ze nu nog, maar anders. Met de computer en het huidige zenderaanbod is het gemakkelijker om de avonden door te komen. Voor iedereen is er wel wat. Destijds werd er meer gelezen en vermaakten jong en oud zich met spelletjes: dammen, ganzenborden, kaarten, mens-erger-je-nieten en dat soort dingen. Tegenwoordig wordt er ter lering ende vermaak van alles gedownload (wat overigens een vreselijk anglicisme is), duw je een dvd-tje in de gleuf, kijkt gewoon tv of gaat desnoods sporten. De mogelijkheden om je te vermaken lijken onbeperkt. Iedereen doet zijn eigen ding, zapt er vrolijk op los en gedraagt zich als een waardige consument van de moderne tijd. Waar zijn de avonden gebleven dat je de schaakstukken opzette met naast het bord twee halve liters Grolsch? Waar zijn de avonden gebleven dat je tot diep in de nacht continenten veroverde en om tactische redenen verdragen sloot om die uren later te schenden, omdat je een spelletje Risk nou eenmaal speelt om te winnen? Waar zijn de avonden gebleven van de kaartclub in de plaatselijke kroeg, waar het in de pauze dringen was om een biertje te bemachtigen aan de bar? In welke huiskamer wordt er ’s avonds nog gescrabbeld? Ik weet het niet, maar als ik kinderen spelletjes zie doen met behulp van een toetsenbord en bij de kaartclub het aantal leden langzaam maar zeker zie dalen door, wat je zou kunnen noemen ‘natuurlijk verloop’, dan denk ik dat het fenomeen Playstation het wint van de winteravondgezelschapsspelletjesmensen. Hé, wacht even met schrijven, ja? Dat is toevallig wel mooi even 2 x letterwaarde en 3 x woordwaarde, ja? Hoezo, dat woord bestaat niet!? (Geschreven voor het decembernummer van Drenthe Magazine.) Laat ik drie jaar geweest zijn. Ik drentel aan de ene kant aan de hand van mijn vader en aan de andere kant loopt mijn twee jaar oudere broertje. Het is aan het eind van de middag en het is al aardig donker. De straatklinkers zijn nat en glimmen onder het licht van spaarzame straatlantaarns. We hebben onze dikke jasjes aan en mijn vader heeft de kraag van zijn lange kakikleurige overjas opgezet. Op zijn vilten hoed glinsteren fijne druppeltjes.

Dit zou het begin van een boek kunnen zijn. Het verhaal speelt zich af in de jaren 50 en het is herfst. November of misschien december. In het dorp staat slechts hier en daar een tv-antenne op het dak. Televisie is nog zwart-wit en zeker geen gemeengoed.
‘s Avonds kun je kiezen uit Nederland 1 en Nederland 2. Overdag wordt alleen het testbeeld uitgezonden. Ontbijt-tv is er niet en programma’s worden de volgende ochtend niet herhaald. Europees voetbal is een unicum en als je de gelukkige bezitter bent van een tv-toestel, zit je hele huiskamer op zo’n avond vol.

De avonden waren toen lang. Dat zijn ze nu nog, maar anders. Met de computer en het huidige zenderaanbod is het gemakkelijker om de avonden door te komen. Voor iedereen is er wel wat. Destijds werd er meer gelezen en vermaakten jong en oud zich met spelletjes: dammen, ganzenborden, kaarten, mens-erger-je-nieten en dat soort dingen. Tegenwoordig wordt er ter lering ende vermaak van alles gedownload (wat overigens een vreselijk anglicisme is), duw je een dvd-tje in de gleuf, kijkt gewoon tv of gaat desnoods sporten. De mogelijkheden om je te vermaken lijken onbeperkt. Iedereen doet zijn eigen ding, zapt er vrolijk op los en gedraagt zich als een waardige consument van de moderne tijd. Waar zijn de avonden gebleven dat je de schaakstukken opzette met naast het bord twee halve liters Grolsch?

Waar zijn de avonden gebleven dat je tot diep in de nacht continenten veroverde en om tactische redenen verdragen sloot om die uren later te schenden, omdat je een spelletje Risk nou eenmaal speelt om te winnen?
Waar zijn de avonden gebleven van de kaartclub in de plaatselijke kroeg, waar het in de pauze dringen was om een biertje te bemachtigen aan de bar?
In welke huiskamer wordt er ’s avonds nog gescrabbeld? Ik weet het niet, maar als ik kinderen spelletjes zie doen met behulp van een toetsenbord en bij de kaartclub het aantal leden langzaam maar zeker zie dalen door, wat je zou kunnen noemen ‘natuurlijk verloop’, dan denk ik dat het fenomeen Playstation het wint van de winteravondgezelschapsspelletjesmensen.

Hé, wacht even met schrijven, ja? Dat is toevallig wel mooi even 2 x letterwaarde en 3 x woordwaarde, ja?
Hoezo, dat woord bestaat niet!?


(Geschreven voor het decembernummer van Drenthe Magazine.) ]]> hajage Meppel 2007-03-23T14:29:00+02:00 2007-01-17T23:51:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.52 Ik heb jaren gevoetbald. Ik bedoel: jaren geleden heb ik gevoetbald. Bij de plaatselijke vereniging in mijn toenmalige woonplaats Sleen. Eerst op zaterdag en later in de zaal, omdat ik dat geploeter op een nat veld in de koude herfstmaanden wel had gezien. Ik blonk niet uit, maar kon een aardig balletje meetrappen. In de derde helft was ik het sterkst. Vorige week heb ik, na ruim tien jaar, weer eens in de zaal gespeeld. Een kroegentoernooi in Oosterhesselen. Na twee wedstrijden was ik de oudste speler in ons team, omdat de oudste tot dat moment, met een knieblessure de douche opzocht. Willem was het korte werk blijkbaar ook niet meer gewend. 'Kijk uit', had Janet gewaarschuwd. Ze zag me al thuis komen met gescheurde enkelbanden, een zweepslag of nog erger. 'Tuurlijk kijk ik uit', was mijn reactie geweest. Ik had immers ook geen zin om oud en nieuw op krukken te vieren. Daarom speelde ik in de punt naar achteren en bemoeide me hoofdzakelijk met de opbouw. Individuele acties liet ik aan anderen over. Aan Henk bijvoorbeeld, die na drie wedstrijden met een kwetsuur aan zijn rug ook onder de douche stond, omdat hij aan de zijlijn met een sliding onderuit werd gehaald en met zijn rug keihard tegen de muur belandde. Veldvoetballers zonder enige aanleg voor techniek moeten een zaalverbod krijgen, vond ik. Henk was dat met mij eens. Ook al protesteerde er hier en daar een spiertje, ik heb de vijf wedstrijden die er gespeeld moesten worden volgemaakt. De volgende dag ging ik met Herman de schilder naar Meppel. 'Vanaf hier is het maar vijf minuutjes lopen naar het centrum', zei Herman op de plek waar we de auto parkeerden. 'Daar weet ik een leuke kroeg.' Hij had hoegenaamd geen medelijden met mij, terwijl hij wist dat ik mijn linker been nauwelijks voor mijn rechter kon krijgen. Ik heb jaren gevoetbald. Ik bedoel: jaren geleden heb ik gevoetbald. Bij de plaatselijke vereniging in mijn toenmalige woonplaats Sleen. Eerst op zaterdag en later in de zaal, omdat ik dat geploeter op een nat veld in de koude herfstmaanden wel had gezien. Ik blonk niet uit, maar kon een aardig balletje meetrappen. In de derde helft was ik het sterkst.
Vorige week heb ik, na ruim tien jaar, weer eens in de zaal gespeeld. Een kroegentoernooi in Oosterhesselen. Na twee wedstrijden was ik de oudste speler in ons team, omdat de oudste tot dat moment, met een knieblessure de douche opzocht. Willem was het korte werk blijkbaar ook niet meer gewend.
'Kijk uit', had Janet gewaarschuwd. Ze zag me al thuis komen met gescheurde enkelbanden, een zweepslag of nog erger. 'Tuurlijk kijk ik uit', was mijn reactie geweest. Ik had immers ook geen zin om oud en nieuw op krukken te vieren. Daarom speelde ik in de punt naar achteren en bemoeide me hoofdzakelijk met de opbouw. Individuele acties liet ik aan anderen over. Aan Henk bijvoorbeeld, die na drie wedstrijden met een kwetsuur aan zijn rug ook onder de douche stond, omdat hij aan de zijlijn met een sliding onderuit werd gehaald en met zijn rug keihard tegen de muur belandde. Veldvoetballers zonder enige aanleg voor techniek moeten een zaalverbod krijgen, vond ik. Henk was dat met mij eens.
Ook al protesteerde er hier en daar een spiertje, ik heb de vijf wedstrijden die er gespeeld moesten worden volgemaakt.
De volgende dag ging ik met Herman de schilder naar Meppel. 'Vanaf hier is het maar vijf minuutjes lopen naar het centrum', zei Herman op de plek waar we de auto parkeerden. 'Daar weet ik een leuke kroeg.' Hij had hoegenaamd geen medelijden met mij, terwijl hij wist dat ik mijn linker been nauwelijks voor mijn rechter kon krijgen. ]]> hajage Kunstgrepen 2007-03-23T14:27:00+02:00 2007-01-17T23:50:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.50 Vandaag had 'ie binnen moeten zijn. De brief van mijn goede vriend en zeer gewaardeerd kunstenaar, althans buiten zijn eigen stad, Joseph Lokker. Voor 15 december stond er duidelijk in de advertentie. En verder, dat het Centrum voor de Kunsten in Zuidoost-Drenthe het zeer op prijs stelt, wanneer juist kandidaten uit de regio solliciteren naar de functie Hoofd afdeling Beeldende Kunst. Joseph woont in de regio, Joseph kent de regio. Je zou kunnen zeggen: Joseph is de regio. Kortom, Joseph was geschapen om inhoud te geven aan deze functie met een omvang van 6 uur per week. We hadden nog overwogen om allebei te solliciteren. Niet om elkaar te beconcurreren, maar om de functie als duobaan in te vullen. We hadden bedacht, dat er dan wellicht ook nog wel ruimte zou zijn voor een secretaresse voor 10 minuten per week, omdat we daar allebei dan slechts 5 minuten per week voor hoefden in te leveren. De werkgelegenheid in Zuidoost-Drenthe zou er een impuls door krijgen, zo hadden we gedacht. Maar het pakt anders uit. In Vooruit Magazine, een Zuidoost-Drents cultuurkrantje, dat mij via een andere goede vriend onder ogen kwam, lees ik tot mijn stomme verbazing, dat het nieuwe Hoofd van de Afdeling Beeldende Kunst al lang bekend is. In een artikeltje in het novembernummer, begeleid door een foto waarop het vertrekkende en het toekomstige afdelingshoofd staan afgebeeld, stelt Peter Veen, de schrijver van het artikeltje, Rixt Smits voor. Peter Veen is, als ik goed ben ingelicht, docent aan het Centrum voor de Kunsten en het vertrekkende afdelingshoofd is zijn vriendin Saskia Boelsums. Ik weet niets over de verhouding Veen-Boelsums/Smits, maar, zou hier wellicht sprake kunnen zijn van kunstmatige inseminatie? Voor inlichtingen kunt u zich wenden tot: H.Jeurissen, directeur en C.van Meerten, staflid. Vandaag had 'ie binnen moeten zijn. De brief van mijn goede vriend en zeer gewaardeerd kunstenaar, althans buiten zijn eigen stad, Joseph Lokker. Voor 15 december stond er duidelijk in de advertentie. En verder, dat het Centrum voor de Kunsten in Zuidoost-Drenthe het zeer op prijs stelt, wanneer juist kandidaten uit de regio solliciteren naar de functie Hoofd afdeling Beeldende Kunst. Joseph woont in de regio, Joseph kent de regio. Je zou kunnen zeggen: Joseph is de regio. Kortom, Joseph was geschapen om inhoud te geven aan deze functie met een omvang van 6 uur per week.

We hadden nog overwogen om allebei te solliciteren. Niet om elkaar te beconcurreren, maar om de functie als duobaan in te vullen. We hadden bedacht, dat er dan wellicht ook nog wel ruimte zou zijn voor een secretaresse voor 10 minuten per week, omdat we daar allebei dan slechts 5 minuten per week voor hoefden in te leveren. De werkgelegenheid in Zuidoost-Drenthe zou er een impuls door krijgen, zo hadden we gedacht.

Maar het pakt anders uit.

In Vooruit Magazine, een Zuidoost-Drents cultuurkrantje, dat mij via een andere goede vriend onder ogen kwam, lees ik tot mijn stomme verbazing, dat het nieuwe Hoofd van de Afdeling Beeldende Kunst al lang bekend is. In een artikeltje in het novembernummer, begeleid door een foto waarop het vertrekkende en het toekomstige afdelingshoofd staan afgebeeld, stelt Peter Veen, de schrijver van het artikeltje, Rixt Smits voor. Peter Veen is, als ik goed ben ingelicht, docent aan het Centrum voor de Kunsten en het vertrekkende afdelingshoofd is zijn vriendin Saskia Boelsums.
Ik weet niets over de verhouding Veen-Boelsums/Smits, maar, zou hier wellicht sprake kunnen zijn van kunstmatige inseminatie?

Voor inlichtingen kunt u zich wenden tot:
H.Jeurissen, directeur en C.van Meerten, staflid. ]]> hajage Gebakken lucht 2007-03-23T14:29:00+02:00 2007-01-17T23:49:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.49 Albert rijdt op een vrachtwagen. Hij is dus vrachtwagenchauffeur. 's Morgens moet hij vroeg uit de veren om in Noord-Nederland vlees te bezorgen bij slagers en supermarkten. Albert kent de wegnummers in het Noorden uit z'n hoofd, weet waar wegwerkzaamheden kunnen zorgen voor vertraging en beschikt over ingebouwde sensoren die hem waarschuwen voor flitspalen. Ondanks dat Albert elke morgen om drie uur moet opstaan, vindt hij z'n werk toch leuk. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen. Op een regenachtige novemberochtend rij je daar in je eigen wereldje door het donker. Ruitenwissers die eindeloos druppels wegvegen. Lampjes aan op het dashbord, de kachel snorrend op twintig graden en Henk Wijngaard op de radio. Af en toe er even uit om een half varken af te leveren en dan weer gezellig lekker warm achter het stuur, op weg naar de volgende klant. En om zeven uur even stoppen bij een tankstation om wat lekkers te kopen. Dan gauw weer achter het stuur. Opschakelen naar z'n vijf en dan de verpakking van het lekkers openmaken en er achter komen dat je gebakken lucht hebt gekocht... De teleurstelling die je alleen moet verwerken en waar je je manmoedig overheen zet, omdat vrachtwagenchauffeurs kerels zijn. Lijkt me geweldig. Albert rijdt op een vrachtwagen. Hij is dus vrachtwagenchauffeur. 's Morgens moet hij vroeg uit de veren om in Noord-Nederland vlees te bezorgen bij slagers en supermarkten. Albert kent de wegnummers in het Noorden uit z'n hoofd, weet waar wegwerkzaamheden kunnen zorgen voor vertraging en beschikt over ingebouwde sensoren die hem waarschuwen voor flitspalen.
Ondanks dat Albert elke morgen om drie uur moet opstaan, vindt hij z'n werk toch leuk. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen. Op een regenachtige novemberochtend rij je daar in je eigen wereldje door het donker. Ruitenwissers die eindeloos druppels wegvegen. Lampjes aan op het dashbord, de kachel snorrend op twintig graden en Henk Wijngaard op de radio. Af en toe er even uit om een half varken af te leveren en dan weer gezellig lekker warm achter het stuur, op weg naar de volgende klant.
En om zeven uur even stoppen bij een tankstation om wat lekkers te kopen. Dan gauw weer achter het stuur. Opschakelen naar z'n vijf en dan de verpakking van het lekkers openmaken en er achter komen dat je gebakken lucht hebt gekocht...
De teleurstelling die je alleen moet verwerken en waar je je manmoedig overheen zet, omdat vrachtwagenchauffeurs kerels zijn. Lijkt me geweldig. ]]> hajage Temu 2007-03-23T14:44:00+02:00 2007-01-17T23:48:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.47 Gisteren was ik in Yogyakarta. Virtueel. Met Google Earth, via Kaapstad, Sydney en Bali. In '98 was ik ook in Yogyakarta. Live, samen met Janet. We reisden toen over een deel van de aardbol en Indonesie was daar een onderdeel van. Het leuke van Google Earth is dat je in no time de wereld rondvliegt en kunt inzoomen op plekken waar je bent geweest. Niet op alle plekken op de wereld kun je gedetailleerd inzoomen, maar op Yogyakarta kan dat wel. De oude binnenstad is goed te zien en ook het guesthouse waar we vijf nachten hebben geslapen kon ik makkelijk terugvinden. Yogyakarta is de stad van Temu. Temu was vier dagen lang onze vaste becakrijder. De eerste dag toen we na het ontbijt de straat opstapten stond hij daar met een brede glimlach. 'Becak?' We onderhandelden over de prijs van een retourtje naar de Jalan Malioboro en namen plaats op de bank van de driewieler. Vier dagen lang trapte hij ons door de uitlaatgassen van de stad. De eerste dag naar batikfabriekjes en zilverwinkels, omdat hij daar provisie kreeg voor elke aangeleverde vracht. De tweede dag niet meer, omdat we hem een dagsalaris boden waar de gemiddelde becakrijder een week voor moest fietsen. Hij sprak redelijk Engels. Zijn droom was om ooit taxichauffeur te worden. 'Dat is niet eenvoudig', vertelde hij, 'want daarvoor heb je een paar centen nodig om je in te kopen.' Bovendien moet je per dag ook nog eens een bedrag aan huur voor de taxi betalen. 'Veel taxichauffeurs gaan binnen de kortste keren bankroet', zei Temu,'omdat ze dat geld niet eens verdienen.' Bankroet is overigens een Indonesisch woord. Net als het woord 'knalpot', dat menige gevel siert waar bromfietsen worden gerepareerd. Herinneringen aan een koloniaal verleden. De laatste dag hadden we voor Temu een afscheidscadeautje gekocht: een nieuw t-shirt. Toen hij het papier en de plastic verpakking had verwijderd, drukte hij met beide handen het shirt stijf tegen z'n gezicht om de geur van nieuw op te snuiven. Hij was er zichtbaar blij mee. De volgende dag zou hij er trots mee door de stad fietsen. En wij? Wij waren blij omdat hij blij was en tegelijkertijd schaamden we ons te pletter. Gisteren was ik in Yogyakarta. Virtueel. Met Google Earth, via Kaapstad, Sydney en Bali. In '98 was ik ook in Yogyakarta. Live, samen met Janet. We reisden toen over een deel van de aardbol en Indonesie was daar een onderdeel van.
Het leuke van Google Earth is dat je in no time de wereld rondvliegt en kunt inzoomen op plekken waar je bent geweest. Niet op alle plekken op de wereld kun je gedetailleerd inzoomen, maar op Yogyakarta kan dat wel. De oude binnenstad is goed te zien en ook het guesthouse waar we vijf nachten hebben geslapen kon ik makkelijk terugvinden.
Yogyakarta is de stad van Temu. Temu was vier dagen lang onze vaste becakrijder. De eerste dag toen we na het ontbijt de straat opstapten stond hij daar met een brede glimlach. 'Becak?' We onderhandelden over de prijs van een retourtje naar de Jalan Malioboro en namen plaats op de bank van de driewieler.
Vier dagen lang trapte hij ons door de uitlaatgassen van de stad. De eerste dag naar batikfabriekjes en zilverwinkels, omdat hij daar provisie kreeg voor elke aangeleverde vracht. De tweede dag niet meer, omdat we hem een dagsalaris boden waar de gemiddelde becakrijder een week voor moest fietsen. Hij sprak redelijk Engels. Zijn droom was om ooit taxichauffeur te worden. 'Dat is niet eenvoudig', vertelde hij, 'want daarvoor heb je een paar centen nodig om je in te kopen.' Bovendien moet je per dag ook nog eens een bedrag aan huur voor de taxi betalen. 'Veel taxichauffeurs gaan binnen de kortste keren bankroet', zei Temu,'omdat ze dat geld niet eens verdienen.' Bankroet is overigens een Indonesisch woord. Net als het woord 'knalpot', dat menige gevel siert waar bromfietsen worden gerepareerd. Herinneringen aan een koloniaal verleden.
De laatste dag hadden we voor Temu een afscheidscadeautje gekocht: een nieuw t-shirt. Toen hij het papier en de plastic verpakking had verwijderd, drukte hij met beide handen het shirt stijf tegen z'n gezicht om de geur van nieuw op te snuiven. Hij was er zichtbaar blij mee. De volgende dag zou hij er trots mee door de stad fietsen. En wij? Wij waren blij omdat hij blij was en tegelijkertijd schaamden we ons te pletter. ]]> hajage Bootsjongens 2007-03-23T14:31:00+02:00 2007-01-17T23:48:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.48 Als de kapitein terug is van het toilet kunnen we vertrekken. Aan boord is ook wel een toilet, maar in de haven wordt daar geen gebruik van gemaakt. Dan ga je naar het toiletgebouw. De bemanning bestaat uit twee bootsjongens -Herman Kolker en ik- en kapitein Jan Withaar, die tevens de eigenaar is van de 8,5 ton wegende zeilboot, waar we drie dagen mee gaan varen op het IJsselmeer. De eerste dag varen we van Lemmer via de sluizen bij Enkhuizen naar Hoorn. De tweede dag naar Lelystad en de derde dag terug naar Lemmer, de thuishaven van de Super Nova. Als we goed en wel de haven uit zijn, neemt de kapitein even wat noodscenario's met ons door, waarvan de belangrijkste is, wat je moet doen als er iemand over boord kiepert. Herman, de ervaren bootsjongen, weet dat natuurlijk uit z'n hoofd, maar ik als onervaren ketelbinkie moet weten wat te doen, als bijvoorbeeld bootsjongen 1 over boord slaat en de kapitein even z'n middagdutje doet. In zo'n geval is het devies: kop in de wind, motor starten, zeilen inhalen en als de bliksem terug naar de drenkeling. We gaan het niet oefenen, omdat de temperatuur van het water maar 13 graden is. Met windkracht 4 tot 5 blaast de wind ons in 4 uur tijd naar Enkhuizen. Daar moeten we de sluizen door, want om in Hoorn te komen moet je door de Markerwaard. Als de zeilen weer gehesen zijn en de kapitein op zijn apparatuur de koers naar Hoorn moet gaan uitzetten, komt hij met een voorstel. 'Wat vinden jullie ervan om in plaats van naar Hoorn naar Marken door te zeilen?' We kijken elkaar geschrokken aan. Naar Marken? 'Ik geef jullie tien minuten bedenktijd', vervolgt de kapitein. We kijken elkaar nog eens aan en nog voordat hij zich kan omdraaien roepen we: Hoorn, want wat hebben gezonde bootsjongens nou te zoeken in Marken? Als de kapitein terug is van het toilet kunnen we vertrekken. Aan boord is ook wel een toilet, maar in de haven wordt daar geen gebruik van gemaakt. Dan ga je naar het toiletgebouw. De bemanning bestaat uit twee bootsjongens -Herman Kolker en ik- en kapitein Jan Withaar, die tevens de eigenaar is van de 8,5 ton wegende zeilboot, waar we drie dagen mee gaan varen op het IJsselmeer. De eerste dag varen we van Lemmer via de sluizen bij Enkhuizen naar Hoorn. De tweede dag naar Lelystad en de derde dag terug naar Lemmer, de thuishaven van de Super Nova.
Als we goed en wel de haven uit zijn, neemt de kapitein even wat noodscenario's met ons door, waarvan de belangrijkste is, wat je moet doen als er iemand over boord kiepert. Herman, de ervaren bootsjongen, weet dat natuurlijk uit z'n hoofd, maar ik als onervaren ketelbinkie moet weten wat te doen, als bijvoorbeeld bootsjongen 1 over boord slaat en de kapitein even z'n middagdutje doet. In zo'n geval is het devies: kop in de wind, motor starten, zeilen inhalen en als de bliksem terug naar de drenkeling. We gaan het niet oefenen, omdat de temperatuur van het water maar 13 graden is.
Met windkracht 4 tot 5 blaast de wind ons in 4 uur tijd naar Enkhuizen. Daar moeten we de sluizen door, want om in Hoorn te komen moet je door de Markerwaard. Als de zeilen weer gehesen zijn en de kapitein op zijn apparatuur de koers naar Hoorn moet gaan uitzetten, komt hij met een voorstel. 'Wat vinden jullie ervan om in plaats van naar Hoorn naar Marken door te zeilen?' We kijken elkaar geschrokken aan. Naar Marken? 'Ik geef jullie tien minuten bedenktijd', vervolgt de kapitein. We kijken elkaar nog eens aan en nog voordat hij zich kan omdraaien roepen we: Hoorn, want wat hebben gezonde bootsjongens nou te zoeken in Marken? ]]> hajage Bureaucratie 2008-10-01T11:22:00+02:00 2007-01-17T23:47:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.46 'Ik heb nog nooit gehoord dat je voor het kopen van een auto een uittreksel uit het bevolkingsregister nodig hebt', reageerde mijn vader verontwaardigd. 'Ik ook niet', zei ik. De verkoper van de garage had mij met die mededeling gebeld. 'Maar omdat het hier om een brommobiel gaat, gelden er wellicht andere wetten', opperde ik. 'Bureaucratie is het', vond hij. 'En daarvoor moet je dan ook nog eens een keer helemaal naar Coevorden', mopperde hij verder. Ik ben met hem eens, dat de gemeentelijke herindeling het gemeentehuis niet dichter bij de burger heeft gebracht. Maar om te kunnen blijven rijden zullen we toch even naar Coevorden moeten, om het vereiste stukje papier op te halen. 'Waarom heb je voor de aanschaf van een brommobiel eigenlijk een uittreksel uit het bevolkingsregister nodig?', vraag ik aan de dienstdoende gemeentelijke baliemedewerkster, terwijl mijn vader het papier in zijn zak en het wisselgeld in zijn portemonnee stopt. 'Dat hoeft niet perse', zegt ze. 'Een geldig rijbewijs is ook goed. Maar omdat de meeste brommobielrijders geen rijbewijs hebben...' Mijn vader z'n gezicht begint enigszins te betrekken. Zijn gehoorapparaat had het bericht blijkbaar voldoende versterkt. 'Dus ik heb dit papier helemaal niet nodig' ,zegt hij als we weer buiten staan. 'Ik ben bang van niet', zeg ik. Als we die middag de auto gaan ophalen heeft hij nog een geldig rijbewijs en dat volstaat bij het op naam zetten van het kentekenbewijs, want daar draait het om. 'Dat had die verkoper toch ook verdorie moeten zeggen' ,begint mijn vader. 'Misschien wist hij dat niet' ,zeg ik. Vanmorgen gingen we met z'n drieen naar Emmen. Mijn vader, mijn moeder en ik. In verband met de Wet Identificatieplicht voor het bankwezen hadden ze, net als ik en veel Nederlanders, een brief van de Postbank gekregen om zich te komen melden voor identificatie. Het dichtstbijzijnde postkantoor voor hen is het hoofdpostkantoor in Emmen. 'Vanwege die criminelen moeten wij verdorie...', begint mijn vader. 'En vroeger kon dat gewoon op het postkantoor in Sleen. Tegenwoordig moet je voor van alles en nog wat, of voor niets, naar Emmen of naar Coevorden.' 'Hebben we alle benodigde paperassen bij ons?', vraagt mijn moeder als we gaan. Mijn vader antwoordt bevestigend. 'Wat ligt er dan nog voor een papier op het harmonium?', wil ze weten. 'O' ,zegt mijn vader, 'dat komt uit het bevolkingsregister. Dat kan wel weg.' 'Ik heb nog nooit gehoord dat je voor het kopen van een auto een uittreksel uit het bevolkingsregister nodig hebt', reageerde mijn vader verontwaardigd. 'Ik ook niet', zei ik. De verkoper van de garage had mij met die mededeling gebeld. 'Maar omdat het hier om een brommobiel gaat, gelden er wellicht andere wetten', opperde ik. 'Bureaucratie is het', vond hij. 'En daarvoor moet je dan ook nog eens een keer helemaal naar Coevorden', mopperde hij verder.
Ik ben met hem eens, dat de gemeentelijke herindeling het gemeentehuis niet dichter bij de burger heeft gebracht. Maar om te kunnen blijven rijden zullen we toch even naar Coevorden moeten, om het vereiste stukje papier op te halen.

'Waarom heb je voor de aanschaf van een brommobiel eigenlijk een uittreksel uit het bevolkingsregister nodig?', vraag ik aan de dienstdoende gemeentelijke baliemedewerkster, terwijl mijn vader het papier in zijn zak en het wisselgeld in zijn portemonnee stopt. 'Dat hoeft niet perse', zegt ze. 'Een geldig rijbewijs is ook goed. Maar omdat de meeste brommobielrijders geen rijbewijs hebben...' Mijn vader z'n gezicht begint enigszins te betrekken. Zijn gehoorapparaat had het bericht blijkbaar voldoende versterkt. 'Dus ik heb dit papier helemaal niet nodig' ,zegt hij als we weer buiten staan. 'Ik ben bang van niet', zeg ik. Als we die middag de auto gaan ophalen heeft hij nog een geldig rijbewijs en dat volstaat bij het op naam zetten van het kentekenbewijs, want daar draait het om. 'Dat had die verkoper toch ook verdorie moeten zeggen' ,begint mijn vader. 'Misschien wist hij dat niet' ,zeg ik.

Vanmorgen gingen we met z'n drieen naar Emmen. Mijn vader, mijn moeder en ik. In verband met de Wet Identificatieplicht voor het bankwezen hadden ze, net als ik en veel Nederlanders, een brief van de Postbank gekregen om zich te komen melden voor identificatie. Het dichtstbijzijnde postkantoor voor hen is het hoofdpostkantoor in Emmen. 'Vanwege die criminelen moeten wij verdorie...', begint mijn vader. 'En vroeger kon dat gewoon op het postkantoor in Sleen. Tegenwoordig moet je voor van alles en nog wat, of voor niets, naar Emmen of naar Coevorden.'
'Hebben we alle benodigde paperassen bij ons?', vraagt mijn moeder als we gaan. Mijn vader antwoordt bevestigend. 'Wat ligt er dan nog voor een papier op het harmonium?', wil ze weten. 'O' ,zegt mijn vader, 'dat komt uit het bevolkingsregister. Dat kan wel weg.' ]]> hajage 45 km 2007-03-23T14:32:00+02:00 2007-01-17T23:46:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.45 'Harder rij ik nu in het dorp al niet eens met een gewone auto', zei mijn vader. Maar eigenlijk vindt hij het niks. Teksten als deze zijn bedoeld om de pijn enigszins te verzachten. Natuurlijk, hij is met 82 jaar niet meer zo jong en zijn gezichtsvermogen is niet meer optimaal. Maar als je door de oogarts wordt afgekeurd voor het rijbewijs, dan is dat wel even slikken, want met dat rijbewijs lever je ook je mobiliteit in. Gelukkig is er een alternatief: de brommobiel. Zo'n auto, want dat is het eigenlijk, mag je besturen zonder rijbewijs. Een prima vervoermiddel voor doeleinden binnen de bebouwde kom. Volgens de verkoper van de garage waar we waren, zijn er mensen die er makkelijk mee naar Frankrijk rijden, maar dat zie ik mijn vader niet doen. We stonden bij twee nieuwe modellen van de Aixam, volgens diezelfde verkoper het toonaangevende merk in de wereld van de brommobiel. Leuke auto's. Weliswaar kleine auto's, maar auto's. Vroeger waren die dingen niet leuk. Aan de vormgeving was geen aandacht besteed. Ze leken allemaal op een trapezium op wielen, met een rechte achterkant. Onooglijke kleine pantserwagentjes waren het. Maar die tijd is voorbij. De brommobiel is een volwaardige auto geworden, met alles erop en eraan en modern vormgegeven. Ik heb met verbazing staan kijken naar de Aixam-sport. Het lijkt wel of de ontwerpers van Ferrari zich daarmee bezig hebben gehouden. Een uitermate sportief karretje is het, met een kleine strakke achterruit en twee grote uitlaten, die blinkend onder de achterbumper uitsteken. Wel even wat anders dan die kleine afgeplatte pantserwagentjes. 'Met zo'n auto kun je je laten zien, of niet?' Mijn vader was die mening niet toegedaan. In een dorp als Sleen moet je nou ook weer niet te veel opvallen. Hij is van de generatie van doe maar gewoon. Maar let op als straks de babyboomers massaal hun rijbewijzen moeten inleveren! 'Harder rij ik nu in het dorp al niet eens met een gewone auto', zei mijn vader. Maar eigenlijk vindt hij het niks. Teksten als deze zijn bedoeld om de pijn enigszins te verzachten. Natuurlijk, hij is met 82 jaar niet meer zo jong en zijn gezichtsvermogen is niet meer optimaal. Maar als je door de oogarts wordt afgekeurd voor het rijbewijs, dan is dat wel even slikken, want met dat rijbewijs lever je ook je mobiliteit in.
Gelukkig is er een alternatief: de brommobiel. Zo'n auto, want dat is het eigenlijk, mag je besturen zonder rijbewijs. Een prima vervoermiddel voor doeleinden binnen de bebouwde kom. Volgens de verkoper van de garage waar we waren, zijn er mensen die er makkelijk mee naar Frankrijk rijden, maar dat zie ik mijn vader niet doen.
We stonden bij twee nieuwe modellen van de Aixam, volgens diezelfde verkoper het toonaangevende merk in de wereld van de brommobiel. Leuke auto's. Weliswaar kleine auto's, maar auto's. Vroeger waren die dingen niet leuk. Aan de vormgeving was geen aandacht besteed. Ze leken allemaal op een trapezium op wielen, met een rechte achterkant. Onooglijke kleine pantserwagentjes waren het.
Maar die tijd is voorbij. De brommobiel is een volwaardige auto geworden, met alles erop en eraan en modern vormgegeven. Ik heb met verbazing staan kijken naar de Aixam-sport. Het lijkt wel of de ontwerpers van Ferrari zich daarmee bezig hebben gehouden. Een uitermate sportief karretje is het, met een kleine strakke achterruit en twee grote uitlaten, die blinkend onder de achterbumper uitsteken. Wel even wat anders dan die kleine afgeplatte pantserwagentjes. 'Met zo'n auto kun je je laten zien, of niet?'
Mijn vader was die mening niet toegedaan. In een dorp als Sleen moet je nou ook weer niet te veel opvallen. Hij is van de generatie van doe maar gewoon.
Maar let op als straks de babyboomers massaal hun rijbewijzen moeten inleveren! ]]> hajage Zinloos geweld 2008-09-23T16:48:00+02:00 2007-01-17T23:45:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.42 'Hak een mier een stukje poot af en hij beeindigt zijn reis voordat hij bij zijn doel is.' Dit is een citaat uit de Volkskrant en die put op zijn beurt weer uit een andere bron en wel: Science. Waar wetenschappers zich al niet mee bezig houden. Nou, met belangrijke zaken dus, waaronder de prangende vraag: Hoe komt een mier eigenlijk thuis? Behalve dat hij of zij dat lopende doet, was daar tot voor kort weinig over bekend. Onderzoek heeft echter uitgewezen, dat de mier beschikt over een ingebouwde pedometer: een stappenteller. Als de mier van huis gaat zet hij de stappenteller op nul. Aangekomen bij de plek waar hij rotzooi moet ophalen, want mieren zijn de vuilnismannen (m/v) van de openbare natuur, zet hij de teller op reverse en gaat weer terug. En als de teller dan weer op nul staat, weet de mier dat hij weer thuis is. Een kind kan de was doen. Hoe de wetenschappers daar achter zijn gekomen geeft het citaat al aan. Ze hebben een experimentmier, die met een vrachtje op weg was naar huis, een stukje van de poot, waar de pedometer op is aangesloten, afgehakt en vervolgens zijn ze gaan zitten kijken wat er gebeurde. De experimentmier, die met die verkorte poot meer stappen moest maken, sloeg, tot blijde verrassing van de wetenschappers, een dorp te vroeg af omdat hij dacht dat hij er al was. Maar daar kwam hij van een kouwe kermis thuis, want de dorpsbewoners daar, die niet van indringers houden, sloegen hem bont en blauw het dorp weer uit. Meer dood dan levend en met een kapotte pedometer strompelde de mier doelloos en totaal gedesoriënteerd naar nergens en is aan de kant van de weg van uitputting en ellende gestorven. Maar dat hebben de wetenschappers helemaal niet meer gezien. Die zijn, toen de mier verkeerd afsloeg, juichend naar hun bureaus teruggekeerd. Hun stelling was bewezen en de wereld moest kond gedaan worden. Stelletje eikels! Is er dan geen enkel respect meer? 'Hak een mier een stukje poot af en hij beeindigt zijn reis voordat hij bij zijn doel is.' Dit is een citaat uit de Volkskrant en die put op zijn beurt weer uit een andere bron en wel: Science.
Waar wetenschappers zich al niet mee bezig houden.
Nou, met belangrijke zaken dus, waaronder de prangende vraag: Hoe komt een mier eigenlijk thuis? Behalve dat hij of zij dat lopende doet, was daar tot voor kort weinig over bekend. Onderzoek heeft echter uitgewezen, dat de mier beschikt over een ingebouwde pedometer: een stappenteller.
Als de mier van huis gaat zet hij de stappenteller op nul. Aangekomen bij de plek waar hij rotzooi moet ophalen, want mieren zijn de vuilnismannen (m/v) van de openbare natuur, zet hij de teller op reverse en gaat weer terug. En als de teller dan weer op nul staat, weet de mier dat hij weer thuis is. Een kind kan de was doen.
Hoe de wetenschappers daar achter zijn gekomen geeft het citaat al aan. Ze hebben een experimentmier, die met een vrachtje op weg was naar huis, een stukje van de poot, waar de pedometer op is aangesloten, afgehakt en vervolgens zijn ze gaan zitten kijken wat er gebeurde.
De experimentmier, die met die verkorte poot meer stappen moest maken, sloeg, tot blijde verrassing van de wetenschappers, een dorp te vroeg af omdat hij dacht dat hij er al was. Maar daar kwam hij van een kouwe kermis thuis, want de dorpsbewoners daar, die niet van indringers houden, sloegen hem bont en blauw het dorp weer uit.
Meer dood dan levend en met een kapotte pedometer strompelde de mier doelloos en totaal gedesoriënteerd naar nergens en is aan de kant van de weg van uitputting en ellende gestorven.
Maar dat hebben de wetenschappers helemaal niet meer gezien. Die zijn, toen de mier verkeerd afsloeg, juichend naar hun bureaus teruggekeerd. Hun stelling was bewezen en de wereld moest kond gedaan worden.
Stelletje eikels! Is er dan geen enkel respect meer? ]]> hajage Correctie 2007-03-23T14:33:00+02:00 2007-01-17T23:38:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.40 In het stukje 'Handtasje' stond een taalfout. 'Ik schiet in de lag', had ik geschreven. Inmiddels heb ik het gecorrigeerd, dankzij Ria, mijn immer oplettende schoonzus te Nieuwleusen. Natuurlijk schiet je niet in de lag. Ik zou met de beste wil van de wereld ook niet weten hoe dat moet. Je kunt immers niet in de verleden tijd van liggen schieten. En de tijd omdraaien gaat ook niet, want 'Ik schoot in de lig' slaat ook nergens op, hoewel je dit op zichzelf wel weer kunt omdraaien, want dan krijg je 'Ik lig in de schoot'. Maak daar verleden tijd van en 'Ik lag in de schoot' kan ook. Een andere mogelijkheid is 'Ik lach in de schoot'. Draai dat om en je krijgt 'Ik schoot in de lach' en maak daar tenslotte onvoltooid tegenwoordige tijd van en je schiet in de lach. Zo, ik ben er uit! In het stukje 'Handtasje' stond een taalfout. 'Ik schiet in de lag', had ik geschreven. Inmiddels heb ik het gecorrigeerd, dankzij Ria, mijn immer oplettende schoonzus te Nieuwleusen.
Natuurlijk schiet je niet in de lag. Ik zou met de beste wil van de wereld ook niet weten hoe dat moet. Je kunt immers niet in de verleden tijd van liggen schieten. En de tijd omdraaien gaat ook niet, want 'Ik schoot in de lig' slaat ook nergens op, hoewel je dit op zichzelf wel weer kunt omdraaien, want dan krijg je 'Ik lig in de schoot'. Maak daar verleden tijd van en 'Ik lag in de schoot' kan ook.
Een andere mogelijkheid is 'Ik lach in de schoot'. Draai dat om en je krijgt 'Ik schoot in de lach' en maak daar tenslotte onvoltooid tegenwoordige tijd van en je schiet in de lach.
Zo, ik ben er uit! ]]> hajage Oranje 2008-08-27T15:19:00+02:00 2007-01-17T23:37:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.38 Ik geloof dat we er wel zo'n beetje klaar voor zijn. Alle zichzelf respecterende sportprogramma's zitten inmiddels op Duits grondgebied, compleet met analitici, deskundigen en de familie Mulder. In Nederland kleuren veel straten in vele dorpen oranje en menig horecapand heeft een oranje metamorfose van valse vaderlandsliefde ondergaan, omdat het allemaal te doen is om een drastische verhoging van de omzet. Datzelfde geldt voor de bolletjes van Albert Heyn en iedereen die oranje en het voetballen heeft geadopteerd om er beter van te worden. Het gekste wat ik ooit heb gedaan in dit kader is: met een oranje petje op in een kroeg naar een groot scherm zitten kijken. Nederland verloor die dag van Italie. Ik geloof dat het de halve finale was en ik voelde me, met dat petje op, na afloop finaal in de steek gelaten. Dit jaar zul je mij niet met iets oranjes op of aan zien. Ik heb hooguit iets oranjes in mijn zak: een aansteker. Een wegwerpaansteker. Voor het geval dat we op weg naar goud weer ergens stranden. Ik geloof dat we er wel zo'n beetje klaar voor zijn. Alle zichzelf respecterende sportprogramma's zitten inmiddels op Duits grondgebied, compleet met analitici, deskundigen en de familie Mulder. In Nederland kleuren veel straten in vele dorpen oranje en menig horecapand heeft een oranje metamorfose van valse vaderlandsliefde ondergaan, omdat het allemaal te doen is om een drastische verhoging van de omzet. Datzelfde geldt voor de bolletjes van Albert Heyn en iedereen die oranje en het voetballen heeft geadopteerd om er beter van te worden.
Het gekste wat ik ooit heb gedaan in dit kader is: met een oranje petje op in een kroeg naar een groot scherm zitten kijken. Nederland verloor die dag van Italie. Ik geloof dat het de halve finale was en ik voelde me, met dat petje op, na afloop finaal in de steek gelaten.
Dit jaar zul je mij niet met iets oranjes op of aan zien. Ik heb hooguit iets oranjes in mijn zak: een aansteker. Een wegwerpaansteker. Voor het geval dat we op weg naar goud weer ergens stranden. ]]> hajage Handtasje 2007-03-23T14:34:00+02:00 2007-01-17T23:37:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.39 Donderdags om de veertien dagen gaat Janet met de trein naar Utrecht. Eigenlijk niet naar Utrecht, maar naar Lunetten. Daar moet ze naartoe voor het volgen van de cursus mantelzorgmakelaar, maar daar wou ik het verder niet over hebben. Als u daar iets meer over wilt weten, klikt u dan hiernaast maar even op Mantelzorgmakelaar-Drenthe. Het gaat er namelijk om, dat ze met de trein gaat. Niet met de auto, omdat ze het reizen met de trein relaxter vindt. Je hoeft nergens op te letten, vindt ze, en hebt geen last van files en evenmin van automobilisten die hun best doen om komende zondag in 'Blik op de weg' te komen. Boekje mee voor de terugweg en op de heenweg soms nog even wat cursusliteratuur doornemen, omdat het laatste moment daarvoor nou eenmaal het meest geeigende moment is. Vroeger op school was dat ook al zo. En als ze 's avonds om 11 uur in Emmen uit de trein stapt, sta ik daar om haar af te halen en drinken we nog even wat bij cafe Groothuis tegenover het station. Afgelopen donderdag ging dat ook weer zo. Ze was zichtbaar blij toen we elkaar op het perron begroetten, maar ik weet inmiddels dat dat komt omdat het stuk Zwolle - Emmen niet opschiet en ze uiteindelijk blij is dat ze er is. 'Moet je horen', zei ze, toen we op de veranda bij Groothuis achter een Palm en een wijntje zaten. 'Komt er tussen Utrecht en Amersfoort zo'n opgeschoten VMBO-conducteur langs voor de kaartjes en moet je raden wat 'ie zegt?' Ik heb uiteraard geen idee. 'Zo moeders, een dagje op cursus geweest op kosten van de baas?' U moet weten dat ze er nog jong uitziet, geen moeder is en al helemaal geen baas heeft. Ik schiet in de lach, maar ik begrijp uit de blik in haar ogen, dat die conducteur blij mag zijn dat ze op dat moment haar handtasje niet bij zich had. Donderdags om de veertien dagen gaat Janet met de trein naar Utrecht. Eigenlijk niet naar Utrecht, maar naar Lunetten. Daar moet ze naartoe voor het volgen van de cursus mantelzorgmakelaar, maar daar wou ik het verder niet over hebben. Als u daar iets meer over wilt weten, klikt u dan hiernaast maar even op Mantelzorgmakelaar-Drenthe.

Het gaat er namelijk om, dat ze met de trein gaat. Niet met de auto, omdat ze het reizen met de trein relaxter vindt. Je hoeft nergens op te letten, vindt ze, en hebt geen last van files en evenmin van automobilisten die hun best doen om komende zondag in 'Blik op de weg' te komen. Boekje mee voor de terugweg en op de heenweg soms nog even wat cursusliteratuur doornemen, omdat het laatste moment daarvoor nou eenmaal het meest geeigende moment is. Vroeger op school was dat ook al zo. En als ze 's avonds om 11 uur in Emmen uit de trein stapt, sta ik daar om haar af te halen en drinken we nog even wat bij cafe Groothuis tegenover het station.

Afgelopen donderdag ging dat ook weer zo. Ze was zichtbaar blij toen we elkaar op het perron begroetten, maar ik weet inmiddels dat dat komt omdat het stuk Zwolle - Emmen niet opschiet en ze uiteindelijk blij is dat ze er is.
'Moet je horen', zei ze, toen we op de veranda bij Groothuis achter een Palm en een wijntje zaten. 'Komt er tussen Utrecht en Amersfoort zo'n opgeschoten VMBO-conducteur langs voor de kaartjes en moet je raden wat 'ie zegt?'
Ik heb uiteraard geen idee.
'Zo moeders, een dagje op cursus geweest op kosten van de baas?'

U moet weten dat ze er nog jong uitziet, geen moeder is en al helemaal geen baas heeft.
Ik schiet in de lach, maar ik begrijp uit de blik in haar ogen, dat die conducteur blij mag zijn dat ze op dat moment haar handtasje niet bij zich had. ]]> hajage Vaasjes 2007-03-23T14:45:00+02:00 2007-01-17T23:36:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.37 Ton Opdeweegh is mijn zwager en woonachtig te Alphen aan de Maas. Hij schrijft ook een weblog en doet daar altijd een plaatje bij. Gisteren had hij een foto met daarop twee vaasjes: een gele en een rode en de vraag aan mij, of ik daar iets bij zou kunnen schrijven. Vanwaar die vraag? In mijn column 'Blues' heb ik geschreven, dat mijn columns al schrijvende ontstaan. Dat had bij hem de vraag opgeroepen hoe zijn eigen verhalen ontstaan. Nou, om een lang verhaal kort te maken: soms aan de hand van een plaatje. Bijvoorbeeld een plaatje met daarop twee vaasjes. Maar, zo vroeg hij zich vervolgens af: wat moet je daar nou over schrijven? Tja, vaasjes spreken eigenlijk voor zichzelf. Ze zijn mooi of niet, of er tussenin. Je hebt trouwens ook vaasjes die uitgesproken lelijk zijn. Echt hele mooie vaasjes zijn volgens mij zeldzaam. Vroeger stond er op zondag in de kerk voor de preekstoel, een grote glazen vaas met daarin een megabos bloemen. Door de week bevond die vaas zich in de ruimte onder de preekstoel. Je kon je toegang tot die ruimte verschaffen, als je wist waar het sleuteltje lag, dat pastte op het slot van het deurtje waardoor je naar binnen moest. Wij konden dat, omdat de jeugd van de kerk, beurtelings en in tweetallen, die megabos op zaterdagavond in die grote vaas op een rank hoog tafeltje voor de preekstoel moest zetten. Het sleuteltje lag in een klein laadje dat zich in de doopvont bevond. Behalve de grote glazen vaas stonden er in die 'geheime' ruimte ook dozen met daarin flessen wijn: pleegzuster bloedwijn. Deze wijn werd tijdens de avondmaalviering door de dominee in zilveren vazen geschonken, waaruit de volwassen kerkleden dan allemaal een slokje namen. Dat was altijd een heel plechtig gebeuren, dat slechts werd verstoord door ingehouden gekuch, omdat dat nou eenmaal niet anders kan. Op zaterdagavond ging het er iets minder plechtig aan toe. Bij gebrek aan tafelzilver nipten we gewoon uit de fles. Ton Opdeweegh is mijn zwager en woonachtig te Alphen aan de Maas. Hij schrijft ook een weblog en doet daar altijd een plaatje bij. Gisteren had hij een foto met daarop twee vaasjes: een gele en een rode en de vraag aan mij, of ik daar iets bij zou kunnen schrijven.
Vanwaar die vraag?
In mijn column 'Blues' heb ik geschreven, dat mijn columns al schrijvende ontstaan. Dat had bij hem de vraag opgeroepen hoe zijn eigen verhalen ontstaan. Nou, om een lang verhaal kort te maken: soms aan de hand van een plaatje. Bijvoorbeeld een plaatje met daarop twee vaasjes. Maar, zo vroeg hij zich vervolgens af: wat moet je daar nou over schrijven?
Tja, vaasjes spreken eigenlijk voor zichzelf. Ze zijn mooi of niet, of er tussenin. Je hebt trouwens ook vaasjes die uitgesproken lelijk zijn. Echt hele mooie vaasjes zijn volgens mij zeldzaam.
Vroeger stond er op zondag in de kerk voor de preekstoel, een grote glazen vaas met daarin een megabos bloemen. Door de week bevond die vaas zich in de ruimte onder de preekstoel. Je kon je toegang tot die ruimte verschaffen, als je wist waar het sleuteltje lag, dat pastte op het slot van het deurtje waardoor je naar binnen moest. Wij konden dat, omdat de jeugd van de kerk, beurtelings en in tweetallen, die megabos op zaterdagavond in die grote vaas op een rank hoog tafeltje voor de preekstoel moest zetten. Het sleuteltje lag in een klein laadje dat zich in de doopvont bevond.
Behalve de grote glazen vaas stonden er in die 'geheime' ruimte ook dozen met daarin flessen wijn: pleegzuster bloedwijn. Deze wijn werd tijdens de avondmaalviering door de dominee in zilveren vazen geschonken, waaruit de volwassen kerkleden dan allemaal een slokje namen.
Dat was altijd een heel plechtig gebeuren, dat slechts werd verstoord door ingehouden gekuch, omdat dat nou eenmaal niet anders kan.
Op zaterdagavond ging het er iets minder plechtig aan toe. Bij gebrek aan tafelzilver nipten we gewoon uit de fles. ]]> hajage Blues 2007-03-23T14:45:00+02:00 2007-01-17T23:35:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.35 Weet je wat de blues is? Dat je net een verhaal over het Emmer Jazz & Blues Festival hebt geschreven en je dat wilt publiceren op je weblog en er dan van alles fout gaat en je uiteindelijk je hele verhaal kwijt bent. Kut. Dat is de blues. En ik kan het verhaal niet letterlijk terughalen, want ik heb geen fotografisch geheugen. Mijn columns ontstaan al schrijvende. Waar ik met het verhaal naartoe wilde weet ik nog wel. Op het eind van de avond belandde ik in de Brasserie. Of je het leuk vindt of niet, toch het centrum van Emmen als het om de horeca gaat. Daar speelde tot slot van het gebeuren Lohues & The Louisiana Blues Club. Lohues is bekend van Skik en het Dagblad van het Noorden, waarin hij columns schrijft over de kassen van Erica en dat die te veel licht geven 's nachts, waardoor de vogels in de war raken. Lohues wordt in het programmablad vergeleken met de Drentse blueslegende Harry Muskee, die terwijl hij nog leeft al een standbeeld heeft te Grolloo. Maar die loftrompet zingt wat te hoog, denk ik. Niet als het gaat om zijn instrumentele vaardigheden, want die heeft 'ie, maar Lohues zingt de blues op z'n Ericaans en dat kan natuurlijk niet. Dat dialect pastte prima bij Skik, want in het dialect pikt iedereen alles, kijk maar naar Hazes, maar het past niet bij de blues, want de blues is niet Ericaans maar Amerikaans. Het scheelt fonetisch maar twee letters, maar 't is toch een wereld van verschil. Of nie Harry? Weet je wat de blues is? Dat je net een verhaal over het Emmer Jazz & Blues Festival hebt geschreven en je dat wilt publiceren op je weblog en er dan van alles fout gaat en je uiteindelijk je hele verhaal kwijt bent. Kut. Dat is de blues.
En ik kan het verhaal niet letterlijk terughalen, want ik heb geen fotografisch geheugen. Mijn columns ontstaan al schrijvende.
Waar ik met het verhaal naartoe wilde weet ik nog wel.
Op het eind van de avond belandde ik in de Brasserie. Of je het leuk vindt of niet, toch het centrum van Emmen als het om de horeca gaat. Daar speelde tot slot van het gebeuren Lohues & The Louisiana Blues Club. Lohues is bekend van Skik en het Dagblad van het Noorden, waarin hij columns schrijft over de kassen van Erica en dat die te veel licht geven 's nachts, waardoor de vogels in de war raken. Lohues wordt in het programmablad vergeleken met de Drentse blueslegende Harry Muskee, die terwijl hij nog leeft al een standbeeld heeft te Grolloo.
Maar die loftrompet zingt wat te hoog, denk ik. Niet als het gaat om zijn instrumentele vaardigheden, want die heeft 'ie, maar Lohues zingt de blues op z'n Ericaans en dat kan natuurlijk niet. Dat dialect pastte prima bij Skik, want in het dialect pikt iedereen alles, kijk maar naar Hazes, maar het past niet bij de blues, want de blues is niet Ericaans maar Amerikaans. Het scheelt fonetisch maar twee letters, maar 't is toch een wereld van verschil. Of nie Harry? ]]> hajage Badmeester 2007-03-23T14:46:00+02:00 2007-01-17T23:33:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.32 Ik heb mijn freelance/parttime baantje als floormanager bij Antonio opgezegd. Hoewel de benaming van de functie anders deed vermoeden, kwam het er in de praktijk op neer, dat voor het regelen van de zaken op de houtvloer geen speciale kennis en vaardigheden vereist waren. Bovendien was ik niet te spreken over de arbeidsverhoudingen, zoals die werden voorgestaan door Antonio. Het was even moeilijk, maar we zijn als vrienden uit elkaar gegaan. Tja..en wat nu? Geen nood. Ik ben al weer een tijdje bezig met het schrijven van promotionele teksten voor bedrijven en heb een eigen website gemaakt onder de naam hjg tekst. Tenslotte moet je jezelf ook promoten. Nee, hij staat er nog niet op, omdat alle formaliteiten nog niet zijn geregeld. Waarschijnlijk aan het eind van de week en anders begin volgende week. Probeer het tegen die tijd maar eens. http://www.hjgtekst.nl Natuurlijk verwacht ik niet dat zo'n site de klanten meteen doet toestromen. Dat hoeft ook niet, want de zomer zit er aan te komen. Om misverstanden te voorkomen; niet dat u denkt dat ik 's zomers liever geen teksten schrijf. Liever wel, maar ik zou er iets naast kunnen gaan doen, vergelijkbaar met mijn baantje als freelance/parttime floormanager bij Antonio. Ik ben namelijk in het bezit van een zwemdiploma en het lijkt me wel leuk om van de zomer 'aqua leisure host' te zijn. De werkomgeving van iemand met deze functie is namelijk de 'aqua leisure pool'. U begrijpt niet waar ik het over heb? Ik zal het uitleggen. Het Nationaal Platform Zwembaden heeft iets krankzinnigs bedacht. Om voor jongeren het beroep van badmeester aantrekkelijker te maken willen ze de naam veranderen in 'aqua leisure host': waterontspanningsgastheer!!! Cool, isn't it. Ik heb mijn freelance/parttime baantje als floormanager bij Antonio opgezegd. Hoewel de benaming van de functie anders deed vermoeden, kwam het er in de praktijk op neer, dat voor het regelen van de zaken op de houtvloer geen speciale kennis en vaardigheden vereist waren. Bovendien was ik niet te spreken over de arbeidsverhoudingen, zoals die werden voorgestaan door Antonio. Het was even moeilijk, maar we zijn als vrienden uit elkaar gegaan.

Tja..en wat nu?

Geen nood. Ik ben al weer een tijdje bezig met het schrijven van promotionele teksten voor bedrijven en heb een eigen website gemaakt onder de naam hjg tekst. Tenslotte moet je jezelf ook promoten. Nee, hij staat er nog niet op, omdat alle formaliteiten nog niet zijn geregeld. Waarschijnlijk aan het eind van de week en anders begin volgende week. Probeer het tegen die tijd maar eens. http://www.hjgtekst.nl
Natuurlijk verwacht ik niet dat zo'n site de klanten meteen doet toestromen. Dat hoeft ook niet, want de zomer zit er aan te komen.

Om misverstanden te voorkomen; niet dat u denkt dat ik 's zomers liever geen teksten schrijf.
Liever wel, maar ik zou er iets naast kunnen gaan doen, vergelijkbaar met mijn baantje als freelance/parttime floormanager bij Antonio. Ik ben namelijk in het bezit van een zwemdiploma en het lijkt me wel leuk om van de zomer 'aqua leisure host' te zijn. De werkomgeving van iemand met deze functie is namelijk de 'aqua leisure pool'.

U begrijpt niet waar ik het over heb? Ik zal het uitleggen. Het Nationaal Platform Zwembaden heeft iets krankzinnigs bedacht. Om voor jongeren het beroep van badmeester aantrekkelijker te maken willen ze de naam veranderen in 'aqua leisure host': waterontspanningsgastheer!!!

Cool, isn't it. ]]> hajage Rare jongens 2007-03-23T14:47:00+02:00 2007-01-17T23:32:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.31 Het is half april en Goede Vrijdag. We worden wakker van de zon, die met de gordijnen als filter, een getemperd warm licht in de slaapkamer laat schijnen. Het heeft even geduurd, maar daar is'tie dan. Als het regent heb je gauw de neiging om nog even te blijven liggen en als het vriest al helemaal, met het dekbed tot over de oren; maar met de zon is dat anders. Dan wil je eruit; met een kop koffie in de hand de warmte voelen en het voorjaar opsnuiven, want daar is tot nu toe nog maar weinig van terecht gekomen. Na de koffie en een paar broodjes gaan we de bus van Antonio terugbrengen naar de loods. Janet rijdt mee met onze Berlingo. Woensdag en donderdag hebben Antonio en ik bij iemand de tuin opgeknapt. Snoeien en sjouwen. Dat wil zeggen: donderdag had Antonio plotseling zogenaamd belangrijkere zaken aan z'n hoofd en heb ik het 's middags alleen afgemaakt. Als dank daarvoor heb ik de laatste aanhangwagen met snoeiafval in de loods geparkeerd en daarom moet de bus terug, want dan kan Antonio dat nog mooi even voor Pasen storten bij het plaatselijke paasvuur. Ik heb daar vandaag geen tijd voor, laat staan zin in. We besluiten om gelijk maar even door te rijden naar Emmen voor een paar boodschappen. We rijden naar Emmermeer, waar ik bij de boek- en sigarettenwinkel altijd mijn shag koop in balen van 200 gram. Iets verderop is een snackbar. Voor die snackbar staat een tafel met daar omheen een paar stoelen. Het geheel staat uitnodigend in het zonnetje. "Zullen we?", zegt Janet. Goed plan, vind ik. Ik ga shag halen en zij bestelt twee patatjes met. We zitten net lekker te smikkelen, als iets verderop bij een bouwput een auto stopt. Er stappen een paar bouwvakkers uit met gereedschap en een grote radio. Het apparaat krijgt een centrale plaats in de bouwput en het volume gaat zo'n beetje helemaal open. "Ik hou van jou en blijf je trouw", zingen de bouwvakkers in een driekwartsmaat, terwijl wij in het zonnetje onze patatjes opeten. Het is voorjaar en ik vind houthakkers en bouwvakkers rare jongens. Het is half april en Goede Vrijdag. We worden wakker van de zon, die met de gordijnen als filter, een getemperd warm licht in de slaapkamer laat schijnen. Het heeft even geduurd, maar daar is'tie dan.
Als het regent heb je gauw de neiging om nog even te blijven liggen en als het vriest al helemaal, met het dekbed tot over de oren; maar met de zon is dat anders. Dan wil je eruit; met een kop koffie in de hand de warmte voelen en het voorjaar opsnuiven, want daar is tot nu toe nog maar weinig van terecht gekomen.
Na de koffie en een paar broodjes gaan we de bus van Antonio terugbrengen naar de loods. Janet rijdt mee met onze Berlingo. Woensdag en donderdag hebben Antonio en ik bij iemand de tuin opgeknapt. Snoeien en sjouwen. Dat wil zeggen: donderdag had Antonio plotseling zogenaamd belangrijkere zaken aan z'n hoofd en heb ik het 's middags alleen afgemaakt. Als dank daarvoor heb ik de laatste aanhangwagen met snoeiafval in de loods geparkeerd en daarom moet de bus terug, want dan kan Antonio dat nog mooi even voor Pasen storten bij het plaatselijke paasvuur.
Ik heb daar vandaag geen tijd voor, laat staan zin in.
We besluiten om gelijk maar even door te rijden naar Emmen voor een paar boodschappen. We rijden naar Emmermeer, waar ik bij de boek- en sigarettenwinkel altijd mijn shag koop in balen van 200 gram. Iets verderop is een snackbar. Voor die snackbar staat een tafel met daar omheen een paar stoelen. Het geheel staat uitnodigend in het zonnetje. "Zullen we?", zegt Janet.
Goed plan, vind ik. Ik ga shag halen en zij bestelt twee patatjes met.
We zitten net lekker te smikkelen, als iets verderop bij een bouwput een auto stopt. Er stappen een paar bouwvakkers uit met gereedschap en een grote radio. Het apparaat krijgt een centrale plaats in de bouwput en het volume gaat zo'n beetje helemaal open. "Ik hou van jou en blijf je trouw", zingen de bouwvakkers in een driekwartsmaat, terwijl wij in het zonnetje onze patatjes opeten.
Het is voorjaar en ik vind houthakkers en bouwvakkers rare jongens. ]]> hajage Fooi 2007-03-23T14:49:00+02:00 2007-01-17T23:31:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.29 Weet je wat mooi hout is? Tamme kastanje.Vorige week kwam een meneer, die hout inkoopt voor een bedrijf dat het interieur van dure jachten aftimmert, tamme kastanje bekijken. Hij had een blokschaafje op batterijen en een voorbeeldplankje bij zich. Het kwam hem allemaal heel precies. Met de schaaf haalde hij van elke plank, van in totaal vijf dikke stammen, ergens een dun laagje af, waardoor de structuur duidelijk zichtbaar werd. Vervolgens werd het voorbeeldplankje er naast gelegd en knikte hij al of niet goedkeurend. Twee bomen voldeden aan zijn strenge eisen. Hij was samen met een collega van Antonio, die waarschijnlijk zelf geen tamme kastanje in de schuur had liggen, naar het noorden afgereisd. Antonio was er zelf maar even bij. Na een kwartier deelde hij de heren mee, dat hij een belangrijke afspraak in Hilversum had; nam met een handdruk afscheid en liet mij met de heren achter. Gelukkig kan ik, behalve omgaan met mensen, ook al aardig met een heftruck over weg, dus dat ging wel goed. Blijkbaar vond de collega van Antonio dat ook, want toen ze, nadat ik ze een kop koffie had aangeboden, weer vertrokken, drukte hij me een papiertje van vijf euro in de handen. "Kijk", zei hij, "die is voor jou." Het deed me denken aan de meester op de lagere school. Als we voor hem een klusje hadden gedaan, kregen we meestal een dubbeltje, met daarbij de wijze raad om dat niet meteen om te gaan zetten in snoep bij de groenteboer tegenover de school, die behalve groente en fruit ook een ruime sortering snoep in de winkel had liggen. "Nee meester", zeiden we dan, terwijl onze neuzen al in de richting van de winkel stonden. Vijf euro! Wat kun je daar wel niet allemaal voor kopen!? Blijkbaar vond de collega van Antonio dat ook, want toen ze, nadat ik ze een kop koffie had aangeboden, weer vertrokken, drukte hij me een papiertje van vijf euro in de handen. "Kijk", zei hij, "die is voor jou."
Het deed me denken aan de meester op de lagere school. Als we voor hem een klusje hadden gedaan, kregen we meestal een dubbeltje, met daarbij de wijze raad om dat niet meteen om te gaan zetten in snoep bij de groenteboer tegenover de school, die behalve groente en fruit ook een ruime sortering snoep in de winkel had liggen. "Nee meester", zeiden we dan, terwijl onze neuzen al in de richting van de winkel stonden.
Vijf euro! Wat kun je daar wel niet allemaal voor kopen!? ]]> hajage Tuinkabouters 2007-03-23T14:49:00+02:00 2007-01-17T23:27:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.27 In Oost-Groningen hadden ze het niet zo op het plan om een gebied bij Winschoten onder water te laten lopen. Gewone mensen en gewone boeren zouden er hun bestaansrecht door verliezen of achterlaten en de vraag bleef of er echt wel sprake zou zijn van een economische impuls voor de regio, zoals was beloofd. Maar naar gewone mensen wordt niet geluisterd. Politici en private plannenmakers hebben daar geen boodschap aan. Ook niet in Oost-Groningen. Inmiddels zijn de dijken klaar, heeft de Koningin de sluizen opengedraaid en neemt water bezit van het land dat voortaan Blauwe Stad wordt genoemd. Tot nu toe is er echter nog geen sprake van een economische impuls voor de regio. Bedrijven die het grondwerk uitvoeren komen niet uit de buurt en de verwachting is dat dat ook gaat gelden voor aannemers die de Blauwe Stad gaan bouwen. Oost-Groningers voelen zich daarom belazerd. En niet voor de eerste keer. Toen er bij Slochteren destijds aardgas in de bodem werd gevonden leek het economische tij te keren, maar de opbrengsten gingen naar de Randstad. Het enige dat de Oost-Groningers ervan merkten was, dat er scheuren in de muren van hun huizen trokken, omdat de fundering verzakte vanwege de winning. Maar behalve belazerd, moeten de Oost-Groningers zich ook miskend voelen. Nee sterker nog: ontkend. Marketingbureau Ubachs & Wisbrun uit Amsterdam, dat de helft van het aantal woningen in de Blauwe Stad in de Randstad moet verkopen, vermijdt in de verkoopcampagne de woorden Oost-Groningen, lees ik in het Dagblad van het Noorden. Volgens Edgar Molenaars van dit bureau roept dat alleen maar negatieve reacties op. "Als we zeggen dat de Blauwe Stad bij Winschoten ligt, is dat niet positief." Maar wat is er dan mis met Winschoten? En wat is er mis met het Oost-Groningse land, waar mensen door de eeuwen heen een eerlijk bestaan hebben opgebouwd? Oost-Groningen zou, volgens meneer, koud en tochtig gevonden worden. Zeker nog nooit in de Bijlmer geweest? Volgens mij is hier weer eens sprake van de welbekende Randstedelijke arrogantie. En niet alleen van die meneer en dat marketingbureau, maar ook van de eventuele Randstedelijke kopers van een huis in de Blauwe Stad, omdat ze denken dat ze Oost-Groningen kunnen inrichten als hun achtertuin en de Oost-Groningers kunnen beschouwen als tuinkabouters. Als ik Oost-Groninger was, zou ik die neo-kolonialisten warm ontvangen. In Oost-Groningen hadden ze het niet zo op het plan om een gebied bij Winschoten onder water te laten lopen. Gewone mensen en gewone boeren zouden er hun bestaansrecht door verliezen of achterlaten en de vraag bleef of er echt wel sprake zou zijn van een economische impuls voor de regio, zoals was beloofd.
Maar naar gewone mensen wordt niet geluisterd. Politici en private plannenmakers hebben daar geen boodschap aan. Ook niet in Oost-Groningen.
Inmiddels zijn de dijken klaar, heeft de Koningin de sluizen opengedraaid en neemt water bezit van het land dat voortaan Blauwe Stad wordt genoemd.
Tot nu toe is er echter nog geen sprake van een economische impuls voor de regio. Bedrijven die het grondwerk uitvoeren komen niet uit de buurt en de verwachting is dat dat ook gaat gelden voor aannemers die de Blauwe Stad gaan bouwen.
Oost-Groningers voelen zich daarom belazerd. En niet voor de eerste keer. Toen er bij Slochteren destijds aardgas in de bodem werd gevonden leek het economische tij te keren, maar de opbrengsten gingen naar de Randstad. Het enige dat de Oost-Groningers ervan merkten was, dat er scheuren in de muren van hun huizen trokken, omdat de fundering verzakte vanwege de winning.
Maar behalve belazerd, moeten de Oost-Groningers zich ook miskend voelen. Nee sterker nog: ontkend. Marketingbureau Ubachs & Wisbrun uit Amsterdam, dat de helft van het aantal woningen in de Blauwe Stad in de Randstad moet verkopen, vermijdt in de verkoopcampagne de woorden Oost-Groningen, lees ik in het Dagblad van het Noorden. Volgens Edgar Molenaars van dit bureau roept dat alleen maar negatieve reacties op. "Als we zeggen dat de Blauwe Stad bij Winschoten ligt, is dat niet positief." Maar wat is er dan mis met Winschoten? En wat is er mis met het Oost-Groningse land, waar mensen door de eeuwen heen een eerlijk bestaan hebben opgebouwd?
Oost-Groningen zou, volgens meneer, koud en tochtig gevonden worden.
Zeker nog nooit in de Bijlmer geweest? Volgens mij is hier weer eens sprake van de welbekende Randstedelijke arrogantie. En niet alleen van die meneer en dat marketingbureau, maar ook van de eventuele Randstedelijke kopers van een huis in de Blauwe Stad, omdat ze denken dat ze Oost-Groningen kunnen inrichten als hun achtertuin en de Oost-Groningers kunnen beschouwen als tuinkabouters.
Als ik Oost-Groninger was, zou ik die neo-kolonialisten warm ontvangen. ]]> hajage In memoriam 2007-03-23T14:49:00+02:00 2007-01-17T23:24:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.26 Ik ben met Antonio naar de Veluwe geweest. Ergens daar, dichtbij een militair vliegveld, wordt in februari een houtveiling gehouden. Antonio is de grootste leverancier van hout voor deze veiling. Vorige week kwamen drie trailers een partij eiken uit Duitsland brengen. Stammen van 22 tot 26 meter lang. "Heb je zin om mee te gaan?", vroeg Antonio. En omdat ik nog nooit zo'n transport van dichtbij had gezien, stemde ik daarmee in. Maar ik wou dat ik het nooit gedaan had, want het beeld van een ontzielde en uitgeklede eik van 500 jaar oud, die op een trailer bij wijze van spreken naar z'n laatste rustplaats wordt gereden, staat sindsdien op mijn netvlies gebrand. Zo'n reus, die stormen heeft doorstaan en oorlogen heeft overleefd en dan uiteindelijk valt in de laatste slag. Geveld door een motorzaag. Antonio kijkt daar iets anders tegenaan. Bomen hebben volgens hem een tweede leven en hij verzekerde mij, dat deze eik zal voortleven in de vorm van prachtige meubelstukken. Misschien heeft hij wel gelijk en bestaat er ook zoiets als een hemel voor bomen.

Ik ben met Antonio naar de Veluwe geweest. Ergens daar, dichtbij een militair vliegveld, wordt in februari een houtveiling gehouden. Antonio is de grootste leverancier van hout voor deze veiling.
Vorige week kwamen drie trailers een partij eiken uit Duitsland brengen. Stammen van 22 tot 26 meter lang. "Heb je zin om mee te gaan?", vroeg Antonio. En omdat ik nog nooit zo'n transport van dichtbij had gezien, stemde ik daarmee in.
Maar ik wou dat ik het nooit gedaan had, want het beeld van een ontzielde en uitgeklede eik van 500 jaar oud, die op een trailer bij wijze van spreken naar z'n laatste rustplaats wordt gereden, staat sindsdien op mijn netvlies gebrand. Zo'n reus, die stormen heeft doorstaan en oorlogen heeft overleefd en dan uiteindelijk valt in de laatste slag. Geveld door een motorzaag.
Antonio kijkt daar iets anders tegenaan. Bomen hebben volgens hem een tweede leven en hij verzekerde mij, dat deze eik zal voortleven in de vorm van prachtige meubelstukken. Misschien heeft hij wel gelijk en bestaat er ook zoiets als een hemel voor bomen. ]]> hajage Van dik hout... 2007-03-23T14:50:00+02:00 2007-01-17T23:23:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.25 Tegenwoordig zit ik in het hout. Ik werk part-time en op freelance basis bij houthandel Antonio. Uiteraard is deze naam gefingeerd en wel om redenen die, naar ik meen, voor zichzelf spreken. Antonio is een vijftiger met een geheel eigen kijk op het leven in het algemeen en op dat van de Duitse eik in het bijzonder. Menig eikenbos is door zijn toedoen met de grond gelijk gemaakt en zelfs bomen van 500 jaar oud ontkomen niet aan zijn gevreesde motorzaag. 'Handel is handel' is zijn motto en die handel begint bij bomen zodra je ze omzaagt. Volgens Antonio is zijn overgrootvader ooit begonnen in een perceel bos in een gebied in Afrika, dat later bekend werd als de Sahara en ik heb het angstige vermoeden dat hij zich als doel heeft gesteld iets soortgelijks in Duitsland te bewerkstelligen. In zijn loods, en ik zal u niet vertellen waar die staat om redenen die, naar ik meen, voor zichzelf spreken, ligt een gigantische hoeveelheid hout opgeslagen. Allemaal boomstammen die keurig in lange plakken zijn gezaagd, met daar tussen kleine latjes om het drogen te vergemakkelijken. Horizontaal gestapeld heeft dit beeld iets surrealistisch: uitvergrote boomstammen met een voeg. Je ziet nog duidelijk een boomstam en toch zijn het planken. Een boom die is overgegaan naar het stadium hout, zou je kunnen zeggen. Wat mijn taak in deze surrealistische wereld is? Ik ben er filosofisch floormanager, maar ik zal u de functie-omschrijving besparen! Tegenwoordig zit ik in het hout. Ik werk part-time en op freelance basis bij houthandel Antonio. Uiteraard is deze naam gefingeerd en wel om redenen die, naar ik meen, voor zichzelf spreken. Antonio is een vijftiger met een geheel eigen kijk op het leven in het algemeen en op dat van de Duitse eik in het bijzonder. Menig eikenbos is door zijn toedoen met de grond gelijk gemaakt en zelfs bomen van 500 jaar oud ontkomen niet aan zijn gevreesde motorzaag. 'Handel is handel' is zijn motto en die handel begint bij bomen zodra je ze omzaagt. Volgens Antonio is zijn overgrootvader ooit begonnen in een perceel bos in een gebied in Afrika, dat later bekend werd als de Sahara en ik heb het angstige vermoeden dat hij zich als doel heeft gesteld iets soortgelijks in Duitsland te bewerkstelligen.
In zijn loods, en ik zal u niet vertellen waar die staat om redenen die, naar ik meen, voor zichzelf spreken, ligt een gigantische hoeveelheid hout opgeslagen. Allemaal boomstammen die keurig in lange plakken zijn gezaagd, met daar tussen kleine latjes om het drogen te vergemakkelijken. Horizontaal gestapeld heeft dit beeld iets surrealistisch: uitvergrote boomstammen met een voeg. Je ziet nog duidelijk een boomstam en toch zijn het planken. Een boom die is overgegaan naar het stadium hout, zou je kunnen zeggen.
Wat mijn taak in deze surrealistische wereld is? Ik ben er filosofisch floormanager, maar ik zal u de functie-omschrijving besparen! ]]> hajage Beunklazen 2007-03-23T14:51:00+02:00 2007-01-17T23:22:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.23 Op het RTL(Z)-nieuws lopen onder in beeld altijd twee balkjes mee. De een is een soort barometer van de economie en de ander is een nieuwsbalkje. Daarop staan soms de meest onbegrijpelijke dingen. Vandaag ook. "Hulpsinterklazen moeten belasting betalen." Vreemd. Het fenomeen hulpsinterklaas is al zo oud als sinterklaas zelf en niemand heeft in die honderden jaren ooit bedacht, dat de geringe vergoeding die hulpsinterklazen krijgen voor hun onbaatzuchtige inzet om het kinderen naar de zin te maken, moet worden opgegeven bij de belasting. Niemand dus, behalve het kabinet Balkenende. Ik vermoed dat minister De Geus met het idee is gekomen. "Jan Peter, het moet maar eens afgelopen zijn met dat ongebreidelde beunklazen, vind je ook niet? De schatkist lijdt er onder en het heerlijk avondje zal er voor de kinderen toch niet echt anders van worden, dacht ik zo. Gerrit is ook voor." Maar waarom moet nou alles op de helling? Gun zo'n hulpklaas toch een paar tientjes bovenop z'n AOW of WAO. Maar nee, zwarte hulpsinterklazen moeten uit het straatbeeld. Past niet meer in deze tijd van verzakelijking. Ik ben benieuwd wat er met zwarte pieten gaat gebeuren. Op het RTL(Z)-nieuws lopen onder in beeld altijd twee balkjes mee. De een is een soort barometer van de economie en de ander is een nieuwsbalkje. Daarop staan soms de meest onbegrijpelijke dingen. Vandaag ook. "Hulpsinterklazen moeten belasting betalen."

Vreemd. Het fenomeen hulpsinterklaas is al zo oud als sinterklaas zelf en niemand heeft in die honderden jaren ooit bedacht, dat de geringe vergoeding die hulpsinterklazen krijgen voor hun onbaatzuchtige inzet om het kinderen naar de zin te maken, moet worden opgegeven bij de belasting. Niemand dus, behalve het kabinet Balkenende. Ik vermoed dat minister De Geus met het idee is gekomen. "Jan Peter, het moet maar eens afgelopen zijn met dat ongebreidelde beunklazen, vind je ook niet? De schatkist lijdt er onder en het heerlijk avondje zal er voor de kinderen toch niet echt anders van worden, dacht ik zo. Gerrit is ook voor."

Maar waarom moet nou alles op de helling? Gun zo'n hulpklaas toch een paar tientjes bovenop z'n AOW of WAO. Maar nee, zwarte hulpsinterklazen moeten uit het straatbeeld. Past niet meer in deze tijd van verzakelijking. Ik ben benieuwd wat er met zwarte pieten gaat gebeuren. ]]> hajage Zorgelijk 2007-03-23T14:51:00+02:00 2007-01-17T23:20:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.21 Zorgverzekeraars hebben zich het afgelopen jaar aanzienlijk verrijkt, lees ik in de Volkskrant. De kosten waren in 2004 nauwelijks gestegen, maar er werd ons wel 50 euro per verzekerde extra in rekening gebracht. Bovendien werden bepaalde medicijnen ook nog eens goedkoper en dat voordeeltje werd niet aan de consument, aan ons dus, doorberekend. Dat is lullig, maar aan de andere kant is het ook wel een geruststellende gedachte dat de gezondheidszorg goed bij kas zit. Je zult je been maar breken en in het ziekenhuis wordt je verteld, dat je zelf voor plankjes moet zorgen om je been te spalken. Dan moet je eerst nog even naar de Gamma. Maar wat schetst mijn verbazing? Een groot deel van dat geld wordt niet gebruikt om goed voor mensen te zorgen, die dat nodig hebben. Nee, een groot deel van dat geld wordt besteed aan reclamecampagnes. De gezondheidszorg is namelijk niet meer onze gezamenlijke zorg, maar onze geprivatiseerde individuele zorg op maat en dat is een product en daarmee moet je de boer op om klanten te krijgen en daarvoor moet je reclame maken en dat kost geld..veel geld. Marktwerking wordt het ook wel genoemd. Het concurrentieprincipe als tovermiddel om de gezondheidszorg, net als het openbaar vervoer en de energievoorziening om er maar een paar te noemen, te stroomlijnen en de kosten in de hand te houden. Over kwaliteit wordt niet gesproken. Ook niet over solidariteit. Maar wel over persoonlijke vrijheid. Je mag je eigen pakket samenstellen en zelf je zorgverzekeraar kiezen. Dat klinkt heel mooi. Maar omdat je je centen maar een keer kunt uitgeven, zullen er mensen zijn die zich noodgedwongen in alle vrijheid minimaal verzekeren, met een hoog eigen risico. Noem het maar de Gamma-polis. En dat is op z'n minst zorgelijk! Zorgverzekeraars hebben zich het afgelopen jaar aanzienlijk verrijkt, lees ik in de Volkskrant. De kosten waren in 2004 nauwelijks gestegen, maar er werd ons wel 50 euro per verzekerde extra in rekening gebracht. Bovendien werden bepaalde medicijnen ook nog eens goedkoper en dat voordeeltje werd niet aan de consument, aan ons dus, doorberekend. Dat is lullig, maar aan de andere kant is het ook wel een geruststellende gedachte dat de gezondheidszorg goed bij kas zit. Je zult je been maar breken en in het ziekenhuis wordt je verteld, dat je zelf voor plankjes moet zorgen om je been te spalken. Dan moet je eerst nog even naar de Gamma.
Maar wat schetst mijn verbazing? Een groot deel van dat geld wordt niet gebruikt om goed voor mensen te zorgen, die dat nodig hebben. Nee, een groot deel van dat geld wordt besteed aan reclamecampagnes. De gezondheidszorg is namelijk niet meer onze gezamenlijke zorg, maar onze geprivatiseerde individuele zorg op maat en dat is een product en daarmee moet je de boer op om klanten te krijgen en daarvoor moet je reclame maken en dat kost geld..veel geld.
Marktwerking wordt het ook wel genoemd. Het concurrentieprincipe als tovermiddel om de gezondheidszorg, net als het openbaar vervoer en de energievoorziening om er maar een paar te noemen, te stroomlijnen en de kosten in de hand te houden. Over kwaliteit wordt niet gesproken. Ook niet over solidariteit. Maar wel over persoonlijke vrijheid. Je mag je eigen pakket samenstellen en zelf je zorgverzekeraar kiezen.
Dat klinkt heel mooi. Maar omdat je je centen maar een keer kunt uitgeven, zullen er mensen zijn die zich noodgedwongen in alle vrijheid minimaal verzekeren, met een hoog eigen risico.
Noem het maar de Gamma-polis. En dat is op z'n minst zorgelijk! ]]> hajage Waanzinnig 2007-03-23T14:52:00+02:00 2007-01-17T23:19:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.19 Er is veel nood in de wereld en niet in de laatste plaats in de voetbalwereld. FC Emmen wil straks een weekje op trainingskamp in Turkije, maar daar hebben ze het geld niet voor. En wat hebben ze nu bedacht? De actie 'adopteer een speler'. Wat houdt dat in? Je betaalt 900 euro voor een speler, zodat die straks lekker een weekje in de zon kan trainen en voor dat geld mag je zelf ook mee. Een waanzinnig plan. Ik bedoel: dat bedenk je toch niet. Om te beginnen kost een weekje all inclusive Turkije voor twee personen geen 900 euro maar ongeveer de helft. En als jij niet meegaat wordt het alleen maar goedkoper, want dan betaal je de helft van de helft. Laten we dat dan naar boven afronden, dan zitten we voor 300 euro per persoon een weekje in Turkije. En je kunt zeggen wat je wilt, maar dat bedrag kan een voetballer in de eerste divisie met een leuk modaal salaris toch zelf wel op tafel leggen. Adopteer een speler. Verwen een speler klinkt beter. Die gasten hebben toch niks te klagen. Nee, als je dan een speler wilt adopteren, adopteer dan een derde wereld voetballertje, dat op blote voeten op een veld van zand, waarop twee krakkemikkige doelen zijn geplaatst, tegen een voorwerp aanschopt dat de naam bal niet eens mag hebben. Gadverdamme...!! Er is veel nood in de wereld en niet in de laatste plaats in de voetbalwereld. FC Emmen wil straks een weekje op trainingskamp in Turkije, maar daar hebben ze het geld niet voor. En wat hebben ze nu bedacht? De actie 'adopteer een speler'. Wat houdt dat in? Je betaalt 900 euro voor een speler, zodat die straks lekker een weekje in de zon kan trainen en voor dat geld mag je zelf ook mee.
Een waanzinnig plan. Ik bedoel: dat bedenk je toch niet. Om te beginnen kost een weekje all inclusive Turkije voor twee personen geen 900 euro maar ongeveer de helft. En als jij niet meegaat wordt het alleen maar goedkoper, want dan betaal je de helft van de helft. Laten we dat dan naar boven afronden, dan zitten we voor 300 euro per persoon een weekje in Turkije. En je kunt zeggen wat je wilt, maar dat bedrag kan een voetballer in de eerste divisie met een leuk modaal salaris toch zelf wel op tafel leggen.
Adopteer een speler. Verwen een speler klinkt beter. Die gasten hebben toch niks te klagen. Nee, als je dan een speler wilt adopteren, adopteer dan een derde wereld voetballertje, dat op blote voeten op een veld van zand, waarop twee krakkemikkige doelen zijn geplaatst, tegen een voorwerp aanschopt dat de naam bal niet eens mag hebben.
Gadverdamme...!! ]]> hajage Landsbelang 2007-03-23T14:52:00+02:00 2007-01-17T23:19:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.20 Wanneer lees ik De Telegraaf? Als ik ergens ben en ik heb niks te doen en er is geen andere mogelijkheid om het laatste nieuws door te nemen. Zo'n situatie deed zich vanmorgen voor. De auto moest voor een APK naar de garage en omdat zo'n karwei ongeveer een uur in beslag neemt, besloot ik, om ter plaatse dat uurtje maar te doden met een kop koffie en de krant. Wat me opvalt aan de maandagkrant is dat je hem eigenlijk niet eens hoeft te lezen. Dit geldt overigens niet alleen voor De Telegraaf, maar voor alle kranten. Het overgrote deel wordt in beslag genomen door sportverslagen, die niets toevoegen aan de beelden van de sportprogramma's op tv van de dag ervoor. Slechts een kritische noot van een journalist kan dan nog voor enige opschudding zorgen. Maar om daar nou een hele krant voor te drukken? Vanmorgen was het echter geen journalist, maar een columnist die de aandacht op zich vestigde: Johan Cruijff. Johan is nog niet klaar met Rita Verdonk. Hij vindt dat Salomon Kalou zo snel mogelijk Nederlander moet worden, want dat is van groot belang. Jawel...van landsbelang. De regering heeft er immers ook belang bij, dat Nederland straks op de WK in Duitsland optimaal presteert? De regering zou zich dus samen met Marco en hem, omdat zij weten wat goed is voor het Nederlandse voetbal, sterk moeten maken voor een zo sterk mogelijk Nederlands elftal. Jawel...in het landsbelang. Ik weet niet of er andere democratisch bestuurde landen zijn, waar de bondscoach en een voetbalprofessor, in overleg met de regering, in het landsbelang een ad hoc immigratiebeleid voeren, maar eerlijk gezegd denk ik niet dat dit model bestaat. En stel je voor dat het wel zo zou zijn. In Engeland bijvoorbeeld, waar de bondscoach op zekere dag en op korte termijn samen met Tony Blair op de stoep staat bij Arjen Robben, om hem in het landsbelang zo snel mogelijk de Engelse nationaliteit toe te kennen. Wat zou Johan dan zeggen? Ik denk zoiets van: Hee Blair, dat kejju natuurlijk niet make, da's logisch. En dan minister Bot er opaf sturen zeker. Maar laten we er eens van uitgaan, dat Balkenende het samenwerkingsmodel Cruijff volgt en in deze zaak het 'landsbelang' laat prefaleren. Weet je wie er dan straks in Duitsland tussen Van Basten en Van 't Schip op de bank zit? Precies: Harry Potter. En wat zou Cruijff dan zeggen? Ik denk zoiets van: Tja, als ieder nadeel z'n voordeel heb, dan heb ook ieder voordeel z'n nadeel natuurlijk, da's logisch. Wanneer lees ik De Telegraaf? Als ik ergens ben en ik heb niks te doen en er is geen andere mogelijkheid om het laatste nieuws door te nemen. Zo'n situatie deed zich vanmorgen voor. De auto moest voor een APK naar de garage en omdat zo'n karwei ongeveer een uur in beslag neemt, besloot ik, om ter plaatse dat uurtje maar te doden met een kop koffie en de krant.
Wat me opvalt aan de maandagkrant is dat je hem eigenlijk niet eens hoeft te lezen. Dit geldt overigens niet alleen voor De Telegraaf, maar voor alle kranten. Het overgrote deel wordt in beslag genomen door sportverslagen, die niets toevoegen aan de beelden van de sportprogramma's op tv van de dag ervoor. Slechts een kritische noot van een journalist kan dan nog voor enige opschudding zorgen. Maar om daar nou een hele krant voor te drukken?
Vanmorgen was het echter geen journalist, maar een columnist die de aandacht op zich vestigde: Johan Cruijff. Johan is nog niet klaar met Rita Verdonk. Hij vindt dat Salomon Kalou zo snel mogelijk Nederlander moet worden, want dat is van groot belang. Jawel...van landsbelang. De regering heeft er immers ook belang bij, dat Nederland straks op de WK in Duitsland optimaal presteert? De regering zou zich dus samen met Marco en hem, omdat zij weten wat goed is voor het Nederlandse voetbal, sterk moeten maken voor een zo sterk mogelijk Nederlands elftal. Jawel...in het landsbelang.
Ik weet niet of er andere democratisch bestuurde landen zijn, waar de bondscoach en een voetbalprofessor, in overleg met de regering, in het landsbelang een ad hoc immigratiebeleid voeren, maar eerlijk gezegd denk ik niet dat dit model bestaat.
En stel je voor dat het wel zo zou zijn. In Engeland bijvoorbeeld, waar de bondscoach op zekere dag en op korte termijn samen met Tony Blair op de stoep staat bij Arjen Robben, om hem in het landsbelang zo snel mogelijk de Engelse nationaliteit toe te kennen. Wat zou Johan dan zeggen? Ik denk zoiets van: Hee Blair, dat kejju natuurlijk niet make, da's logisch. En dan minister Bot er opaf sturen zeker.

Maar laten we er eens van uitgaan, dat Balkenende het samenwerkingsmodel Cruijff volgt en in deze zaak het 'landsbelang' laat prefaleren. Weet je wie er dan straks in Duitsland tussen Van Basten en Van 't Schip op de bank zit? Precies: Harry Potter. En wat zou Cruijff dan zeggen? Ik denk zoiets van: Tja, als ieder nadeel z'n voordeel heb, dan heb ook ieder voordeel z'n nadeel natuurlijk, da's logisch. ]]> hajage Ei..ei 2007-03-23T14:53:00+02:00 2007-01-17T23:18:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.18 De koningin is in Drenthe. Relus blij, iedereen blij, want zo vaak komt ze hier niet. Het weer is goed en ze heeft een mooie hoed op haar hoofd. In haar gelaat verraden koninklijke rimpels, dat regeren geen zorgeloos bestaan is. Vijfentwintig jaar doet ze het al. Eerst samen met Claus en nu alleen. Dat wil zeggen, haar zoon helpt af en toe een handje, maar die heeft het zelf erg druk met het water. En met de huidige overstromingen in de wereld lijkt het er op, dat moeders nog wel een tijdje op de troon zal moeten blijven zitten. Trouwens, wat moet je ook met iemand als koning, die door zijn eigen vrouw 'een beetje dom' wordt genoemd? En wat hoor ik dan op de radio!? Terwijl de koningin vriendelijk lachend door Drenthe loopt, gooit iemand een ei naar haar. Gelukkig mist het dierlijk projectiel haar ruimschoots, maar het idee alleen al. Wat bezielt zo iemand. Wil die haar wegpesten of zo? En waarom? Er is toch geen alternatief? De politie weet het ook niet. Ze hebben twee opgeschoten jongens aangehouden, maar over de motieven tast de politie, zoals bijna altijd, nog in het duister. Ook is niet bekend of de beide elementen deel uitmaken van een terreurgroep en of er sprake was van een scharrelei, waarmee gegooid werd, of van een kwalitatief onbeduidend ei. Maar weet je wat ik denk. Ik denk dat het gewoon baldadigheid was. Zo van: Moet je es kijken wat ik durf! Ik durf met een ei naar de koningin te gooien. Is dat niet geweldig? Nu ben ik iemand! "Ja jongen", hoor ik de rechter in Assen al zeggen, "het is geweldig dat jij dat durft en jij bent nu iemand. Jij bent iemand die we, samen met die jongen naast jou, voorlopig maar eens een tijdje gaan ophokken." De koningin is in Drenthe. Relus blij, iedereen blij, want zo vaak komt ze hier niet. Het weer is goed en ze heeft een mooie hoed op haar hoofd. In haar gelaat verraden koninklijke rimpels, dat regeren geen zorgeloos bestaan is. Vijfentwintig jaar doet ze het al. Eerst samen met Claus en nu alleen. Dat wil zeggen, haar zoon helpt af en toe een handje, maar die heeft het zelf erg druk met het water. En met de huidige overstromingen in de wereld lijkt het er op, dat moeders nog wel een tijdje op de troon zal moeten blijven zitten. Trouwens, wat moet je ook met iemand als koning, die door zijn eigen vrouw 'een beetje dom' wordt genoemd?

En wat hoor ik dan op de radio!? Terwijl de koningin vriendelijk lachend door Drenthe loopt, gooit iemand een ei naar haar. Gelukkig mist het dierlijk projectiel haar ruimschoots, maar het idee alleen al. Wat bezielt zo iemand. Wil die haar wegpesten of zo? En waarom? Er is toch geen alternatief?
De politie weet het ook niet. Ze hebben twee opgeschoten jongens aangehouden, maar over de motieven tast de politie, zoals bijna altijd, nog in het duister. Ook is niet bekend of de beide elementen deel uitmaken van een terreurgroep en of er sprake was van een scharrelei, waarmee gegooid werd, of van een kwalitatief onbeduidend ei.

Maar weet je wat ik denk. Ik denk dat het gewoon baldadigheid was. Zo van: Moet je es kijken wat ik durf! Ik durf met een ei naar de koningin te gooien. Is dat niet geweldig? Nu ben ik iemand!
"Ja jongen", hoor ik de rechter in Assen al zeggen, "het is geweldig dat jij dat durft en jij bent nu iemand. Jij bent iemand die we, samen met die jongen naast jou, voorlopig maar eens een tijdje gaan ophokken." ]]> hajage Zonsverduistering 2007-03-23T14:53:00+02:00 2007-01-17T23:17:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.17 Vanmorgen was er een zonsverduistering. Met het blote oog niet waar te nemen. Oogdeskundigen raden dat ook af, omdat je op die manier je ogen ernstig kunt beschadigen. Er zijn speciale brilletjes te koop waarmee je het tafereel, zonder risico op letsel, kunt zien. Zo'n ding heb je, als je het moet gebruiken, natuurlijk niet in een la liggen en even naar de winkel rijden om er een te halen, is vergelijkbaar met mosterd na de maaltijd, omdat een zonsverduistering nou eenmaal geen hele dag duurt. Toevallig had Janet haar moeder aan de telefoon en die kwam met een slim idee: een paar fotonegatieven op elkaar. Onze generatie weet nog wat dat zijn en gelukkig hadden we er, ergens in een fotoalbum, nog een paar verstopt. Het leverde een mooi plaatje op: de zon met een hap er uit. Maar het kan ook anders. Je kijkt een kleine fractie van een halve seconde, met een hele snelle sluitertijd dus, recht in de zon. Dat moet toch geen kwaad kunnen, want dat doe je per ongeluk wel eens vaker. Knijp dan je ogen stijf dicht en je hebt in een pikzwart vlak een prachtige zonsverduistering, waar je vervolgens zonder problemen wel een kwartier naar kunt kijken. Misschien is dit een aardige tip voor de volgende zonsverduistering over weet ik hoeveel jaren, want dan heeft niemand nog een paar negatieven in huis, omdat de foto's op de harde schijf staan. En geloof me, door een harde schijf naar een zonsverduistering kijken heeft geen enkele zin. Vanmorgen was er een zonsverduistering. Met het blote oog niet waar te nemen. Oogdeskundigen raden dat ook af, omdat je op die manier je ogen ernstig kunt beschadigen. Er zijn speciale brilletjes te koop waarmee je het tafereel, zonder risico op letsel, kunt zien. Zo'n ding heb je, als je het moet gebruiken, natuurlijk niet in een la liggen en even naar de winkel rijden om er een te halen, is vergelijkbaar met mosterd na de maaltijd, omdat een zonsverduistering nou eenmaal geen hele dag duurt.
Toevallig had Janet haar moeder aan de telefoon en die kwam met een slim idee: een paar fotonegatieven op elkaar. Onze generatie weet nog wat dat zijn en gelukkig hadden we er, ergens in een fotoalbum, nog een paar verstopt. Het leverde een mooi plaatje op: de zon met een hap er uit.

Maar het kan ook anders. Je kijkt een kleine fractie van een halve seconde, met een hele snelle sluitertijd dus, recht in de zon. Dat moet toch geen kwaad kunnen, want dat doe je per ongeluk wel eens vaker. Knijp dan je ogen stijf dicht en je hebt in een pikzwart vlak een prachtige zonsverduistering, waar je vervolgens zonder problemen wel een kwartier naar kunt kijken.
Misschien is dit een aardige tip voor de volgende zonsverduistering over weet ik hoeveel jaren, want dan heeft niemand nog een paar negatieven in huis, omdat de foto's op de harde schijf staan. En geloof me, door een harde schijf naar een zonsverduistering kijken heeft geen enkele zin. ]]> hajage Doelgroepen 2007-03-23T14:53:00+02:00 2007-01-17T23:16:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.15 Ik heb ooit de Sociale Academie gedaan. Niet zozeer om op professionele wijze de wereld te willen verbeteren, maar om iets te doen met mensen. Na vier jaar studie en aanverwant vermaak rolde ik het vormingswerk in. Op de academie was ik vertrouwd geraakt met het welzijnsjargon, waarvan het woord doelgroep deel uitmaakte van de top tien. In het vormingswerk was dat al niet anders. Onlangs kwam ik op een feestje een neef tegen, die ik zo ongeveer in 20 jaar niet had gezien. Hij woont in Friesland en dat heeft daar misschien wel mee te maken, want ik ga eigenlijk nooit naar Friesland. Ik ga alleen maar door Friesland, bijvoorbeeld op weg naar en van Ameland. Deze neef was ooit een gewaardeerd installateur en had nog nooit gehoord van doelgroepen. Bij hem waren mensen klanten. Waren, zeg ik met nadruk, want onder het genot van een glas bier vertelde Harry, want zo heet hij, over zijn werk bij de geestelijke gezondheidszorg en als ik op het bierviltje had geturfd hoe vaak het woord doelgroep uit zijn mond was gerold en dat viltje was in verkeerde handen gevallen, dan had ik om af te rekenen aan honderd euro niet genoeg gehad. Hij werkt met de doelgroep oorlogsslachtoffers, die ook nog weer onderverdeeld kan worden in verschillende sub-doelgroepen, omdat er, zo betoogt Harry, sterk uiteenlopende oorlogsslachtoffers zijn. Uiteraard begrijp ik dat, want, zo laat ik Harry weten, heb ik verstand van doelgroepen. Ik heb daar namelijk voor geleerd, zeg ik. "En jij", vraag ik. "Ik werk met de doelgroep '40-'45", zegt hij. Harry is zelf van '47, geloof ik. Maar dat bedoel ik niet. "Heb je daar naast je werk een avondstudie voor gevolgd, of iets dergelijks. Dat bedoel ik." Dat was niet het geval. Hij had als vrijwilliger aangetoond over voldoende affiniteit, ook uit de top tien, met de doelgroep te beschikken en aanvullend leverde een driedaagse cursus in Zeist voldoende bagage voor zijn nieuwe baan op. Vorige maand heb ik gesolliciteerd bij de Geestelijke Gezondheidszorg Drenthe. Het ging om een baan als begeleider van mensen met een geestelijke handicap, wiens uitzicht voornamelijk wordt bepaald door de geraniums waar ze de hele dag tegenaan kijken, terwijl het voor hun welzijn beter is dat ze daags wat doen en met mensen in contact komen. Zie daar: een baan voor mij, dacht ik. Opleiding ok en zelfs ervaring met ja..ja de doelgroep. Bij de GGZ-Drenthe dachten ze daar blijkbaar anders over. Mijn profiel, nog zo'n shitwoord, zou niet passen op de door hen gevraagde kwaliteiten. Wat ze daarmee bedoelen? Lijkt me logisch. Ik ben te hoog opgeleid, bovendien te oud en dus te duur! Ze hebben blijkbaar liever ex-installateurs met een driedaagse cursus. Dan kunnen de salarissen van de topmanagers, die hoger liggen dan de salarissen in het kabinet, tenminste op peil blijven en zo mogelijk nog iets groeien. Af en toe word ik geestelijk onwel van dit soort dingen. In stilte, want voor je het weet zit je zo maar in een doelgroep en alles wat ik wil, ik wil niet in een doelgroep!! Ik heb ooit de Sociale Academie gedaan. Niet zozeer om op professionele wijze de wereld te willen verbeteren, maar om iets te doen met mensen. Na vier jaar studie en aanverwant vermaak rolde ik het vormingswerk in. Op de academie was ik vertrouwd geraakt met het welzijnsjargon, waarvan het woord doelgroep deel uitmaakte van de top tien. In het vormingswerk was dat al niet anders.
Onlangs kwam ik op een feestje een neef tegen, die ik zo ongeveer in 20 jaar niet had gezien. Hij woont in Friesland en dat heeft daar misschien wel mee te maken, want ik ga eigenlijk nooit naar Friesland. Ik ga alleen maar door Friesland, bijvoorbeeld op weg naar en van Ameland. Deze neef was ooit een gewaardeerd installateur en had nog nooit gehoord van doelgroepen. Bij hem waren mensen klanten. Waren, zeg ik met nadruk, want onder het genot van een glas bier vertelde Harry, want zo heet hij, over zijn werk bij de geestelijke gezondheidszorg en als ik op het bierviltje had geturfd hoe vaak het woord doelgroep uit zijn mond was gerold en dat viltje was in verkeerde handen gevallen, dan had ik om af te rekenen aan honderd euro niet genoeg gehad. Hij werkt met de doelgroep oorlogsslachtoffers, die ook nog weer onderverdeeld kan worden in verschillende sub-doelgroepen, omdat er, zo betoogt Harry, sterk uiteenlopende oorlogsslachtoffers zijn. Uiteraard begrijp ik dat, want, zo laat ik Harry weten, heb ik verstand van doelgroepen. Ik heb daar namelijk voor geleerd, zeg ik. "En jij", vraag ik. "Ik werk met de doelgroep '40-'45", zegt hij. Harry is zelf van '47, geloof ik. Maar dat bedoel ik niet. "Heb je daar naast je werk een avondstudie voor gevolgd, of iets dergelijks. Dat bedoel ik." Dat was niet het geval. Hij had als vrijwilliger aangetoond over voldoende affiniteit, ook uit de top tien, met de doelgroep te beschikken en aanvullend leverde een driedaagse cursus in Zeist voldoende bagage voor zijn nieuwe baan op.
Vorige maand heb ik gesolliciteerd bij de Geestelijke Gezondheidszorg Drenthe. Het ging om een baan als begeleider van mensen met een geestelijke handicap, wiens uitzicht voornamelijk wordt bepaald door de geraniums waar ze de hele dag tegenaan kijken, terwijl het voor hun welzijn beter is dat ze daags wat doen en met mensen in contact komen. Zie daar: een baan voor mij, dacht ik. Opleiding ok en zelfs ervaring met ja..ja de doelgroep.
Bij de GGZ-Drenthe dachten ze daar blijkbaar anders over. Mijn profiel, nog zo'n shitwoord, zou niet passen op de door hen gevraagde kwaliteiten. Wat ze daarmee bedoelen? Lijkt me logisch. Ik ben te hoog opgeleid, bovendien te oud en dus te duur! Ze hebben blijkbaar liever ex-installateurs met een driedaagse cursus. Dan kunnen de salarissen van de topmanagers, die hoger liggen dan de salarissen in het kabinet, tenminste op peil blijven en zo mogelijk nog iets groeien. Af en toe word ik geestelijk onwel van dit soort dingen. In stilte, want voor je het weet zit je zo maar in een doelgroep en alles wat ik wil, ik wil niet in een doelgroep!! ]]> hajage Vegetarisch 2007-03-23T14:55:00+02:00 2007-01-17T23:10:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.11 Afke had er eentje over. Een hele grote. Van tante Geertje gekregen, die ze zelf schijnt te kweken. Een courgette. "Wil je hem hebben?" Ze gaan op vakantie en nemen niet, zoals veel mensen die met een caravan op vakantie gaan, allerlei boodschappen mee, die je in den vreemde ook kunt kopen. "Natuurlijk, geef maar mee." Ook al eet je maar de helft op. Dat is altijd nog beter dan helemaal weggooien. "Ga je vandaag nog boodschappen doen?", vraag ik Janet. "Is niet echt nodig", is het antwoord. "We hebben nog twee paprika's en een courgette. Je weet wel, die grote die we van Afke hebben gekregen. Wat rijst erbij en kaas erover: klaar." Gadverdamme... vegetarisch, denk ik. "En", gaat ze verder, "dan heb ik voor mezelf nog een vegetarische schijf in de vriezer en voor jou een rundervinkje. Nou?" Afke had er eentje over. Een hele grote. Van tante Geertje gekregen, die ze zelf schijnt te kweken. Een courgette. "Wil je hem hebben?" Ze gaan op vakantie en nemen niet, zoals veel mensen die met een caravan op vakantie gaan, allerlei boodschappen mee, die je in den vreemde ook kunt kopen. "Natuurlijk, geef maar mee." Ook al eet je maar de helft op. Dat is altijd nog beter dan helemaal weggooien.
"Ga je vandaag nog boodschappen doen?", vraag ik Janet. "Is niet echt nodig", is het antwoord. "We hebben nog twee paprika's en een courgette. Je weet wel, die grote die we van Afke hebben gekregen. Wat rijst erbij en kaas erover: klaar." Gadverdamme... vegetarisch, denk ik. "En", gaat ze verder, "dan heb ik voor mezelf nog een vegetarische schijf in de vriezer en voor jou een rundervinkje. Nou?" ]]> hajage Rock & Roll 2007-03-23T14:54:00+02:00 2007-01-17T23:10:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.12 Gisteren was mijn moeder jarig. Ze is tachtig geworden. En omdat zowat iedereen in de familie op vakantie is, waren Janet en ik gistermiddag, samen met tante Jantje, de enige visite. Tante Jantje is de oudere zus van mijn moeder. Ze was per taxi over uit Havelte. "Dat kost wel een paar stuiver, niet?", hengel ik naar de kosten van zo'n rit. Ze wist het niet precies meer, maar kon me wel melden dat dat reuze meeviel. Om de mobiliteit van oudere mensen op peil te houden, doet de overheid namelijk ook een duit in het zakje. En dat geldt niet alleen voor het overbruggen van grote afstanden naar ver weg wonende familieleden, maar ook voor afstanden in de buurt of in het dorp, wist ze, want ze is sinds een paar jaar in het bezit van een gesubsidieerde rollator. Het wandelapparaat was niet op eigen initiatief aangeschaft, maar had daar plotseling in de schuur gestaan, samen met haar jongste zoon, die meende zijn moeder op zekere dag met dit hulpmiddel te moeten confronteren. Als ze het vertelt, komt de verontwaardiging van toen zichtbaar weer boven. "Ja Jantje", zegt mijn moeder, "jij wou er eerst ook niet aan." Even daarvoor was ze mijn vader bijgevallen, die mijn moeder de voordelen van dit drukmobiel had voorgehouden. Mijn moeder loopt namelijk slecht vanwege slijtage aan haar rugwervels. Hij had overwogen om haar het multi-functionele voertuig, want er kunnen ook boodschappen mee vervoerd worden en je kunt er volgens tante Jantje ook op zitten, op haar verjaardag te geven. "Dat had je moeten doen", reageert mijn moeder gepikeerd. "Dan had je er zelf mee op stap gekund". En omdat mijn vader dat wel wist, was hij wijselijk ook niet tot de daadwerkelijke aanschaf over gegaan. Nee, zolang ze op de fiets nog uit de voeten kan, komt er bij haar geen rollator in. "En als het dan niet anders kan...maar dan nog bepaal ik zelf het moment", besluit ze. Ik kan me wel vinden in haar uitstelpolitiek. Want zeg nou zelf, als je zo door het dorp schuift, dan is de rock & roll er echt wel af. Gisteren was mijn moeder jarig. Ze is tachtig geworden. En omdat zowat iedereen in de familie op vakantie is, waren Janet en ik gistermiddag, samen met tante Jantje, de enige visite. Tante Jantje is de oudere zus van mijn moeder. Ze was per taxi over uit Havelte. "Dat kost wel een paar stuiver, niet?", hengel ik naar de kosten van zo'n rit. Ze wist het niet precies meer, maar kon me wel melden dat dat reuze meeviel. Om de mobiliteit van oudere mensen op peil te houden, doet de overheid namelijk ook een duit in het zakje. En dat geldt niet alleen voor het overbruggen van grote afstanden naar ver weg wonende familieleden, maar ook voor afstanden in de buurt of in het dorp, wist ze, want ze is sinds een paar jaar in het bezit van een gesubsidieerde rollator. Het wandelapparaat was niet op eigen initiatief aangeschaft, maar had daar plotseling in de schuur gestaan, samen met haar jongste zoon, die meende zijn moeder op zekere dag met dit hulpmiddel te moeten confronteren. Als ze het vertelt, komt de verontwaardiging van toen zichtbaar weer boven. "Ja Jantje", zegt mijn moeder, "jij wou er eerst ook niet aan." Even daarvoor was ze mijn vader bijgevallen, die mijn moeder de voordelen van dit drukmobiel had voorgehouden. Mijn moeder loopt namelijk slecht vanwege slijtage aan haar rugwervels. Hij had overwogen om haar het multi-functionele voertuig, want er kunnen ook boodschappen mee vervoerd worden en je kunt er volgens tante Jantje ook op zitten, op haar verjaardag te geven. "Dat had je moeten doen", reageert mijn moeder gepikeerd. "Dan had je er zelf mee op stap gekund". En omdat mijn vader dat wel wist, was hij wijselijk ook niet tot de daadwerkelijke aanschaf over gegaan. Nee, zolang ze op de fiets nog uit de voeten kan, komt er bij haar geen rollator in. "En als het dan niet anders kan...maar dan nog bepaal ik zelf het moment", besluit ze. Ik kan me wel vinden in haar uitstelpolitiek. Want zeg nou zelf, als je zo door het dorp schuift, dan is de rock & roll er echt wel af. ]]> hajage Uitverkoop 2007-03-23T14:55:00+02:00 2007-01-17T23:08:00+02:00 tag:pivotpowered,2009:watmoeidrmet.9 Het is uitverkoop. De zomermode hangt voor een prikkie in de winkels. Reden genoeg, vinden veel mensen, om even rond te kijken of er wat van je gading bij zit. Janet was vorige week zaterdag met zwager Jan wezen winkelen en die kwam met 8 plastic zakken vol spullen terug. "Maandag gaan we ook even kijken voor jou", sprak ze resoluut, nadat ik Jan z'n aankopen had bewonderd. Ik vind veel dingen best en aangezien ik voor maandag toch niks in de planning heb, moet het dan maar gebeuren. Niet dat ik ook maar iets nodig heb om mijn garderobe mee aan te vullen, maar een middagje winkelen, bedacht ik, helpt je relatie weer maandenlang vooruit. En, moet ik zeggen, het was ook best de moeite waard. We hebben onder een parasol, waarop het bakken uit de hemel regende, gezellig een patatje zitten eten en ik kwam thuis met een nieuw t-shirt. Alleen niet voor een prikkie. "Nee meneer, ja sorry hoor, maar deze hebben we net binnen. Nieuwe collectie". Hoezo uitverkoop?? Het is uitverkoop. De zomermode hangt voor een prikkie in de winkels. Reden genoeg, vinden veel mensen, om even rond te kijken of er wat van je gading bij zit. Janet was vorige week zaterdag met zwager Jan wezen winkelen en die kwam met 8 plastic zakken vol spullen terug. "Maandag gaan we ook even kijken voor jou", sprak ze resoluut, nadat ik Jan z'n aankopen had bewonderd. Ik vind veel dingen best en aangezien ik voor maandag toch niks in de planning heb, moet het dan maar gebeuren. Niet dat ik ook maar iets nodig heb om mijn garderobe mee aan te vullen, maar een middagje winkelen, bedacht ik, helpt je relatie weer maandenlang vooruit. En, moet ik zeggen, het was ook best de moeite waard. We hebben onder een parasol, waarop het bakken uit de hemel regende, gezellig een patatje zitten eten en ik kwam thuis met een nieuw t-shirt. Alleen niet voor een prikkie. "Nee meneer, ja sorry hoor, maar deze hebben we net binnen. Nieuwe collectie". Hoezo uitverkoop?? ]]> hajage